Τα ψευδή αξιώματα οδηγούν σε λανθασμένα θεωρήματα – Άρθρο του Ιωακείμ Γρυσπολλάκη στη “ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ”, Δευτέρα 14 Μαΐου 2018

Τα ψευδή αξιώματα οδηγούν σε λανθασμένα θεωρήματα – Άρθρο του Ιωακείμ Γρυσπολλάκη στη “ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ”, Δευτέρα 14 Μαΐου 2018

Στη Μαθηματική Επιστήμη υπάρχει ένα παραδεκτό σύνολο αξιωμάτων, βάσει των οποίων θεμελιώνουμε εικασίες και ισχυρισμούς και στη συνέχεια αποδεικνύουμε θεωρήματα. Για όλα αυτά, η πολύ καλή γνώση της Μαθηματικής Λογικής είναι απαραίτητη προϋπόθεση. Η άγνοια αυτής οδηγεί σε «λογικά άλματα» και αυτά στη συνέχεια σε λανθασμένα συμπεράσματα. Στα «λογικά άλματα» βασίζεται ο λαϊκισμός, η ψευδής πληροφόρηση και η προσπάθεια παραπλάνησης του πολίτη.

Αρχίζοντας από το 2016, γινόμαστε θεατές ενός παιγνίου εκ μέρους ορισμένων διανοουμένων και πολιτικών, που στόχο έχει να μας πείσει ότι ο Προοδευτικός και Μεταρρυθμιστικός ή Σοσιαλδημοκρατικός Χώρος πρέπει, λόγω συγγένειας, όπως ισχυρίζονται, να συμπορευτεί και συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ σε ένα μέτωπο εναντίον της Δεξιάς και του Συντηρητισμού. Οι προτροπές τους βασίζονται στα «αξιώματα» ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι (1) δημοκρατικό κόμμα και (2) προοδευτικό και μεταρρυθμιστικό κίνημα.

Οφείλουμε να δεχθούμε ότι η πατρότητα αυτού ανήκει στον Γ. Α. Παπανδρέου, ο οποίος το 2008 πρότεινε την έναρξη διαλόγου ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς αποτέλεσμα, αφού η πρόταση απορρίφθηκε από τον αριστερό και ριζοσπαστικό ΣΥΡΙΖΑ. Το 2015 τη σκυτάλη πήρε ο πρόεδρος του FEPS (Ομοσπονδία Ευρωπαϊκών Προοδευτικών Σπουδών) Μάσσιμο Ντ’ Αλέμα, προκειμένου να αυξήσει την δύναμη και το κύρος του στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και επανέλαβε το 2017  ο Γ. Α. Παπανδρέου, όταν δήλωσε δημοσίως ότι προϋπόθεση συμμετοχής του ΚΙΔΗΣΟ στο εγχείρημα ενοποίησης της Κεντροαριστεράς ήταν η διαβεβαίωση εκ μέρους της Φ. Γεννηματά ότι δεν θα υπάρξει κυβερνητική συνεργασία με την ΝΔ. Αποτέλεσμα, όμως, αυτού θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ να συμμετάσχει de facto στην μεθεπόμενη κυβέρνηση.

Ιδιαίτερα όμως τις τελευταίες εβδομάδες γινόμαστε μάρτυρες μιας καταιγιστικής προσπάθειας να πείσουν τους πολίτες ότι ο Δημοκρατικός, Προοδευτικός και Μεταρρυθμιστικός Πόλος πρέπει να συγκροτηθεί σε συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛΛ. Και εδώ έχουμε το μεγάλο «λογικό άλμα», το οποίο εάν γίνεται ηθελημένα και με σκοπιμότητα, μεταφράζεται ως προσπάθεια εξαπάτησης των δημοκρατικών πολιτών. Εάν, όμως, πρόκειται περί άγνοιας τόσο των κανόνων της μαθηματικής λογικής όσο και της υλοποιημένης πλέον πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, τότε πρόκειται περί ηλιθιότητας και ανικανότητας. Διότι το συμπέρασμά τους «πρέπει να συνεργαστεί το ΚΙΝΑΛΛ με τον ΣΥΡΙΖΑ σε ένα προοδευτικό και δημοκρατικό μέτωπο ενάντια στην συντήρηση», βασίζεται σε λανθασμένα αξιώματα. Πολύ απλά, διότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι δημοκρατικό κόμμα, αλλά και προοδευτικό κίνημα. Η απόδειξη αυτού του ισχυρισμού έχει παρουσιαστεί από πολλούς και κατ’ επανάληψη σε σειρά άρθρων από το 2015 έως σήμερα και δεν χρήζουν επανάληψης. Αρχίζοντας από την πλήρη αποδόμηση του εκπαιδευτικού συστήματος, τον εξοβελισμό της αξιολόγησης και της αξιοκρατίας, την προσπάθεια ελέγχου της ελεύθερης διακίνησης της πληροφορίας, την χυδαία επίθεση και κατασυκοφάντηση κάθε πολιτικού αντιπάλου, θεωρούμενου ως επικίνδυνου για τα συμφέροντα του ΣΥΡΙΖΑ, την παρεχόμενη προστασία σε κάθε περιθωριακή ομάδα με αντικοινωνική συμπεριφορά, το βόλεμα κάθε συγγενικού, φιλικού και κομματικού προσώπου στο Δημόσιο, την πρόκριση της επιδοματικής πολιτικής αντί προσέλκυσης νέων παραγωγικών επενδύσεων για τη δημιουργία θέσεων εργασίας, την προσπάθεια υπεράσπισης δικτατορικών καθεστώτων τύπου Μαδούρο, και τόσα άλλα. Τέλος, ας το πάρουν απόφαση. Η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και στα στελέχη του δεν επιθυμούν, δεν μπορούν και δεν χωρούν στα στενά (για αυτούς) περιθώρια μιας αστικής δημοκρατίας. Δεν μπορούν και δεν επιθυμούν να ενστερνιστούν τις αξίες του ευρωπαϊκού διαφωτισμού. Υποκρίνονται ότι τις ενστερνίζονται μόνον όταν αισθάνονται ότι βρίσκονται σε δυσχερή θέση. Και αυτό, προκειμένου να ανακτήσουν και πάλι δυνάμεις και να συνεχίσουν την πορεία τους για την πάση θυσία διατήρηση της εξουσίας.

Κατά συνέπεια, το Κίνημα Αλλαγής, ομάδες, κινήσεις και προσωπικότητες του Προοδευτικού Χώρου έχουν δύο απολύτως διακριτές επιλογές:

Η πρώτη είναι να ταυτιστούν ή να συνεργαστούν με τον ΣΥΡΙΖΑ στη βάση του αναχρονιστικού αντιδεξιού συνδρόμου και να επανέλθουν στην πολιτική σκηνή με τα πολιτικά χαρακτηριστικά του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ.

