Μέξη: Νέοι και Συμμετοχή στην Πολιτική

Έχει γίνει πολύ µεγάλη συζήτηση για το ότι οι σημερινοί  εικοσάρηδες και τριαντάρηδες είναι απολιτίκ, αδιάφοροι για τα κοινά, δίχως διάθεση να αμφισβητήσουν, να αλλάξουν. Είναι, όντως, η πολιτική απάθεια το κύριο χαρακτηριστικό της πολιτικής συμπεριφοράς των νέων;  Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Ιδρύματος TUI, αν και εμφανίζονται έντονα δύσπιστοι απέναντι σε θεσμούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, το 66% των νέων στην Ελλάδα δηλώνουν πως η Δημοκρατία είναι το καλύτερο πολίτευμα. Αυτό συνιστά το υψηλότερο ποσοστό σε όλη την Ευρώπη. Ταυτόχρονα, σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο, το 55% των νέων στην Ελλάδα πιστεύει ότι τα social media αντιπροσωπεύουν «πρόοδο για τη δημοκρατία, επειδή επιτρέπουν σε όλους να λάβουν μέρος σε δημόσια συζήτηση». Συμπέρασμα: Οι νέοι στη χώρα μας συνεχίζουν να προσλαμβάνουν θετικά την αντιπροσωπευτική δημοκρατία ως υπόδειγμα πολιτειακής συγκρότησης, αλλά δεν είναι ικανοποιημένοι από τη λειτουργία των θεσμών της. Απογοητευμένοι εκφράζουν τη δυσφορία τους περισσότερο μέσω νέων εναλλακτικών μορφών πολιτικής συμμετοχής (smartphone apps, vlogging και social media, φαινόμενο γνωστό και ως clicktivism ή «κλικ-ακτιβισμός») και λιγότερο μέσω των offline παραδοσιακών μορφών (π.χ. να ψηφίζουν ένα κόμμα).  Δε στερούνται πολιτικού ενδιαφέροντος σε σχέση με τους baby-boomers γονείς τους. Απλά το εκδηλώνουν με τρόπο μη αυστηρά θεσμοθετημένο (όπως είναι η εκλογική διαδικασία) και περισσότερο ευέλικτο και εξατομικευμένο. Δημιουργώντας τα δικά τους εξατομικευμένα περιβάλλοντα πληροφόρησης μέσα από την διαδικτυακή τους συμπεριφορά, και επιλέγοντας οι ίδιοι τον σκοπό, τον χώρο, τον χρόνο και τη διάρκεια της online πολιτικής συμμετοχής τους.

 

Από τα μαζικά κινήματα που αναπτύχθηκαν ως αντίδραση στην οικονομική κρίση του 2008 σε Ευρώπη και ΗΠΑ, έως την Αραβική Άνοιξη του 2011, υπήρξε ένα γενικευμένο αίσθημα ότι τα social media δίνουν τη δυνατότητα στους νέους να βγούν από το κοινωνικό περιθώριο και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους.  Ωστόσο, η αδυναμία μετάβασης από τη διαμαρτυρία στη παραγωγή πολιτικής μέσω οργανωτικών και θεσμικών στοιχείων, όπως τα πολιτικά κόμματα, είναι ένας από τους λόγους που πολλές από τις εν λόγω κινητοποιήσεις αποδείχτηκαν απογοητευτικές. Κι αυτό διότι τα κόμματα, πέρα από όλες τις παθογένειές τους (νεποτισμός, διαφθορά, κλπ), είναι κατ’ ουσίαν οργανωμένα σύνολα για τη παραγωγή λύσεων στα προβλημάτα της κοινωνίας. Επιλέγοντας να μην συμμετέχουν στην επίσημη πολιτική και να συμμετέχουν κυρίως ή αποκλειστικά μέσω των εναλλακτικών καναλιών δράσης, οι νέοι κινδυνεύουν να αποσυνδεθούν από την πραγματική διαδικασία λήψης αποφάσεων, βλάπτοντας τα συμφέροντά τους. Ωστόσο σήμερα τα κόμματα, στη χώρα μας και αλλού, έχουν περιορισμένη αναφορά στη νέα γενιά και ανεπαρκή κατανόηση του τρόπου μέσω του οποίου οι νέοι αντιλαμβάνονται την πολιτική συμμετοχή. Θα είναι κοινωνικά και πολιτικά επιζήμιο αν τα κόμματα δεν παράξουν πολιτικές που απαντούν στο θυμό και το αίσθημα αποκλεισμού των σημερινών εικοσάρηδων και τριαντάρηδων, οι οποίοι μεγαλώνουν αντιμέτωποι με πρωτοφανή υψηλά ποσοστά ανεργίας και τον φόβο της αναγκαστικής μετανάστευσης.

 

Τα πολιτικά κόμματα οφείλουν να ενσωματώσουν τους νέους. Αυτό σημαίνει ότι η ενσωμάτωσή τους δεν θα είναι απλώς προσχηματική και υποκριτική, μόνο και μόνο για να δώσουν στα ψηφοδέλτια μια εικόνα φρεσκάδας και ανανέωσης. Αλλά ότι θα αναλάβουν τη δέσμευση να εντάξουν στην πολιτική τους συγκρότηση, λειτουργία και εκπροσώπηση, offline και online εργαλεία και διαδικασίες φιλικές προς τους νέους. Διαδικασίες που θα επιτρέπουν τον απευθείας διάλογο και την αμφίδρομη επικοινωνία, ώστε μέσω του διαλόγου οι νέοι να καταστούν συνδιαμορφωτές του προγραμματικού λόγου των κομμάτων. Διαδικασίες που θα σχεδιάζονται με τη συμβολή των ίδιων των νέων και θα αποσκοπούν στη παραγωγή συγκεκριμένων προτάσεων Για τους  Νέους, Με τους Νέους. Το στοίχημα της νέας γενιάς είναι ακόμα ανοιχτό και απευθύνεται σε όλους όσοι θέλουν να αναγνωρίσουν ότι η φερόμενη ως «γενιά του καναπέ» αποτελεί κομμάτι του πολιτικού μας μέλλοντος.

