Ο νόμος Γαβρόγλου, η «ακαδημαϊκότητα», οι «ανάγκες των φοιτητών» και οι εγκληματικές ευθύνες της Αριστεράς – Άρθρο του Ιωακείμ Γρυσπολάκη στο ESOS.gr, Τρίτη 13 Φεβρουαρίου 2018

Ο νόμος Γαβρόγλου, η «ακαδημαϊκότητα», οι «ανάγκες των φοιτητών» και οι εγκληματικές ευθύνες της Αριστεράς – Άρθρο του Ιωακείμ Γρυσπολάκη στο ESOS.gr, Τρίτη 13 Φεβρουαρίου 2018

Σήμερα δεν θα αναφερθώ στην οριστική καταστροφή, που επέφερε στην Ανώτατη Εκπαίδευση ο πρόσφατος νόμος Γαβρόγλου. Εξ άλλου πριν από την ψήφιση του νόμου πολλοί είχαμε τοποθετηθεί και σχολιάσει τα άρθρα, που καταργούσαν την αυτοτέλεια των πανεπιστημίων, κατέστρεφαν κάθε δημιουργική πρωτοβουλία του παρελθόντος, προέβαλαν την εσωστρέφεια, τον κρατισμό και την απέχθεια στην σύνδεση των ιδρυμάτων με την επιχειρηματικότητα, καταργούσαν την αξιοκρατία και την αξιολόγηση και επανέφεραν την ασυδοσία των κομματικών νεολαιών και την ανομία εγκληματικών ομάδων στους πανεπιστημιακούς χώρους.

Έτσι, μετά την αδρανοποίηση και αλλοίωση διατάξεων του νόμου Διαμαντοπούλου από τους προηγούμενους υπουργούς (ενδεικτικά αναφέρω την υπουργική απόφαση Γ.Υ.27/22-9-2014, βάσει της οποίας για τη διαγραφή φοιτητή, που είχε υπερβεί το χρονικό όριο φοίτησης, απαιτείτο αίτηση του φοιτητή!!!), ήρθε ο νόμος Γαβρόγλου να θέσει την ταφόπλακα στον μόνο νόμο (4009/2011), που ήταν απότοκο μιας πολύ μακράς διαβούλευσης, ψηφίστηκε από 255 βουλευτές και έφερε την ακαδημαϊκότητα και την αξιοκρατία στο Ελληνικό πανεπιστήμιο.

Αφορμή για την παρούσα παρέμβασή μου είναι η κατάληψη, δηλαδή η παύση λειτουργίας της Σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών του Πολυτεχνείου Κρήτης από τον φοιτητικό σύλλογο, δηλαδή από μία μερίδα συνδικαλιστών. Ο λόγος είναι η απαίτηση να δοθεί μία επιπλέον εξεταστική περίοδος (εκτός εκείνων του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου), η «εμβόλιμη όπως την αποκαλούν, διότι το ζητούμενο είναι . . . να περνούν τα μαθήματα. Αυτή η τρίτη εξεταστική περίοδος είχε δοθεί το 2015 από τον υπουργό Α. Μπαλτά, ενώ ο νόμος Γαβρόγλου το αφήνει στη διακριτική ευχέρεια των σχολών, παίζοντας το ρόλο του Πόντιου Πιλάτου και αφήνοντας ορθάνοιχτο παράθυρο σε παράλογες απαιτήσεις.

Αντιγράφω ένα πολύ ενδιαφέρον, αλλά απογοητευτικό, απόσπασμα από την πρόσφατη ανακοίνωση του φοιτητικού συλλόγου, η οποία διέπεται από τη φιλοσοφία της ήσσονος προσπάθειας, με την οποία δηλητηριάζουν την κοινωνία και η οποία αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της εξουσίας της σημερινής Αριστεράς: «Το μόνο που τελικά “ενδιαφέρει” έναν προπτυχιακό φοιτητή είναι να περνάει μαθήματα, λαμβάνοντας ή μη τη βασικότατη γνώση.

Μέσα σε όλα αυτά, η χαμηλή κρατική χρηματοδότηση οδηγεί το τμήμα σε αναζήτηση εξωτερικών πόρων. Συνεπώς, δίνεται έμφαση σε συγκεκριμένους τομείς του αντικειμένου, οι οποίοι καλύπτουν τις ανάγκες των χρηματοδοτών, αντί των φοιτητών, καθορίζοντας έτσι την έρευνα προς όφελός τους. Η αυξανόμενη έμφαση που δίνεται στην εμπορική εκμετάλλευση των ερευνητικών αποτελεσμάτων βρίσκεται σε απόλυτη δυσαρμονία με τις θεμελιώδεις αρχές της ακαδημαϊκότητας . . . Βαρεθήκαμε να ακούμε περί ακαδημαϊκότητας, την ώρα που λειτουργούμε σαφώς αντιακαδημαϊκά. Να μας δοθεί η εμβόλιμη εξεταστική σε όλα τα μαθήματα . . . ».