Η δεύτερη επιλογή είναι να στηλιτεύσουν την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, που έχει τα χαρακτηριστικά που περιγράψαμε ανωτέρω, να δηλώσουν απερίφραστα ότι η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ έχει συντελέσει τα μάλλα στο να χαρακτηρίζεται ως ένα κόμμα, που δεν πιστεύει στις αρχές τις αστικής, ευρωπαϊκής δημοκρατίας, δεν πιστεύει στην πρόοδο και στον εκσυγχρονισμό της κοινωνίας και απεχθάνεται την αριστεία, την αξιολόγηση και την αξιοκρατία. Να αντιληφθούν ότι η ηγεσία και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ θέλουν να τους απορροφήσουν και να τους γελοιοποιήσουν, όπως έπραξαν με έναν πρώην πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ, που τον τοποθέτησαν υπό τον ακροδεξιό εθνικιστή πρόεδρο των ΑΝΕΛ. Και να δηλώσουν ότι πολιτικός και στρατηγικός αντίπαλος είναι και θα είναι ο λαϊκισμός, η ταύτιση Κράτους και Κόμματος, η αναξιοκρατία, η ισοπέδωση των αξιών και η χρήση του ψεύδους για την εξυπηρέτηση των κομματικών μελών. Τέλος, να αποδεχθούν ότι στο χώρο της Κεντροαριστεράς υπάρχουν δύο κόσμοι, που ακολουθούν αποκλίνουσες πορείες. Η μία εκπροσωπείται από τους νοσταλγούς του αντιδεξιού συνδρόμου και της συντήρησης της πολιτικής, που έφερε τη χώρα στην σημερινή άθλια κατάσταση. Την άλλη εκπροσωπούν όλοι οι άλλοι. Οι πρώτοι μοιραία θα ενταχθούν στον ΣΥΡΙΖΑ, ψάχνοντας μια εκλόγιμη θέση βουλευτή, ευρωβουλευτή, δημάρχου ή στελέχους υπουργείου. Οι άλλοι ας προσπαθήσουν ακόμη μία φορά. Η ηγεσία του ΚΙΝΑΛΛ βρίσκεται στο σταυροδρόμι. Ας επιλέξει τώρα. Αύριο θα είναι αργά.

Τα γεγονότα και τα ήθη απαιτούν συμπόρευση για εθνικό σκοπό. Τα κόμματα μετά. – Άρθρο του Μιχάλη Καλφίδη στη “ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ,” Πέμπτη 10 Μαΐου 2018

Τα γεγονότα και τα ήθη απαιτούν συμπόρευση για εθνικό σκοπό. Τα κόμματα μετά. – Άρθρο του Μιχάλη Καλφίδη στη “ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ,” Πέμπτη 10 Μαΐου 2018

Τον τελευταίο καιρό παρακολουθούμε σημαντικά γεγονότα να εναλλάσσονται με κινηματογραφική ταχύτητα και, πριν προλάβουμε να τα συνειδητοποιήσουμε και να τα αναλύσουμε, να υποχωρούν ή να εξαφανίζονται εντελώς από την επικαιρότητα!

Τα εθνικά μας θέματα, το Μακεδονικό και τα συλλαλητήρια, η επίσκεψη Ερντογάν και οι προκλήσεις των γειτόνων μας, τα κοιτάσματα της Μεσογείου και τα γεωπολιτικά συμφέροντα, το άσυλο των 8 Τούρκων στρατιωτικών και η σύλληψη των δύο στρατιωτών μας, τα νέα κύματα προσφύγων και η κατάσταση στα ελληνικά νησιά και στον Έβρο.

Τα σοβαρά θέματα της οικονομίας μας, οι επενδύσεις και η ανάπτυξη που δεν έρχονται, η ολοκλήρωση του τρίτου μνημονίου με «καθαρή έξοδο» ή με επιτήρηση, οι ελπίδες για τη νέα τουριστική περίοδο που ξεκινά και ταυτόχρονα η ανησυχία για τυχόν θερμό επεισόδιο.

Τα σκάνδαλα και η ποινικοποίηση της πολιτικής, οι πωλήσεις βλημάτων στη Σαουδική Αραβία, το σκάνδαλο της Novartis, τα επιδόματα των υπουργών και ο αναγκαστικός μίνι ανασχηματισμός, η διγλωσσία των κυβερνητικών εταίρων, η αναθεώρηση του Συντάγματος, η απλή αναλογική και η κατάτμηση της Β’ εκλογικής περιφέρειας της Αθήνας.

Η καθημερινότητα των πολιτών, η τρομοκρατία των άκρων και οι καταστροφές στην Αθήνα, οι άδειες Κουφοντίνα και ο Ρουβίκωνας, τα κόκκινα δάνεια και οι πλειστηριασμοί, το πλούσιο αστυνομικό δελτίο, ο νόμος Παρασκευόπουλου και η άγρια εγκληματικότητα, το ξεκαθάρισμα των νονών της νύχτας και τα θλιβερά γεγονότα στον χώρο του ποδόσφαιρου.

Και ο χορός των γεγονότων συνεχίζεται!

Πώς, όμως, αντιμετωπίζουμε ως χώρα αυτά τα κρίσιμα θέματα που καθορίζουν τις ζωές μας και το μέλλον της πατρίδας μας; Η αίσθηση που έχουμε είναι ότι δεν ελέγχουμε τις εξελίξεις, ότι σερνόμαστε πίσω από αυτές, ότι γίνονται συνεχόμενα λάθη από τους πολιτειακούς παράγοντες και ότι η κυβέρνηση νοιάζεται μόνο για τη συνοχή της, για την εικόνα της και για την παραμονή της στην εξουσία για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο διάστημα.

Δυστυχώς οι πολίτες είναι απογοητευμένοι από τη σημερινή κατάσταση, ενώ ούτε και οι ψηφοφόροι της σημερινής κυβέρνηση είναι αισιόδοξοι. Κλίμα απαισιοδοξίας και μοιρολατρίας έχει σκεπάσει όλη την κοινωνία. Ίσως μόνο στα εθνικά θέματα ξυπνάει μέσα μας το πατριωτικό αίσθημα που η κυβέρνηση σπεύδει να το ταυτίσει με τα ακροδεξιά στοιχεία.

Οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ανέλαβαν ως νέοι και άφθαρτοι, με τις ηθικές αξίες της Αριστεράς, να αλλάξουν τη χώρα. Κέρδισαν τις εκλογές με τεράστια ψέματα και πολλές φορές εξωθεσμικές πρακτικές, με ψευτοκινήματα, με τραμπουκισμούς, με κάλυψη όλων των διαμαρτυρομένων συντεχνιών. Αποδείχθηκαν η πιο λαϊκιστική αντιπολίτευση, εκείνη που είπε τα πιο τερατώδη ψέματα από κάθε προηγούμενη. Και πορεύονται με ηθικές αξίες που γίνονται θρύψαλα σε κάθε ευκαιρία, με κορυφαία εκτροπή τον μη σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή όπως στους νεκρούς της Marfin, τις κρεμάλες των μνημονιακών, την ανοχή στην δράση τρομοκρατικών ομάδων.  Αλλά και ως κυβέρνηση δεν ωρίμασαν, δεν «σοσιαλδημοκρατικοποιήθηκαν» όπως κάποιοι τελευταία επιχειρηματολογούν, χαϊδεύοντας τον ΣΥΡΙΖΑ. Συνεχίζουν να συμπεριφέρονται με θρασύτητα, μαγκιές, προσωπικές επιθέσεις, πολιτικές διώξεις χωρίς σοβαρά στοιχεία. Συνεχίζουν να προκαλούν τον διχασμό και την πόλωση. Πρόσφατα ο πρωθυπουργός στην κοινοβουλευτική του ομάδα καταφέρθηκε κατά του «μαύρου μετώπου» των Σαμαρά-Βενιζέλου, των ΜΜΕ που τον αντιπολιτεύονται, των επιχειρηματιών που δεν είναι της επιρροής του. Πόσο προπαγανδιστικές είναι αυτές οι αναφορές όταν οι φιλοκυβερνητικές εφημερίδες είναι οι εκπρόσωποι του αυριανισμού σήμερα… Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ απέδειξε τρία χρόνια τώρα ότι δεν είναι μόνο αδύναμη και ανίκανη, αλλά και επικίνδυνη για τον τόπο.

Στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ χρεώνονται δικαιολογημένα οι αμαρτίες του παρελθόντος που μας οδήγησαν στην στρεβλή ανάπτυξη του κράτους, στην οικονομική κρίση, στην περιπέτεια των μνημονίων. Και εκεί υπάρχουν όμως διαφοροποιήσεις. Ήταν άλλος ο Καραμανλής της ΕΡΕ και άλλος ο Καραμανλής μετά τη μεταπολίτευση. Άλλος ο Παπανδρέου πριν και μετά το Χέρφιλντ. Δεν εκτιμήθηκε σωστά ο ρεαλισμός του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Η δημιουργική περίοδος του Κώστα Σημίτη δεν είχε καμία σχέση με την καταστροφική περίοδο του Κώστα Καραμανλή. Και βέβαια στα δύο αυτά μεγάλα μεταπολιτευτικά κόμματα πιστώνονται η αναπτυξιακή και ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, η εμβάθυνση της δημοκρατίας και η δημιουργία σύγχρονων ευρωπαϊκών θεσμών, η ώριμη και σταθερή σχέση με τους συμμάχους μας και η σχετική ασφάλεια που είχαμε στην εξωτερική μας πολιτική. Σημαντική ήταν η στάση που τα δύο αυτά κόμματα επέδειξαν μπροστά στην καταστροφή, πέρασαν σε φάση ωριμότητας και συνεργάστηκαν μεταξύ τους. Ο Σαμαράς, ο οποίος ευθύνεται όμως για το αντιμνημονιακό μέτωπο, και κυρίως ο Βενιζέλος που παραμέρισε τις όποιες φιλοδοξίες του, πέτυχαν την πρώτη κυβέρνηση συνεργασίας στη χώρα μεταπολιτευτικά. Είχε προηγηθεί και ωριμάσει νωρίτερα η σχέση των δύο κομμάτων στον νόμο Διαμαντοπούλου για την παιδεία και η κυβέρνηση συνεργασίας υπό τον Λουκά Παπαδήμο. Θλιβερή και προδοτική η στάση της «αριστερής» ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη, οδήγησε την χώρα στην περιπέτεια που ξεκίνησε το 2015.

Στο πολιτικό σκηνικό, οι ελπίδες για τη δημιουργία του ενιαίου κεντρώου προοδευτικού πόλου έχουν διαψευστεί. Οι περιφερόμενοι Ραγκούσηδες ήδη έχουν αποφασίσει πού θα ακουμπήσουν, οι Θεοδωράκηδες αναθεωρώντας τις ιδρυτικές τους αρχές φροντίζουν να εξασφαλίσουν την παρουσία τους στην επόμενη βουλή και οι ΓΑΠικοί ετοιμάζονται για το δικό τους comeback.

Γιατί τα αναφέρω όλα αυτά; Επειδή τελευταία γίνεται μεγάλη συζήτηση για τις συνεργασίες μεταξύ των κομμάτων. Ποιοι θα πάνε με ποιους, τι θα γίνει μετά τις επόμενες εκλογές, θα είναι καλό η ΝΔ να έχει αυτοδυναμία, θα ηττηθεί άραγε κατά κράτος ο ΣΥΡΙΖΑ και ο τρόπος με τον οποίο πολιτεύθηκε, θα πάρει το ΚΙΝΑΛ αξιοπρεπές ποσοστό, ποιος θα ηγηθεί στον χώρο της κεντροαριστεράς; Τα ερωτήματα είναι πολλά.

Μέσα σε όλα αυτά, ένα είναι βέβαιο: ότι η χώρα μόνο με συνεργασίες μπορεί να κυβερνηθεί πια, είτε το πρώτο κόμμα έχει αυτοδυναμία είτε όχι -και μάλιστα με μεγάλες συναινέσεις. Και, βέβαια, η χώρα χρειάζεται και σοβαρές αντιπολιτεύσεις. Οι κυβερνώντες και οι αντιπολιτευόμενοι που θα προκύψουν μετά τις εκλογές, αφού αποτυπωθεί η νωπή βούληση των πολιτών, θα πρέπει να κρατήσουν εθνικά υπεύθυνη στάση.

Πώς θα συμβεί αυτό; Η κοινωνία σήμερα είναι διχασμένη. Οι πολίτες είναι ανάμεσα στα ναι και στα όχι, στα συλλαλητήρια και στις ακτιβιστικές δράσεις, στα γήπεδα όπου «η Ελλάδα αναστενάζει». Είναι γεγονός ότι το πολιτιστικό μας επίπεδο ως χώρας έχει υποστεί καθίζηση και ότι πολλά από τα δεινά μας οφείλονται σε αυτό. Έχουν μειωθεί δραματικά οι πνευματικοί άνθρωποι που παρεμβαίνουν δημόσια, το επιστημονικό δυναμικό της χώρας φεύγει από αυτήν αλλά και όταν κληθεί να βοηθήσει υφίσταται τον εναγκαλισμό των πονηρών πολιτικών (βλ. την πρόσφατη περίπτωση Σ. Κριμιζή, παλαιότερη την εκδίωξη των 15 μελών συμβουλίων των ΑΕΙ).

Στο σημερινό πολιτικό σκηνικό μία μόνο εξέλιξη μπορεί να είναι εφικτή και να δώσει ρεαλιστική προοπτική!  Η ΝΔ είναι προφανές ότι θα είναι το πρώτο κόμμα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει δηλώσει ότι θα επιδιώξει ευρύτατες συναινέσεις. Οφείλει, όμως, γρήγορα να πείσει για αυτό και να καλέσει τους πολίτες που δεν είναι και δεν θα γίνουν ΝΔ σε κοινή πορεία με εθνικό σκοπό: την αναγκαία ανόρθωση της χώρας. Το στοίχημα του δεν είναι κομματικό, στη φάση αυτή είναι εθνικό. Το κομματικό συμφέρον έρχεται μετά. Ελπίζω βέβαια ότι θα καταφέρει να ελέγξει το κόμμα του και μακάρι το λαϊκίστικό του κομμάτι να αυτονομηθεί.

Όσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, όλα δείχνουν ότι δεν μπορεί να αλλάξει. Θα είναι και πάλι μια κακιά αντιπολίτευση και γι΄ αυτό πρέπει να ηττηθεί κατά κράτος. Το ΚΙΝΑΛ πρέπει να στραφεί προς τη συγκρότηση μιας κυβέρνησης ενός μεγάλου φιλοευρωπαϊκού μετώπου και να σταματήσει να αλληθωρίζει προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι θέσεις του, εφόσον υπάρξουν, θα το κάνουν να ξεχωρίσει από τη ΝΔ, αλλιώς δεν θα έχει κανέναν λόγο ύπαρξης παρά μόνο για να κρατήσουν τις καρέκλες τους τα ηγετικά του στελέχη.

Ιδανικά θα θέλαμε να γεννηθεί το καινούργιο, το νέο προοδευτικό και ευρωπαϊκό κόμμα που θα παίξει ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις. Ένα κόμμα που  θα συνενώσει όλες τις υγιείς δυνάμεις που σήμερα παραμένουν στο περιθώριο και μπορεί να είναι μειοψηφία αλλά δεν είναι καθόλου λίγες.

Όμως στη δημοκρατία μόνον οι πολίτες μπορούν να κάνουν την αλλαγή, να δώσουν την προοπτική για να πάμε μπροστά. Είναι ώρα να πάρουμε τις τύχες στα χέρια μας. Είναι τόσο σοβαρά τα πράγματα στην χώρα μας που ίσως οι προσεχείς εκλογές είναι η τελευταία ευκαιρία πριν υποστούμε μη αναστρέψιμες καταστροφικές συνέπειες ή, χειρότερα, πριν βιώσουμε κάποιον εθνικό ακρωτηριασμό!

 

Το Μέτωπο της Αλήθειας και της Δημοκρατίας είναι αναπόφευκτο κα Γεννηματά – Άρθρο του Ιωακείμ Γρυσπολάκη στη ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, Τετάρτη 25 Απριλίου 2018

Το Μέτωπο της Αλήθειας και της Δημοκρατίας είναι αναπόφευκτο κα Γεννηματά – Άρθρο του Ιωακείμ Γρυσπολάκη στη ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, Τετάρτη 25 Απριλίου 2018

Είναι κανόνας χωρίς εξαιρέσεις το γεγονός ότι τις πολιτικές καταρτίζουν, προγραμματίζουν και υλοποιούν άνθρωποι. Αυτές δεν εμφυτεύονται σε μια κοινωνία από εξωγενείς παράγοντες, αλλά και δεν ξεριζώνονται από παρόμοιες. Μέλη ή ομάδες μιας κοινωνίας οργανώνουν πολιτικές και κάποιες άλλες τις αλλάζουν. Θυμάμαι προ μηνών κάποιον φίλο και συνάδελφο να προσπαθεί να με πείσει ότι οι διενέξεις στο Πολυτεχνείο έληξαν και όλοι πλέον προχωρούν ενωμένοι με τον ίδιο στόχο. Του απάντησα τότε ότι αυτό είναι μία μεγάλη ουτοπία, αφού σε μία μεγάλη ή μικρή κοινωνία πάντα θα υπάρχουν μέλη της που επιδιώκουν και στοχεύουν στην αριστεία και στην ευγενή άμιλλα, αλλά και μέλη της που πορεύονται με γνώμονα την ήσσονα προσπάθεια.

Αφορμή μου δόθηκε, όταν προσφάτως διάβασα την ομιλία της προέδρου του Κινήματος Αλλαγής (ΚΙΝΑΛΛ) στην διορισμένη Κεντρική Επιτροπή. Μεταξύ άλλων είπε η κα Γεννηματά: «Δεν είναι τυχαίο ότι στο όνομα της απαλλαγής από τον ΣΥΡΙΖΑ, μας καλεί η ηγεσία της Δεξιάς σε ένα δήθεν «μέτωπο δημοκρατίας» για να φύγει η κυβέρνηση και να προστατευτούν οι θεσμοί. Στο όνομα δε της προοδευτικής διακυβέρνησης μας καλεί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα δήθεν «προοδευτικό» μέτωπο απέναντι στη συντήρηση. . . . . . . Οι λαϊκο-μετωπικές συγκρούσεις είναι εντελώς ξένες με την παράδοση και τη διαδρομή της προοδευτικής δημοκρατικής παράταξης. Γιατί επιβάλλουν βαθιές διαχωριστικές γραμμές όχι μόνο σε επίπεδο ηγεσίας και κομμάτων αλλά στον ίδιο τον ελληνικό λαό. Διασπούν αυτό που από παλιά ονομάζαμε εθνική λαϊκή ενότητα. . . . . Τα μέτωπα και οι μετωπικές συγκρούσεις είναι πολύ μακριά από τη λογική και τις αρχές της δικής μας παράταξης».

Θεωρώ ουτοπία τη δήλωση αυτή ή υπεκφυγή στη χειρότερη εκδοχή της. Η κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα η χώρα είναι τέτοια, ώστε χρειάζεται άμεσα ένα Δημοκρατικό και Μεταρρυθμιστικό Μέτωπο, το οποίο θα χαρακτηρίζεται από:
1. την εμμονή και πίστη του στους δημοκρατικούς θεσμούς και στο Σύνταγμα,
2. την πίστη του στο Κράτος Δικαίου και στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης από τις άλλες εξουσίες,
3. στην πίστη του στο διαχωρισμό Κράτους και κομμάτων,
4. την απέχθειά του στον λαϊκισμό και στην χειραγώγηση των πολιτών με χρήση του ψεύδους και της εξαπάτησης,
5. την επιμονή του στην άμεση μεταρρύθμιση όλου του φάσματος του Εκπαιδευτικού Συστήματος, βάσει των εκθέσεων του ΟΟΣΑ από το 2012 έως σήμερα (Education at a glance of OECD), της πρόσφατης έκθεσης του ΟΟΣΑ, της μελέτης της Ε.Τ.Ε. το 2017, των μεταρρυθμιστικών νόμων της περιόδου 2010-2012 και άλλων μελετών, οι οποίες έμεινα στα συρτάρια του υπουργείου παιδείας, λόγω διστακτικότητας των επόμενων κυβερνήσεων,
6. την μεταρρυθμιστική του ικανότητα να προβεί σε εκσυγχρονισμό, μέσω αναθεώρησης, του Συντάγματος και της επιμονής του να προβεί σε μεταρρυθμίσεις στο συνταξιοδοτικό, στο φορολογικό και στο ασφαλιστικό σύστημα, προκειμένου αυτά να τεθούν επί νέων, υγιών και ελκυστικών βάσεων, και τέλος
7. τη διάθεσή του να ενημερώσει λεπτομερώς τους πολίτες για το ιστορικό των εθνικών θεμάτων, αλλά και τις διακυβεύσεις, που θα έχει η χώρα σε περίπτωση διαιώνισης των εκκρεμοτήτων, όπως είναι το Μακεδονικό, το Κυπριακό και οι σχέσεις μας με την Τουρκία. Στη συνέχεια δε να προτείνει και να τολμήσει να λύσει αυτά τα χρόνια προβλήματα, που καθημερινά τραυματίζουν και πληγώνουν τη χώρα μας. Και μάλιστα με δική μας ευθύνη πολλές φορές.

