Οι άριστοι του δημοσίου τομέα – Άρθρο του Μιχάλη Καλφίδη στη “ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ”, Τρίτη 17 Οκτωβρίου 2017

Οι άριστοι του δημοσίου τομέα – Άρθρο του Μιχάλη Καλφίδη στη “ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ”, Τρίτη 17 Οκτωβρίου 2017

Το θέμα της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων αποτελεί προϋπόθεση για την εξυγίανση και τη βελτίωση της δημόσιας διοίκησης. Η άρνηση στην αξιολόγηση του 80-85% των εργαζομένων και η παρότρυνση σε ανυπακοή της ΑΔΕΔΥ αποτελούν ντροπή για μια σύγχρονη χώρα και δείχνουν την επικρατούσα λάθος νοοτροπία στον δημόσιο τομέα. Το θέμα αυτό θα αντιμετωπιστεί το επόμενο διάστημα, έστω και για λόγους συμμόρφωσης με τις απαιτήσεις των θεσμών. Η ΩΡΑ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ, στη σχετική ανακοίνωσή της, αναφέρει ότι η αξιολόγηση είναι μια μάχη που θα έπρεπε να είχε δοθεί στον προηγούμενο αιώνα, ενώ ο μόνος από τους υποψήφιους για τον νέο φορέα που πήρε ξεκάθαρη θέση είναι ο Σταύρος Θεοδωράκης.

Μεγάλωσα εργασιακά στον ιδιωτικό τομέα, έζησα το κλίμα και τις συνθήκες του εργαζόμενου και του επιχειρηματία, ήρθα ταυτόχρονα αρκετές φορές “αντιμέτωπος” με τους δημόσιους φορείς, τις υπηρεσίες, τις αρχές του κράτους. Παράλληλα, συμμετέχοντας σε διάφορες διοικήσεις -κλαδικού φορέα, δημοσίου οργανισμού, μη κερδοσκοπικού σωματείου- συνεργάστηκα με δημόσιους και ιδιωτικούς υπαλλήλους σε όλα τα επίπεδα.

Στη διαδρομή αυτή, με έχει αγγίξει πολλές φορές το βαθύ συναίσθημα αδικίας στη σύγκριση του κακού δημοσίου υπαλλήλου με τον εργαζόμενο του ιδιωτικού τομέα αλλά κι εκείνη του ικανού και εργατικού δημοσίου υπαλλήλου με τον φυγόπονο συνάδελφό του.

Στον ιδιωτικό τομέα, οι εργαζόμενοι αξιολογούνται συνεχώς στην πράξη με αυστηρά κριτήρια και αμείβονται σημαντικά λιγότερο (38% κατά μέσο όρο), ακόμη κι αν συνυπολογιστούν οι 14 μισθοί τους σε ετήσια βάση. Η αξιολόγηση γίνεται με την αναγνώριση, την προαγωγή, τα bonus και τις προτάσεις θέσεων ή, στον αντίποδα, με την επίπληξη, τη μείωση αμοιβών και την απόλυση. Η ανεργία – μείωση θέσεων εργασίας – αυξάνει την αυστηρότητα των κριτηρίων, ενώ επειδή κριτής είναι ο εργοδότης, ο οποίος επηρεάζεται από την κατάσταση της αγοράς, πολλές φορές η αξιολόγηση είναι άδικη και ορισμένα από τα κριτήρια όπως η ηλικία, οι αμοιβές ή ο ρατσισμός της εμφάνισης είναι καθοριστικά και υπερισχύουν των ικανοτήτων των εργαζομένων.

Στον δημόσιο τομέα, το γεγονός ότι η μονιμότητα είναι κατοχυρωμένη από το Σύνταγμα και δεν υπάρχει μέχρι σήμερα καμία μορφή αξιολόγησης των εργαζομένων, δημιουργεί συνθήκες παρακμής. Η μονιμότητα ευθύνεται για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η ελληνική δημόσια διοίκηση, αλλά και για την εύρυθμη λειτουργία του ιδιωτικού τομέα, όπου οι ελεγκτικοί μηχανισμοί είναι ο ρυθμιστής των κανόνων λειτουργίας των επιχειρήσεων.

