Περί σοσιαλδημοκρατίας και άλλων  δαιμονίων – Άρθρο του Γιώργου Φλωρίδη στην εφημερίδα “ΤΟ ΒΗΜΑ”, Κυριακή 29 Απριλίου 2018

Περί σοσιαλδημοκρατίας και άλλων δαιμονίων – Άρθρο του Γιώργου Φλωρίδη στην εφημερίδα “ΤΟ ΒΗΜΑ”, Κυριακή 29 Απριλίου 2018

Παλαιότερα, το αγαπημένο θέμα κάποιων ήταν το «φύλο των αγγέλων». Τώρα, κάποιοι άλλοι ασχολούνται με το αν ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε σοσιαλδημοκρατικό κόμμα!

Και «δωσ’ του και οι καρβουνιάρηδες» που λέει κι ο Διονύσης Σαββόπουλος.

Αυτός είναι ένας ωραίος, αλλά δεν ξέρω πόσο αποτελεσματικός, τρόπος να αλλάξουμε τη βασική συζήτηση και να αποφύγουμε το εξ αυτής προκύπτον σημαντικό ερώτημα: Είναι μια καλή ή μια κακή –χείριστη κατά πολλούς- η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ; Πρέπει να φύγει, όσο γίνεται πιο γρήγορα ή όχι αυτή η κυβέρνηση;

Ο τρόπος, λοιπόν, να αποφύγει κάποιος αυτή τα ερωτήματα, είναι να τα μεταφέρει στο πεδίο μιας, περίπου μεταφυσικής, συζήτησης για το εάν ο ΣΥΡΙΖΑ σταδιακά «σοσιαλδημοκρατικοποιείται»!

Λες και αυτό είναι το θέμα που απασχολεί τους εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους, ιδιαίτερα τους νέους που είτε αναγκάζονται να ξενιτευτούν είτε να μείνουν και να παλέψουν εδώ. Τους ελεύθερους επαγγελματίες που όσο και να το προσπαθούν, είναι αδύνατο να τα καταφέρουν με τη ληστρική φοροεπιδρομή των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Τους επιχειρηματίες που είδαν ξαφνικά τις τράπεζες να κλείνουν και αυτοί να οδηγούνται στην οικονομική ασφυξία και την εξόντωση. Τους αγρότες που οι καταθλιπτικές φοροασφαλιστικές επιβαρύνσεις τούς οδηγούν να θεωρούν μάταιη κάθε σοβαρή ενασχόληση με την παραγωγή. Τους φοιτητές που βλέπουν τις σπουδές τους να υποβαθμίζονται διαρκώς και τα Πανεπιστήμια να μετατρέπονται σε χώρους βίας και ορμητήρια εγκληματικότητας. Τους ασθενείς που αναγκάζονται να κουβαλάνε μαζί τους στα νοσοκομεία, ακόμη και τα στοιχειώδη, για τη νοσηλεία τους. Τους πολίτες που αισθάνονται απολύτως ανασφαλείς μπροστά στην εγκληματικότητα που πολλαπλασιάζεται και τους πνίγει. Που βλέπουν τους θεσμούς να δοκιμάζονται και να υπονομεύονται σκληρά, κυρίως τη Δικαιοσύνη. Και όλοι μαζί, να αγωνιούμε για την εθνική ακεραιότητα της Πατρίδας μας που μετατράπηκε σε ξέφραγο αμπέλι, επειδή σε μια περίοδο όξυνσης των εθνικών μας θεμάτων, στο τιμόνι της βρίσκονται οι πλέον ανίκανοι και επικίνδυνοι κυβερνήτες.

Όμως, ας κάνουμε το χατίρι στους παλαιότερους καθώς και στους όψιμους υπερασπιστές της άποψης ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «σοσιαλδημοκρατικοπιείται» και «εκσυγχρονίζεται» και να δεχτούμε, προσώρας, ότι έχουν δίκιο.

Αν συμβαίνει αυτή η εξέλιξη (ούτε ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας μπορούμε να το δεχτούμε, αλλά για τις ανάγκες του διαλόγου), αυτή καθιστά ξαφνικά τον ΣΥΡΙΖΑ μια καλή κυβέρνηση, χρήσιμη για τη χώρα και το λαό;

Υπάρχει κάτι στη λειτουργία της χώρας, σε οποιοδήποτε επίπεδο που ο ΣΥΡΙΖΑ θα άξιζε την υποστήριξή μας; Και αν ναι, πιο; Οι θεωρητικοί αναλυτές καλό θα ήταν να απαντήσουν σ’ αυτό και όχι να αναλίσκονται σε απόψεις, που μπορούν να οδηγήσουν σε ατέρμονες συζητήσεις, για την «παλιά» και «νέα» σοσιαλδημοκρατία και να ξεχάσουμε έτσι τα βασικά ζητούμενα για τη χώρα.

Αν λοιπόν κάποιοι, όπως εγώ και πολλοί ακόμη, πιστεύουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η χείριστη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, που μόνο δεινά επισώρευσε και συσσωρεύει στη χώρα, τότε γιατί δεν πρέπει να συγκροτηθεί ένα ισχυρό κίνημα από δυνάμεις και πολίτες που αρνούνται τον διχασμό και την οπισθοδρόμηση; Ένα κίνημα Εθνικής αφύπνισης, από όλους αυτούς που επιθυμούν να αποκτήσει η χώρα ικανότητα θεσμικής λειτουργίας, τέτοιας που μπορεί να ησυχάσει και να ενώσει την κοινωνία και να πετύχει την πολυπόθητη ανάπτυξη; Γιατί πρέπει να μείνουμε απαθείς, ως λάτρεις ενός δήθεν πολιτικού «καθωσπρεπισμού» όταν γύρω μας όλα γκρεμίζονται και δεν διαφαίνεται καμία προοπτική ανάταξης; Γιατί να μη διεκδικήσουμε το πολιτικά αυτονόητο και το εθνικά αναγκαίο που είναι η απαλλαγή από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και μια νέα διακυβέρνηση στη βάση της δημοκρατικής λειτουργίας των θεσμών, της εθνικής ασφάλειας, της παραγωγής και της δικαιοσύνης.

Στην πραγματικότητα, όλη αυτή η συζήτηση περί «πολιτικής εξημέρωσης» και «σοσιαλδημοκρατικοποίησης» του ΣΥΡΙΖΑ, αφορά μόνον αυτούς που ψάχνουν δικαιολογίες να μετατραπούν σε πολιτικούς του ακολούθους. Δικαίωμά τους. Όμως, ας μη ψάχνουν και για άλλα κορόιδα να τους κάνουν παρέα.