Ένα τέτοιο μέτωπο δεν στρέφεται κατά της λαϊκής ενότητας. Αντιθέτως, την ενισχύει και πολλαπλασιάζει εκείνους τους πολίτες, που θα προσχωρήσουν σε αυτό, όταν δουν και πεισθούν ότι μία τέτοια πορεία είναι δυνατή και έχει υλοποιήσιμους στόχους, που θα μας βγάλουν από το αδιέξοδο, στο οποίο μας έχει οδηγήσει το ψεύδος, η αποφυγή της αλήθειας, ο λαϊκισμός και η πολιτική της ήσσονος προσπάθειας. Αυτό προσπαθεί, εν μέσω αντίξοων συνθηκών, να πράξει ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Αυτό οφείλει να επιδιώξει και ο προοδευτικός χώρος, στην προκειμένη περίπτωση το ΚΙΝΑΛΛ. Να καταστρώσει δηλαδή ένα τολμηρό και ξεκάθαρο σχέδιο – πρόγραμμα με τα χαρακτηριστικά, που περιγράφονται ανωτέρω. Είναι βέβαιο ότι ένα τέτοιο πρόγραμμα θα δυσαρεστήσει αρκετούς. ¨Όπως, όμως, είναι βέβαιο ότι θα προσελκύσει, θα αναθαρρήσει και θα δώσει ελπίδα σε περισσότερους. Και να πει ξεκάθαρα:

Ναι, θα υπάρξει Μέτωπο της Αλήθειας.
Ναι, θα υπάρξει Μέτωπο Πάταξης του Λαϊκισμού.
Ναι, θα υπάρξει Μέτωπο, που θα βάλει τη χώρα άμεσα στο δρόμο της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης.
Ναι, θα υπάρξει Μέτωπο Εκσυγχρονισμού της Δημόσιας Ζωής και Μεταρρύθμισης του Κράτους.
Ναι, θα τολμήσουμε να σχηματίσουμε ένα Μέτωπο Προστασίας της Δημοκρατίας και των Θεσμών, ενάντια στο μέτωπο της χυδαιότητας, της βλακείας, της αδεξιότητας, της κατασπατάλησης δημόσιων πόρων, της κατάληψης του Κράτους, της ανασφάλειας και της ανοχής της βίας, εφ’ όσον προέρχεται από «τα δικά τους παιδιά», του εκχυδαϊσμού του δημόσιου βίου και της επιβολής της φιλοσοφίας της ήσσονος προσπάθειας.

Τότε θα είμαστε και εμείς μαζί τους. Διότι η ουδετερότητα, που προσπαθεί να επιβάλλει η κα Γεννηματά με τη θεωρία των ίσων αποστάσεων, δυσαρεστεί τόσο εκείνους που επιμένουν και προσβλέπουν στην ένταξη του ΚΙΝΑΛΛ στο Μέτωπο της Χυδαιότητας και του Λαϊκισμού (δείτε ΣΥΡΙΖΑ) όσο και εκείνους, που προσβλέπουν στο Δημοκρατικό και Εκσυγχρονιστικό Μέτωπο της Αλήθειας, της Προστασίας των Θεσμών και της Πάταξης του Λαϊκισμού. Ουδείς μπορεί να πατά σε δύο βάρκες, διότι νομοτελειακά θα πάθει ανεπανόρθωτη ζημία. Εδώ και τώρα η κα Γεννηματά οφείλει να ξεκαθαρίσει με ποιους θα πορευτεί και ποιους θα αφήσει πίσω της. Μέχρι σήμερα βέβαια φαίνεται ότι έχει επιλέξει την (κατά την ταπεινή γνώμη μου) λανθασμένη πορεία. Ας γνωρίζει, όμως, ότι εμείς (και δεν είμαστε αμελητέα ποσότητα και ποιότητα) έχουμε ήδη επιλέξει τον άλλο δρόμο και την καλούμε να μας ακολουθήσει. Οι άλλοι ας πάνε στον ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή στο μέτωπο του λαϊκισμού, του ψεύδους, της αντιμεταρρύθμισης και της εξαπάτησης των πολιτών, όπου και ανήκουν ψυχικά.

Οι άριστοι του δημοσίου τομέα – Άρθρο του Μιχάλη Καλφίδη στη “ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ”, Τρίτη 17 Οκτωβρίου 2017

Οι άριστοι του δημοσίου τομέα – Άρθρο του Μιχάλη Καλφίδη στη “ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ”, Τρίτη 17 Οκτωβρίου 2017

Το θέμα της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων αποτελεί προϋπόθεση για την εξυγίανση και τη βελτίωση της δημόσιας διοίκησης. Η άρνηση στην αξιολόγηση του 80-85% των εργαζομένων και η παρότρυνση σε ανυπακοή της ΑΔΕΔΥ αποτελούν ντροπή για μια σύγχρονη χώρα και δείχνουν την επικρατούσα λάθος νοοτροπία στον δημόσιο τομέα. Το θέμα αυτό θα αντιμετωπιστεί το επόμενο διάστημα, έστω και για λόγους συμμόρφωσης με τις απαιτήσεις των θεσμών. Η ΩΡΑ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ, στη σχετική ανακοίνωσή της, αναφέρει ότι η αξιολόγηση είναι μια μάχη που θα έπρεπε να είχε δοθεί στον προηγούμενο αιώνα, ενώ ο μόνος από τους υποψήφιους για τον νέο φορέα που πήρε ξεκάθαρη θέση είναι ο Σταύρος Θεοδωράκης.

Μεγάλωσα εργασιακά στον ιδιωτικό τομέα, έζησα το κλίμα και τις συνθήκες του εργαζόμενου και του επιχειρηματία, ήρθα ταυτόχρονα αρκετές φορές “αντιμέτωπος” με τους δημόσιους φορείς, τις υπηρεσίες, τις αρχές του κράτους. Παράλληλα, συμμετέχοντας σε διάφορες διοικήσεις -κλαδικού φορέα, δημοσίου οργανισμού, μη κερδοσκοπικού σωματείου- συνεργάστηκα με δημόσιους και ιδιωτικούς υπαλλήλους σε όλα τα επίπεδα.