Όμως, αν δεν εφαρμοστεί και στο δημόσιο η αξιολόγηση, πώς θα ξεχωρίσουμε τους ικανούς, αποδοτικούς, αρίστους δημοσίους υπαλλήλους από τους κακούς συναδέλφους τους; Πώς θα ξεχωρίσουμε τον δάσκαλο που προσπαθεί να διαπαιδαγωγήσει και να μεταδώσει τη γνώση στους μαθητές του, εκείνον που έχει υπηρετήσει αρκετά χρόνια σε ακριτικά μέρη επειδή, αντίθετα από άλλους συναδέλφους του, δεν είχε “μέσον” στο υπουργείο να πάρει τη βολική απόσπαση, από τους άλλους, βολεμένους συναδέλφους του που, αφού εξασφάλισαν την επιθυμητή θέση τους, διαμαρτύρονται με αχαριστία για τα πολλά τεστ που έχουν να διορθώσουν ή για τα άβολα προγράμματα των διδακτικών ωρών τους;

Πώς θα ξεχωρίσουμε τον γιατρό ή τον νοσηλευτή που δουλεύει πέρα από το ωράριό του γιατί οι ελλείψεις σε ανθρώπινο δυναμικό είναι τραγικές -εκείνον  που κάνει υπεράνθρωπες προσπάθειες για να βοηθήσει ή να παρηγορήσει τους αρρώστους συμπολίτες μας, εκείνον που εκτίθεται σε ανθυγιεινές συνθήκες εργασίας, σε αντίθεση με τους άλλους που δέχονται τα “φακελάκια” εκβιάζοντας καταστάσεις ή συνδιαλέγονται με τις φαρμακευτικές εταιρίες και τους προμηθευτές υλικών; Πώς θα ξεχωρίσουμε τον ένστολο που υπηρετεί την πατρίδα με αυταπάρνηση, σε επικίνδυνες ζώνες, πολλές φορές με ακατάλληλο υλικό εξοπλισμό, στα σύνορα, στις φωτιές, στην πάλη με το έγκλημα, από τους μόνιμα βολεμένους σε βουλευτικά γραφεία ή τους οκνηρούς που πάντοτε βρίσκουν τρόπους να μην βρίσκονται στη θέση στην οποία τους χρειάζεται η χώρα; Πώς θα ξεχωρίσουμε τους εργαζόμενους που προσπαθούν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, εκείνους που είναι παραγωγικοί, εκείνους για τους οποίους η δουλειά δεν είναι μόνο ο μισθός αλλά και η αίσθηση καθήκοντος, εκείνους που χαίρονται να βλέπουν το αποτέλεσμα των προσπαθειών τους, που θα τους άρεσε να δουλεύουν σε ένα ευχάριστο περιβάλλον, που θέλουν να εξυπηρετούν τους πολίτες, που είναι ακέραιοι, που δεν τους φοβίζει να αξιολογηθούν, που έχουν διοριστεί με τον ΑΣΕΠ, που είναι τιμή τους να υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον και να είναι περήφανοι για την πατρίδα;

Αντίθετα, όταν δεν κρίνονται, δέχονται τη γενική «ρετσινιά» του τεμπέλη λόγω των κακών συναδέλφων τους, τους οποίους βλέπουν να λουφάρουν ενώ αμείβονται με τον ίδιο μισθό, παρακολουθούν τις αλλαγές των πολιτικών προϊστάμενων τους και την εύνοια στους δικούς τους, περνούν τον εργασιακό τους χρόνο σε άθλια κτήρια, παρατημένα από το κράτος αλλά και από τους ίδιους τους εργαζόμενους σε αυτά, δέχονται πολλές φορές τη δικαιολογημένη ή αδικαιολόγητη προσβλητική συμπεριφορά αγανακτισμένων πολιτών ενώ προσπαθούν να τους εξυπηρετήσουν.

Θα πρέπει, επιτέλους, να υπάρξει η πολιτική βούληση, έστω και με την πίεση των θεσμών, για την αξιολόγηση και την ανάδειξη των αρίστων και την αναδιάταξη των δημόσιων υπηρεσιών, ώστε με λίγες εξειδικευμένες νέες προσλήψεις να βελτιωθεί συνολικά η λειτουργία του δημοσίου τομέα και να ενισχυθούν οι άμεσες υπηρεσίες προς τους πολίτες, κυρίως στους τομείς της Υγείας, της Παιδείας, των Ασφαλιστικών Ταμείων και των Κοινωνικών Υπηρεσιών.