Από την ανακοίνωση αντιλαμβανόμαστε ότι, μετά από μία μακρά οικονομική, πολιτισμική, κοινωνική κρίση, ορισμένους τους ενδιαφέρει όχι η απόκτηση γνώσεων και δεξιοτήτων, ώστε να ενταχθούν στην άκρως ανταγωνιστική (παγκόσμια πλέον) αγορά εργασίας, αλλά η απόκτηση του «χαρτιού». Επιπλέον, η κρίση δεν δίδαξε μία μεγάλη μερίδα πολιτών για την αναγκαιότητα σύνδεσης του πανεπιστημίου με την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών και την αδήριτη ανάγκη απόκτησης δεξιοτήτων και επιστημονικών και τεχνικών γνώσεων, ώστε οι νέοι επιστήμονες και τεχνικοί να είναι πανέτοιμοι να εισέλθουν στο στίβο της ζωής. Όταν τη δεκαετία του 1990 χώρες της Βόρειας Ευρώπης βρέθηκαν σε δεινή οικονομική θέση, αποφάσισαν να ρίξουν όλο το βάρος τους στο θέμα της Παιδείας, ώστε να προετοιμάσουν τις επόμενες γενιές για την ανταγωνιστικότητα στην παγκόσμια κοινωνία. Και το πέτυχαν. Εμείς, αντιθέτως, ασχολούμαστε με τον έλεγχο των ΜΜΕ, την κυβερνητική προπαγάνδα, το «Μακεδονικό» και την Novartis.

Όλα αυτά δεν έρχονται τυχαία. Αποτελούν το καταστάλαγμα μιας στοχευμένης πολιτικής των τελευταίων δεκαετιών εκ μέρους της Αριστεράς στο σύνολό της. Μερικοί από εμάς είχαμε τότε την αφέλεια να νομίζουμε ότι με την έλευση του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία θα αντιλαμβανόντουσαν το άτοπο των θέσεών τους. Έγραφα στις 18/11/2014 σε άρθρο μου στην Athensvoice με τίτλο «Σχόλια επί των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ για το Εκπαιδευτικό Σύστημα»: «Όσον αφορά στις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, και εφ’ όσον κάποια στιγμή κληθεί να κυβερνήσει, θα βρεθεί μπροστά στην αμείλικτη πραγματικότητα να απεμπολήσει τις αντιφατικές και προχειρογραμμένες θέσεις του και να διαπιστώσει ότι για λόγους οικονομικούς, εκπαιδευτικούς, ακαδημαϊκούς και κοινωνικούς είναι αδύνατη έως άκρως επικίνδυνη η υλοποίηση πολλών εξ αυτών». Μεγίστη αφέλεια, όπως απεδείχθη.

Η σημερινή κυβέρνηση, όπως έχει κατ’ επανάληψη αποδείξει, αδιαφορεί για την ποιότητα των σπουδών, για την απόκτηση γνώσεων, δεξιοτήτων και εμπειριών εκ μέρους των φοιτητών, οι οποίες θα τους συνδέσουν με την αγορά εργασίας. Μόνο ενδιαφέρον της είναι η λειτουργία των πανεπιστημίων ως χώρων παραγωγής κομματικών στελεχών, που, λόγω ανεπάρκειας κριτικής σκέψης, θα υποτάσσονται στην καθοδήγηση του «κόμματος».

Έτσι, μετά την κατάργηση των διδάκτρων σε ανταγωνιστικά επαγγελματικά Μεταπτυχιακά Προγράμματα Σπουδών και τα εμπόδια που θέτουν για την μη υλοποίησή τους, την επαναφορά της ασυλίας στους παρανομούντες εντός των ιδρυμάτων και την κατάργηση του χρονικού ορίου φοίτησης, επανέρχεται στο προσκήνιο η μετατροπή των ιδρυμάτων σε εξεταστικά κέντρα. Εξ άλλου, μας είχαν προϊδεάσει για τις προθέσεις τους από το 2014 τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ με τις θέσεις του όσο και οι Γ. Σπαθής και Κ. Γαβρόγλου με άρθρα τους στην ΑΥΓΗ. Ιδιαίτερα ο τελευταίος με εκείνη την κραυγή αγωνίας και θλίψης για την μεγάλη αποδοχή της οποίας έτυχε ο νόμος Διαμαντοπούλου στους καθηγητές των πανεπιστημίων (δες ΑΥΓΗ 21/7/2014 «Μία σοβαρή ήττα της Αριστεράς στα Πανεπιστήμια»).