Στη διαδρομή αυτή, με έχει αγγίξει πολλές φορές το βαθύ συναίσθημα αδικίας στη σύγκριση του κακού δημοσίου υπαλλήλου με τον εργαζόμενο του ιδιωτικού τομέα αλλά κι εκείνη του ικανού και εργατικού δημοσίου υπαλλήλου με τον φυγόπονο συνάδελφό του.

Στον ιδιωτικό τομέα, οι εργαζόμενοι αξιολογούνται συνεχώς στην πράξη με αυστηρά κριτήρια και αμείβονται σημαντικά λιγότερο (38% κατά μέσο όρο), ακόμη κι αν συνυπολογιστούν οι 14 μισθοί τους σε ετήσια βάση. Η αξιολόγηση γίνεται με την αναγνώριση, την προαγωγή, τα bonus και τις προτάσεις θέσεων ή, στον αντίποδα, με την επίπληξη, τη μείωση αμοιβών και την απόλυση. Η ανεργία – μείωση θέσεων εργασίας – αυξάνει την αυστηρότητα των κριτηρίων, ενώ επειδή κριτής είναι ο εργοδότης, ο οποίος επηρεάζεται από την κατάσταση της αγοράς, πολλές φορές η αξιολόγηση είναι άδικη και ορισμένα από τα κριτήρια όπως η ηλικία, οι αμοιβές ή ο ρατσισμός της εμφάνισης είναι καθοριστικά και υπερισχύουν των ικανοτήτων των εργαζομένων.

Στον δημόσιο τομέα, το γεγονός ότι η μονιμότητα είναι κατοχυρωμένη από το Σύνταγμα και δεν υπάρχει μέχρι σήμερα καμία μορφή αξιολόγησης των εργαζομένων, δημιουργεί συνθήκες παρακμής. Η μονιμότητα ευθύνεται για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η ελληνική δημόσια διοίκηση, αλλά και για την εύρυθμη λειτουργία του ιδιωτικού τομέα, όπου οι ελεγκτικοί μηχανισμοί είναι ο ρυθμιστής των κανόνων λειτουργίας των επιχειρήσεων.

Όμως, αν δεν εφαρμοστεί και στο δημόσιο η αξιολόγηση, πώς θα ξεχωρίσουμε τους ικανούς, αποδοτικούς, αρίστους δημοσίους υπαλλήλους από τους κακούς συναδέλφους τους; Πώς θα ξεχωρίσουμε τον δάσκαλο που προσπαθεί να διαπαιδαγωγήσει και να μεταδώσει τη γνώση στους μαθητές του, εκείνον που έχει υπηρετήσει αρκετά χρόνια σε ακριτικά μέρη επειδή, αντίθετα από άλλους συναδέλφους του, δεν είχε “μέσον” στο υπουργείο να πάρει τη βολική απόσπαση, από τους άλλους, βολεμένους συναδέλφους του που, αφού εξασφάλισαν την επιθυμητή θέση τους, διαμαρτύρονται με αχαριστία για τα πολλά τεστ που έχουν να διορθώσουν ή για τα άβολα προγράμματα των διδακτικών ωρών τους;

Πώς θα ξεχωρίσουμε τον γιατρό ή τον νοσηλευτή που δουλεύει πέρα από το ωράριό του γιατί οι ελλείψεις σε ανθρώπινο δυναμικό είναι τραγικές -εκείνον  που κάνει υπεράνθρωπες προσπάθειες για να βοηθήσει ή να παρηγορήσει τους αρρώστους συμπολίτες μας, εκείνον που εκτίθεται σε ανθυγιεινές συνθήκες εργασίας, σε αντίθεση με τους άλλους που δέχονται τα “φακελάκια” εκβιάζοντας καταστάσεις ή συνδιαλέγονται με τις φαρμακευτικές εταιρίες και τους προμηθευτές υλικών; Πώς θα ξεχωρίσουμε τον ένστολο που υπηρετεί την πατρίδα με αυταπάρνηση, σε επικίνδυνες ζώνες, πολλές φορές με ακατάλληλο υλικό εξοπλισμό, στα σύνορα, στις φωτιές, στην πάλη με το έγκλημα, από τους μόνιμα βολεμένους σε βουλευτικά γραφεία ή τους οκνηρούς που πάντοτε βρίσκουν τρόπους να μην βρίσκονται στη θέση στην οποία τους χρειάζεται η χώρα; Πώς θα ξεχωρίσουμε τους εργαζόμενους που προσπαθούν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, εκείνους που είναι παραγωγικοί, εκείνους για τους οποίους η δουλειά δεν είναι μόνο ο μισθός αλλά και η αίσθηση καθήκοντος, εκείνους που χαίρονται να βλέπουν το αποτέλεσμα των προσπαθειών τους, που θα τους άρεσε να δουλεύουν σε ένα ευχάριστο περιβάλλον, που θέλουν να εξυπηρετούν τους πολίτες, που είναι ακέραιοι, που δεν τους φοβίζει να αξιολογηθούν, που έχουν διοριστεί με τον ΑΣΕΠ, που είναι τιμή τους να υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον και να είναι περήφανοι για την πατρίδα;

Αντίθετα, όταν δεν κρίνονται, δέχονται τη γενική «ρετσινιά» του τεμπέλη λόγω των κακών συναδέλφων τους, τους οποίους βλέπουν να λουφάρουν ενώ αμείβονται με τον ίδιο μισθό, παρακολουθούν τις αλλαγές των πολιτικών προϊστάμενων τους και την εύνοια στους δικούς τους, περνούν τον εργασιακό τους χρόνο σε άθλια κτήρια, παρατημένα από το κράτος αλλά και από τους ίδιους τους εργαζόμενους σε αυτά, δέχονται πολλές φορές τη δικαιολογημένη ή αδικαιολόγητη προσβλητική συμπεριφορά αγανακτισμένων πολιτών ενώ προσπαθούν να τους εξυπηρετήσουν.

Θα πρέπει, επιτέλους, να υπάρξει η πολιτική βούληση, έστω και με την πίεση των θεσμών, για την αξιολόγηση και την ανάδειξη των αρίστων και την αναδιάταξη των δημόσιων υπηρεσιών, ώστε με λίγες εξειδικευμένες νέες προσλήψεις να βελτιωθεί συνολικά η λειτουργία του δημοσίου τομέα και να ενισχυθούν οι άμεσες υπηρεσίες προς τους πολίτες, κυρίως στους τομείς της Υγείας, της Παιδείας, των Ασφαλιστικών Ταμείων και των Κοινωνικών Υπηρεσιών.

Οι άριστοι του δημοσίου τομέα αξίζουν την προσοχή και τη φροντίδα μας. Γι’ αυτούς πρωτίστως οφείλουμε να εφαρμόσουμε την αξιολόγηση σήμερα, έστω και με τεράστια καθυστέρηση.

Υ.Γ. Το κείμενο αυτό απευθύνεται στους πολλούς αρίστους του δημοσίου τομέα που συνάντησα στην προσωπική μου διαδρομή!