Οι άριστοι του δημοσίου τομέα αξίζουν την προσοχή και τη φροντίδα μας. Γι’ αυτούς πρωτίστως οφείλουμε να εφαρμόσουμε την αξιολόγηση σήμερα, έστω και με τεράστια καθυστέρηση.

Υ.Γ. Το κείμενο αυτό απευθύνεται στους πολλούς αρίστους του δημοσίου τομέα που συνάντησα στην προσωπική μου διαδρομή!

Υ.Γ. Με στοιχεία του Σεπτεμβρίου 2016 οι φορείς της Γενικής Κυβέρνησης είναι 1758.
Οι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι είναι τουλάχιστον 567.000 με στοιχεία που έδωσαν σε συνέντευξή τους τον Νοέμβριου 2016 μέλη του Δ.Σ. της ΑΔΕΔΥ. Το νούμερο αυτό αμφισβητείται ως χαμηλό και φυσικά μεγαλώνει με τους συμβασιούχους και τις προσλήψεις-μονιμοποιήσεις που πραγματοποιεί η σημερινή κυβέρνηση.

Ασφάλεια και Δημοκρατία – Άρθρο του Γιώργου Φλωρίδη στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 15 Οκτωβρίου 2017

Ασφάλεια και Δημοκρατία – Άρθρο του Γιώργου Φλωρίδη στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 15 Οκτωβρίου 2017

«Υπουργέ μου, πρέπει να ξέρεις πως ό,τι κάνεις εσύ ή οι συνεργάτες σου στο Υπουργείο, σε μισή ώρα θα έχει φτάσει στο πιο απομακρυσμένο Αστυνομικό Τμήμα της χώρας». Με αυτά τα λόγια με υποδέχτηκε τον Ιούλιο του 2003 στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης ο τότε Αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας Φώτης Νασιάκος. Κατάλαβα το νόημά τους πολύ σύντομα. Το σώμα της ελληνικής αστυνομίας «αναπνέει», κυριολεκτικά, στον ρυθμό της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας του. Αντιλαμβάνεται απόλυτα αν αυτή διαθέτει και θέλει να υλοποιήσει ένα σχέδιο αντιεγκληματικής πολιτικής, αν επιθυμεί την επαγγελματική λειτουργία του σώματος, αν ενστερνίζεται την αξιοκρατία απέναντι στα στελέχη του. Στάθηκα τυχερός γιατί διαδέχτηκα τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη που είχε οδηγήσει την Ελληνική Αστυνομία σε υψηλά επίπεδα επαγγελματισμού και αποτελεσματικότητας, τα οποία συνοδεύονταν από την αναγκαία κοινωνική ευαισθησία. Οι αστυνομικοί ήταν περήφανοι, γιατί ένιωθαν ότι συμμετείχαν σε μια υψηλή κοινωνική αποστολή, με απτά αποτελέσματα.

Η προετοιμασία, τότε, για την ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας προσέδιδε περισσότερες δυνατότητες στην ΕΛ.ΑΣ και, σε μια εποχή που τα βλέμματα όλου του κόσμου ήταν στραμμένα στην Αθήνα, πετύχαινε τη διεθνή αναγνώριση. Κι όταν πια έσβησαν τα φώτα των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, το κύρος της ΕΛ.ΑΣ εκτοξεύθηκε στα ύψη. Είχαμε πετύχει. Πριν λίγες μέρες, διάβασα, με ικανοποίηση πρέπει να πω, ότι στην υπόθεση της απαγωγής Λεμπιδάκη εφαρμόστηκε ένα από τα πολλά σχέδια ασφάλειας των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.