Υ.Γ. Με στοιχεία του Σεπτεμβρίου 2016 οι φορείς της Γενικής Κυβέρνησης είναι 1758.
Οι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι είναι τουλάχιστον 567.000 με στοιχεία που έδωσαν σε συνέντευξή τους τον Νοέμβριου 2016 μέλη του Δ.Σ. της ΑΔΕΔΥ. Το νούμερο αυτό αμφισβητείται ως χαμηλό και φυσικά μεγαλώνει με τους συμβασιούχους και τις προσλήψεις-μονιμοποιήσεις που πραγματοποιεί η σημερινή κυβέρνηση.

Ασφάλεια και Δημοκρατία – Άρθρο του Γιώργου Φλωρίδη στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 15 Οκτωβρίου 2017

Ασφάλεια και Δημοκρατία – Άρθρο του Γιώργου Φλωρίδη στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 15 Οκτωβρίου 2017

«Υπουργέ μου, πρέπει να ξέρεις πως ό,τι κάνεις εσύ ή οι συνεργάτες σου στο Υπουργείο, σε μισή ώρα θα έχει φτάσει στο πιο απομακρυσμένο Αστυνομικό Τμήμα της χώρας». Με αυτά τα λόγια με υποδέχτηκε τον Ιούλιο του 2003 στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης ο τότε Αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας Φώτης Νασιάκος. Κατάλαβα το νόημά τους πολύ σύντομα. Το σώμα της ελληνικής αστυνομίας «αναπνέει», κυριολεκτικά, στον ρυθμό της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας του. Αντιλαμβάνεται απόλυτα αν αυτή διαθέτει και θέλει να υλοποιήσει ένα σχέδιο αντιεγκληματικής πολιτικής, αν επιθυμεί την επαγγελματική λειτουργία του σώματος, αν ενστερνίζεται την αξιοκρατία απέναντι στα στελέχη του. Στάθηκα τυχερός γιατί διαδέχτηκα τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη που είχε οδηγήσει την Ελληνική Αστυνομία σε υψηλά επίπεδα επαγγελματισμού και αποτελεσματικότητας, τα οποία συνοδεύονταν από την αναγκαία κοινωνική ευαισθησία. Οι αστυνομικοί ήταν περήφανοι, γιατί ένιωθαν ότι συμμετείχαν σε μια υψηλή κοινωνική αποστολή, με απτά αποτελέσματα.

Η προετοιμασία, τότε, για την ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας προσέδιδε περισσότερες δυνατότητες στην ΕΛ.ΑΣ και, σε μια εποχή που τα βλέμματα όλου του κόσμου ήταν στραμμένα στην Αθήνα, πετύχαινε τη διεθνή αναγνώριση. Κι όταν πια έσβησαν τα φώτα των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, το κύρος της ΕΛ.ΑΣ εκτοξεύθηκε στα ύψη. Είχαμε πετύχει. Πριν λίγες μέρες, διάβασα, με ικανοποίηση πρέπει να πω, ότι στην υπόθεση της απαγωγής Λεμπιδάκη εφαρμόστηκε ένα από τα πολλά σχέδια ασφάλειας των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.

Read More

Το πείραμα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ τελειώνει, το πολιτικό χάσμα μεγαλώνει – Άρθρο του Γιώργου Φλωρίδη στο LIBERAL, Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου 2017

Το πείραμα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ τελειώνει, το πολιτικό χάσμα μεγαλώνει – Άρθρο του Γιώργου Φλωρίδη στο LIBERAL, Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου 2017

Οι απόπειρες του Αλέξη Τσίπρα και της κυβέρνησής του να διαμορφώσουν  ένα νέο αφήγημα που θα οδηγούσε στην ανάκαμψή τους οδηγούνται διαρκώς σε αποτυχία. Μάλλον ισχύει αυτό λέει ο λαός: «είναι να μη σε πάρει από κάτω».

Το επενδυτικό αφήγημα χάθηκε μέσα στις στοές των μεταλλείων της Χαλκιδικής, οι οικολογικές ευαισθησίες βυθίστηκαν μαζί με το λαθρεμπορικό πλοίο στον μαύρο πια Σαρωνικό και η τρίτη μνημονιακή αξιολόγηση, που καθυστερεί, ενδέχεται να εξελιχθεί και πάλι σε εφιάλτη, όχι μόνο για την κυβέρνηση, αλλά, δυστυχώς, και για την καθημαγμένη μας χώρα.

Όλα αυτά προμηνύουν ένα αργόσυρτο πολιτικό τέλος μιας διακυβέρνησης που χαρακτηρίζεται από ιδεοληψίες, πρωτοφανή ψεύδη και μοναδική ανικανότητα στοιχειώδους διαχείρισης των κρατικών υποθέσεων.

Όμως, την ίδια στιγμή, παραμένει αδύναμη η όποια εναλλακτική πολιτική προοπτική. Όχι τέτοια που θα οδηγούσε απλώς σε μια άλλη κυβέρνηση, αλλά  θα οδηγούσε, κυρίως, στη διαμόρφωση μια άλλης πορείας.

Η Ν.Δ παραμένει ένας δύσκαμπτος συντηρητικός μηχανισμός που πολύ εύκολα εγκλωβίζεται σε διχαστικές πολιτικές αντιπαραθέσεις που αφορούν το παρελθόν και δοκιμάστηκαν σε αυτό. Η αντιπαράθεση «φωτός και σκότους», η σύγκρουση για τον Στάλιν, τον κομμουνισμό και το ναζισμό είναι τα στοιχεία της ατζέντας εγκλωβισμού που διαμορφώνει κάθε τόσο η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα και την οποία πολύ εύκολα υιοθετεί η ΝΔ, παρά τις προσπάθειες του αρχηγού της να προωθήσει έναν σύγχρονο, έστω ατελή, μεταρρυθμιστικό διάλογο.

Read More

Ολική οπισθοδρόμηση με υπογραφή ΣΥΡΙΖΑ – Τρίτη 1 Αυγούστου 2017

Ολική οπισθοδρόμηση με υπογραφή ΣΥΡΙΖΑ – Τρίτη 1 Αυγούστου 2017

Το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Παιδείας για τα ΑΕΙ σηματοδοτεί την ολική οπισθοδρόμηση στην Παιδεία. Είναι η Αντιμεταρρύθμιση με το βλέμμα στο παρελθόν, στην κομματοκρατία, στην αναξιοκρατία, στις υπόγειες πολιτικές συναλλαγές, αλλά και στην εσωστρέφεια.

Ενδεικτικά:

  Η επαναφορά του ασύλου για την προστασία της παρανομίας και της βίας σημαίνει προστασία των εξωπανεπιστημιακών ομάδων που καταστρέφουν δημόσια περιουσία και καταλύουν τους πανεπιστημιακούς θεσμούς, εμποδίζοντας την ελεύθερη άσκηση της ακαδημαϊκής δραστηριότητας. Κλείνει ξεδιάντροπα το μάτι στους ταραχοποιούς, στους μόνιμους παραβάτες και στις φασιστικές συμπεριφορές τους.