Read More

Το πείραμα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ τελειώνει, το πολιτικό χάσμα μεγαλώνει – Άρθρο του Γιώργου Φλωρίδη στο LIBERAL, Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου 2017

Το πείραμα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ τελειώνει, το πολιτικό χάσμα μεγαλώνει – Άρθρο του Γιώργου Φλωρίδη στο LIBERAL, Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου 2017

Οι απόπειρες του Αλέξη Τσίπρα και της κυβέρνησής του να διαμορφώσουν  ένα νέο αφήγημα που θα οδηγούσε στην ανάκαμψή τους οδηγούνται διαρκώς σε αποτυχία. Μάλλον ισχύει αυτό λέει ο λαός: «είναι να μη σε πάρει από κάτω».

Το επενδυτικό αφήγημα χάθηκε μέσα στις στοές των μεταλλείων της Χαλκιδικής, οι οικολογικές ευαισθησίες βυθίστηκαν μαζί με το λαθρεμπορικό πλοίο στον μαύρο πια Σαρωνικό και η τρίτη μνημονιακή αξιολόγηση, που καθυστερεί, ενδέχεται να εξελιχθεί και πάλι σε εφιάλτη, όχι μόνο για την κυβέρνηση, αλλά, δυστυχώς, και για την καθημαγμένη μας χώρα.

Όλα αυτά προμηνύουν ένα αργόσυρτο πολιτικό τέλος μιας διακυβέρνησης που χαρακτηρίζεται από ιδεοληψίες, πρωτοφανή ψεύδη και μοναδική ανικανότητα στοιχειώδους διαχείρισης των κρατικών υποθέσεων.

Όμως, την ίδια στιγμή, παραμένει αδύναμη η όποια εναλλακτική πολιτική προοπτική. Όχι τέτοια που θα οδηγούσε απλώς σε μια άλλη κυβέρνηση, αλλά  θα οδηγούσε, κυρίως, στη διαμόρφωση μια άλλης πορείας.

Η Ν.Δ παραμένει ένας δύσκαμπτος συντηρητικός μηχανισμός που πολύ εύκολα εγκλωβίζεται σε διχαστικές πολιτικές αντιπαραθέσεις που αφορούν το παρελθόν και δοκιμάστηκαν σε αυτό. Η αντιπαράθεση «φωτός και σκότους», η σύγκρουση για τον Στάλιν, τον κομμουνισμό και το ναζισμό είναι τα στοιχεία της ατζέντας εγκλωβισμού που διαμορφώνει κάθε τόσο η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα και την οποία πολύ εύκολα υιοθετεί η ΝΔ, παρά τις προσπάθειες του αρχηγού της να προωθήσει έναν σύγχρονο, έστω ατελή, μεταρρυθμιστικό διάλογο.

Read More

Ολική οπισθοδρόμηση με υπογραφή ΣΥΡΙΖΑ – Τρίτη 1 Αυγούστου 2017

Ολική οπισθοδρόμηση με υπογραφή ΣΥΡΙΖΑ – Τρίτη 1 Αυγούστου 2017

Το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Παιδείας για τα ΑΕΙ σηματοδοτεί την ολική οπισθοδρόμηση στην Παιδεία. Είναι η Αντιμεταρρύθμιση με το βλέμμα στο παρελθόν, στην κομματοκρατία, στην αναξιοκρατία, στις υπόγειες πολιτικές συναλλαγές, αλλά και στην εσωστρέφεια.

Ενδεικτικά:

  Η επαναφορά του ασύλου για την προστασία της παρανομίας και της βίας σημαίνει προστασία των εξωπανεπιστημιακών ομάδων που καταστρέφουν δημόσια περιουσία και καταλύουν τους πανεπιστημιακούς θεσμούς, εμποδίζοντας την ελεύθερη άσκηση της ακαδημαϊκής δραστηριότητας. Κλείνει ξεδιάντροπα το μάτι στους ταραχοποιούς, στους μόνιμους παραβάτες και στις φασιστικές συμπεριφορές τους.

   Η επαναφορά των κομματικών παρατάξεων σε όλα τα όργανα διοίκησης σημαίνει επιστροφή στις παθογένειες του παρελθόντος και επιβολή της καταστροφικής εξουσίας των κομμάτων στους δημόσιους θεσμούς, με αποτέλεσμα την παιδεία της ήσσονος προσπάθειας.

Read More

Οι εργαζόμενοι ενός κατώτερου θεού – Παρασκευή 14 Ιουλίου 2017

Οι εργαζόμενοι ενός κατώτερου θεού – Παρασκευή 14 Ιουλίου 2017

Στις πρόσφατες δηλώσεις του, ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, με αφορμή το πρόβλημα των συμβασιούχων στους Δήμους και την αποκομιδή των απορριμμάτων, είχε πει ότι «στον ιδιωτικό τομέα επικρατούν συνθήκες γαλέρας».

Με τον τρόπο αυτό, η αριστερή κυβέρνηση του κ. Τσίπρα παραδέχτηκε ότι δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για την επιβολή του νόμου και την προστασία των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, οι οποίοι, πλέον, αφήνονται οριστικά στην τύχη τους και στις «συνθήκες γαλέρας». Το ίδιο φυσικά και οι άνεργοι, οι οποίοι δεν βλέπουν καμία διάθεση του κ. Τσίπρα να σταθεροποιήσει την οικονομία και να διευκολύνει επενδύσεις που θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας.

Αντίθετα, η μόνιμη έγνοια της αριστερής κυβέρνησης φαίνεται ότι είναι οι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα που, αυτοί μόνο, αξίζουν ιδιαίτερης φροντίδας.

Read More

Όχι άλλα πλήγματα στη δημοκρατία – Τετάρτη 12 Ιουλίου 2017

Όχι άλλα πλήγματα στη δημοκρατία – Τετάρτη 12 Ιουλίου 2017

Η δήλωση του πρώην Προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας κ. Γ.  Παναγιωτόπουλου ότι: «Αποτελεί διεθνή πρωτοτυπία το γεγονός ότι κατά το πρόσφατο χρονικό διάστημα κατά της Ελληνικής Δικαιοσύνης εκτοξεύοντο ασχημίες και ύβρεις, η δε υπηρεσιακή ηγεσία των Ελληνικών Δικαστηρίων παραμένει τελείως σιωπηλή…και  «έτσι  καταρρακώνονται πλήρως οι θεσμοί και αισθανόμαστε ότι ζούμε σε καθεστώς στυγνής δικτατορίας» έπρεπε να κινητοποιήσει πολλούς. Πρωτίστως τις πολιτικές δυνάμεις, αλλά και τις Ενώσεις των Δικαστών.

Οι θεσμοί πλήττονται βάναυσα όταν το τυπικά νόμιμο γίνεται προκλητικά ανήθικο από τις συμπεριφορές προσώπων που τιμήθηκαν με τα ανώτατα αξιώματα του θεσμού που υπηρέτησαν.

Όταν, δε, πρόκειται για τη δικαστική εξουσία, το πλήγμα είναι βαρύτερο γιατί αμφισβητείται στη συνείδηση του κόσμου η ανεξαρτησία της. Η Δικαιοσύνη παύει να είναι βασικό θεμέλιο του πολιτεύματος όταν εξαιτίας συμπεριφορών των λειτουργών της και, πολύ περισσότερο, εξαιτίας κυβερνητικών αντιθεσμικών συμπεριφορών πλήττεται η ανεξαρτησία της. Ο διορισμός της κ. Θάνου στο νομικό γραφείο του Πρωθυπουργού αμέσως μετά τη συνταξιοδότησή της συνιστά βαρύ πλήγμα για την εικόνα της Δικαιοσύνης στη συνείδηση των πολιτών.

Η ΩΡΑ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ πιστεύει ότι οι μεταπηδήσεις εν ενεργεία Ανωτάτων Δικαστικών σε βουλευτικές υποψηφιότητες, όπως και οι τοποθετήσεις τους σε πολιτικές θέσεις, αμέσως μετά τη συνταξιοδότησή τους, συνιστούν βάναυση προσβολή του -τόσο αναγκαίου για τη Δημοκρατία- λειτουργικού διαχωρισμού των εξουσιών. Για τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, αυτά είναι «ψιλά γράμματα». Και είναι προφανές πόσο μεγάλο λάθος κάνουν όσοι θεωρούν ότι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχουν το παραμικρό ενδιαφέρον για το Σύνταγμα. Στην αριστερή ανάλυση, όλα είναι «μέσα» για την διατήρηση της εξουσίας (τώρα που την αποκτήσαμε!).