   Η επαναφορά των κομματικών παρατάξεων σε όλα τα όργανα διοίκησης σημαίνει επιστροφή στις παθογένειες του παρελθόντος και επιβολή της καταστροφικής εξουσίας των κομμάτων στους δημόσιους θεσμούς, με αποτέλεσμα την παιδεία της ήσσονος προσπάθειας.

Read More

Οι εργαζόμενοι ενός κατώτερου θεού – Παρασκευή 14 Ιουλίου 2017

Οι εργαζόμενοι ενός κατώτερου θεού – Παρασκευή 14 Ιουλίου 2017

Στις πρόσφατες δηλώσεις του, ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, με αφορμή το πρόβλημα των συμβασιούχων στους Δήμους και την αποκομιδή των απορριμμάτων, είχε πει ότι «στον ιδιωτικό τομέα επικρατούν συνθήκες γαλέρας».

Με τον τρόπο αυτό, η αριστερή κυβέρνηση του κ. Τσίπρα παραδέχτηκε ότι δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για την επιβολή του νόμου και την προστασία των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, οι οποίοι, πλέον, αφήνονται οριστικά στην τύχη τους και στις «συνθήκες γαλέρας». Το ίδιο φυσικά και οι άνεργοι, οι οποίοι δεν βλέπουν καμία διάθεση του κ. Τσίπρα να σταθεροποιήσει την οικονομία και να διευκολύνει επενδύσεις που θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας.

Αντίθετα, η μόνιμη έγνοια της αριστερής κυβέρνησης φαίνεται ότι είναι οι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα που, αυτοί μόνο, αξίζουν ιδιαίτερης φροντίδας.

Read More

Όχι άλλα πλήγματα στη δημοκρατία – Τετάρτη 12 Ιουλίου 2017

Όχι άλλα πλήγματα στη δημοκρατία – Τετάρτη 12 Ιουλίου 2017

Η δήλωση του πρώην Προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας κ. Γ.  Παναγιωτόπουλου ότι: «Αποτελεί διεθνή πρωτοτυπία το γεγονός ότι κατά το πρόσφατο χρονικό διάστημα κατά της Ελληνικής Δικαιοσύνης εκτοξεύοντο ασχημίες και ύβρεις, η δε υπηρεσιακή ηγεσία των Ελληνικών Δικαστηρίων παραμένει τελείως σιωπηλή…και  «έτσι  καταρρακώνονται πλήρως οι θεσμοί και αισθανόμαστε ότι ζούμε σε καθεστώς στυγνής δικτατορίας» έπρεπε να κινητοποιήσει πολλούς. Πρωτίστως τις πολιτικές δυνάμεις, αλλά και τις Ενώσεις των Δικαστών.

Οι θεσμοί πλήττονται βάναυσα όταν το τυπικά νόμιμο γίνεται προκλητικά ανήθικο από τις συμπεριφορές προσώπων που τιμήθηκαν με τα ανώτατα αξιώματα του θεσμού που υπηρέτησαν.

Όταν, δε, πρόκειται για τη δικαστική εξουσία, το πλήγμα είναι βαρύτερο γιατί αμφισβητείται στη συνείδηση του κόσμου η ανεξαρτησία της. Η Δικαιοσύνη παύει να είναι βασικό θεμέλιο του πολιτεύματος όταν εξαιτίας συμπεριφορών των λειτουργών της και, πολύ περισσότερο, εξαιτίας κυβερνητικών αντιθεσμικών συμπεριφορών πλήττεται η ανεξαρτησία της. Ο διορισμός της κ. Θάνου στο νομικό γραφείο του Πρωθυπουργού αμέσως μετά τη συνταξιοδότησή της συνιστά βαρύ πλήγμα για την εικόνα της Δικαιοσύνης στη συνείδηση των πολιτών.

Η ΩΡΑ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ πιστεύει ότι οι μεταπηδήσεις εν ενεργεία Ανωτάτων Δικαστικών σε βουλευτικές υποψηφιότητες, όπως και οι τοποθετήσεις τους σε πολιτικές θέσεις, αμέσως μετά τη συνταξιοδότησή τους, συνιστούν βάναυση προσβολή του -τόσο αναγκαίου για τη Δημοκρατία- λειτουργικού διαχωρισμού των εξουσιών. Για τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, αυτά είναι «ψιλά γράμματα». Και είναι προφανές πόσο μεγάλο λάθος κάνουν όσοι θεωρούν ότι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχουν το παραμικρό ενδιαφέρον για το Σύνταγμα. Στην αριστερή ανάλυση, όλα είναι «μέσα» για την διατήρηση της εξουσίας (τώρα που την αποκτήσαμε!).

Στην ΩΡΑ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ εκτιμάμε ότι ακόμα δεν έχουμε δει τα χειρότερα.

Η δημοκρατική αφύπνιση για την υπεράσπιση του Συντάγματος και της Δημοκρατίας είναι επιβεβλημένη.

 

Δύο μνημόνια, δύο Θεσσαλονίκες – Άρθρο της Αλεξάνδρας Λιάγκα, Παρασκευή 19 Μαΐου 2017

Δύο μνημόνια, δύο Θεσσαλονίκες – Άρθρο της Αλεξάνδρας Λιάγκα, Παρασκευή 19 Μαΐου 2017

Σε δύο μήνες ο κ. Τσίπρας συμπληρώνει 30 μήνες ως πρωθυπουργός της χώρας κι έτσι γίνεται ο μακροβιότερος ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ, με τον κ. Καμμένο μακράν όλων τον μακροβιότερο ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΤΗ.

Φανατικός αντιμνημονιακός αγωνιστής (και σύντροφος κατά τον κ.Καμμένο), ο κ. Τσίπρας είναι ο μόνος Πρωθυπουργός που βαρύνεται πρώτον με δύο μνημόνια.
Δύο μνημόνια που, πέραν των οριζόντιων δραματικών οικονομικών επιπτώσεων, χαρακτηρίζονται από εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας.
Το 3ο μνημόνιο που εκχώρησε σε ξένους την τελική απόφαση για την όποια αξιοποίηση όλης της δημόσιας περιουσίας και μάλιστα για ένα ΑΙΩΝΑ ή μάλλον για 99 χρόνια.
Το 4ο μνημόνιο που παρατείνει τον μνημονιακό έλεγχο της Τρόικας καταρχήν μέχρι το 2023, με πλεονάσματα 3,5% και 4%, με τον κόφτη σε πλήρη ισχύ και το ΔΝΤ επόπτη και εισηγητή για πρόσθετα ΜΕΤΡΑ – ακόμη και αν αποχωρήσει. Μνημονιακά μέτρα που οδηγούν τη χώρα στο απόλυτο αδιέξοδο και σε μια διαρκή εξάρτηση από την αλληλεγγύη των ξένων (Δανειστές, Τρόικα, ΔΝΤ και εταίροι, που δύσκολα θα ξεχάσει κανείς τα κοσμητικά επίθετα με τα οποία τους στόλιζαν όλοι τους, ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ).

Read More