Στην ΩΡΑ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ εκτιμάμε ότι ακόμα δεν έχουμε δει τα χειρότερα.

Η δημοκρατική αφύπνιση για την υπεράσπιση του Συντάγματος και της Δημοκρατίας είναι επιβεβλημένη.

 

Δύο μνημόνια, δύο Θεσσαλονίκες – Άρθρο της Αλεξάνδρας Λιάγκα, Παρασκευή 19 Μαΐου 2017

Δύο μνημόνια, δύο Θεσσαλονίκες – Άρθρο της Αλεξάνδρας Λιάγκα, Παρασκευή 19 Μαΐου 2017

Σε δύο μήνες ο κ. Τσίπρας συμπληρώνει 30 μήνες ως πρωθυπουργός της χώρας κι έτσι γίνεται ο μακροβιότερος ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ, με τον κ. Καμμένο μακράν όλων τον μακροβιότερο ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΤΗ.

Φανατικός αντιμνημονιακός αγωνιστής (και σύντροφος κατά τον κ.Καμμένο), ο κ. Τσίπρας είναι ο μόνος Πρωθυπουργός που βαρύνεται πρώτον με δύο μνημόνια.
Δύο μνημόνια που, πέραν των οριζόντιων δραματικών οικονομικών επιπτώσεων, χαρακτηρίζονται από εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας.
Το 3ο μνημόνιο που εκχώρησε σε ξένους την τελική απόφαση για την όποια αξιοποίηση όλης της δημόσιας περιουσίας και μάλιστα για ένα ΑΙΩΝΑ ή μάλλον για 99 χρόνια.
Το 4ο μνημόνιο που παρατείνει τον μνημονιακό έλεγχο της Τρόικας καταρχήν μέχρι το 2023, με πλεονάσματα 3,5% και 4%, με τον κόφτη σε πλήρη ισχύ και το ΔΝΤ επόπτη και εισηγητή για πρόσθετα ΜΕΤΡΑ – ακόμη και αν αποχωρήσει. Μνημονιακά μέτρα που οδηγούν τη χώρα στο απόλυτο αδιέξοδο και σε μια διαρκή εξάρτηση από την αλληλεγγύη των ξένων (Δανειστές, Τρόικα, ΔΝΤ και εταίροι, που δύσκολα θα ξεχάσει κανείς τα κοσμητικά επίθετα με τα οποία τους στόλιζαν όλοι τους, ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ).

Read More

Ο κ. Τσίπρας μονιμοποιεί το μνημόνιο – Κυριακή 14 Μαΐου  2017

Ο κ. Τσίπρας μονιμοποιεί το μνημόνιο – Κυριακή 14 Μαΐου 2017

Mε αφορμή την κατάθεση του σχεδίου νόμου για την επικύρωση της νέας συμφωνίας με τους δανειστές στη Βουλή, η Ώρα Αποφάσεων εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

Η κυβέρνηση μονιμοποιεί το μνημόνιο. Δίνει δεσμεύσεις με αντάλλαγμα απλώς υποσχέσεις για το χρέος, χωρίς αναπτυξιακό σχέδιο. Με νέα μέτρα μετά το 2018 και, κυρίως, με την αγκύρωση της χώρας σε ένα αδικαιολόγητο πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% μέχρι και το 2021, ο κ. Τσίπρας με προσωπική του ευθύνη παγιώνει το καθοδικό σπιράλ οικονομικής κρίσης -και μάλιστα τώρα που η ΕΕ εισέρχεται σε ένα νέο θετικό κύκλο ανάπτυξης.

Ο κ. Τσίπρας είναι προσωπικά εκτεθειμένος και, στην πραγματικότητα, έχει αυτοακυρωθεί οριστικά. Κανένα νέο παραμύθι περί δήθεν «τέλους των μνημονίων» δεν θα συσκοτίσει την αλήθεια και τη νέα βαρύτατη προσβολή της νοημοσύνης των πολιτών από την εθνικολαϊκιστική του κυβέρνηση. Ο λαός μας δεν έχει να περιμένει πλέον τίποτε από αυτούς.

Read More