6 comments

  • Γεωργία Θ.

    By Γεωργία Θ.

    Reply

    Πολύ ενδιαφέρουσα τοποθέτηση στην οποία θα ήθελα να προσθέσω τα εξής:

    Οι νέοι σήμερα σε μεγάλο βαθμό δεν ασχολούνται με την πολιτική σίγουρα και λόγω απογοήτευσης που προκύπτει από την πεποίθηση ότι μόνο τα κόμματα φταίνε για την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε (πράγμα με το οποίο δεν συμφωνώ), αλλά όχι μόνο γι αυτό. Όσοι εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα ή/και δραστηριοποιούνται ως ελεύθεροι επαγγελματίες φοβούνται την λεγόμενη “στάμπα”. Η πλειοψηφία των πολυεθνικών εταιρειών στην Ελλάδα δεν επιτρέπει στους εργαζόμενους την δημόσια τοποθέτηση τους σε σχέση με την πολιτική, σε κάποιους ρητά μέσω των συμβάσεων τους και σε κάποιους άλλους προφορικά και αυτό είναι μία πραγματικότητα στην οποία θα πρέπει να αποφασίσεις αν θα κάνεις “τον ήρωα” και θα ψάξεις παράλληλα για νέα εργασία ή θα διασφαλίσεις τα προς το ζην σου και δεν θα εκφέρεις δημόσια άποψη, μεγάλο το δίλλημα για κάποιους ή μάλλλον για αρκετούς.

    Επίσης, δεν είναι όλοι για όλα, υπάρχουν νέοι που επιθυμούν να βγούν μπροστά και να ασχοληθούν ενεργά και ας μου επιτραπεί ο όρος “επαγγελματικά” με την πολιτική και θα πρέπει πάντα να υπάρχουν! Υπάρχει όμως και η μεγάλη δεξαμένη των νέων που θέλει να ακούσει πραγματικά κάτι νέο και όχι μία από τα ίδια, όχι κάτι γενικόλογο και αυτό θα της δώσει την ώθηση να πει την άποψη της σε ένα βαθμό, να προσφέρει την εμπειρία που έχει από το επαγγελματικό της μετερίζι και τελικά να συμβάλει ο καθένας με το μικρό του λυθαράκι σε κάτι νέο που μπορεί να το ακολουθήσει αλλά που θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια από μέρους του “νέου αυτού κόμματος” για να το πιστέψει. Γιατί κανείς δεν έχει διάθεση, καλώς ή κακώς να εμπλακεί σε εγχειρήματα που από την αρχή δεν του λένε κάτι και να αφιερώσει σε αυτά το πολύτιμο ελάχιστο χρόνο του όταν φεύγει στις 8 το βράδυ από το γραφείο ή γιατί το έχει κάνει ήδη αρκετές φορές και απογοητεύτηκε από την διαδικασία trial and error ή και τα δυο μαζί.

    Πιστεύω πως η Ώρα Αποφάσεων έχει αυτή τη δυναμική που χρειάζεται και οφείλει να την αξιοποίηση για να μπορέσουμε κάποια στιγμή να πούμε ότι ακούσαμε κάτι νέο με το οποίο μπορούμε και αξίζει τον κόπο να πιαστούμε χέρι χέρι και να πάμε παρακάτω.

    • Μαρίλη Μέξη

      By Μαρίλη Μέξη

      Reply

      Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σας. Συμφωνώ απόλυτα με τους προβληματισμούς που εκφράζετε. Όπως πολλοί νέοι άνθρωποι, έτσι κι εγώ, έχω απογοητευτεί αρκετές φορές με τα κόμματα και τους πολιτικούς. Γνωρίζω πολύ καλά πως είναι να θέλεις να προσφέρεις στον τόπο σου, στην πολιτική, και κάθε φορά να είσαι αναγκασμένος να επιλέγεις μεταξύ κακών λύσεων. Θεωρώ, ωστόσο, ότι το κλειδί είναι η συμμετοχή! Να μην το βάζουμε κάτω. Όπως γράφει ο Πλάτωνας, όταν δεν ασχολείσαι με την πολιτική καταλήγεις να σε κυβερνούν οι κατώτεροί σου. Συμφωνώ απολύτως ότι η Ώρα Αποφάσεων μπορεί να φέρει νέα δυναμική στην πολιτική. Για να γίνει αυτό, όμως, θα πρέπει να συμμετέχουμε όλοι. Κυρίως οι νέοι άνθρωποι!

  • Μάκης Θεοφανάτος

    By Μάκης Θεοφανάτος

    Reply

    Συμμετέχοντας στη συζήτηση για τη μετανάστευση ατόμων υψηλών προσόντων σε άλλη χώρα (brain drain )και την ενσωμάτωση των νέων στο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι θα παραθέσω μερικά στοιχεία πρόσφατης έρευνας ( Μάιος 2017) που πραγματοποιήθηκε σε δείγμα Ελλήνων που ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό τα τελευταία 10 περίπου χρόνια.
    1)Περίπου 500.000 άτομα έχουν φύγει από την Ελλάδα από το 2008 μέχρι σήμερα. (δηλ.το 5% του πληθυσμού και το 10%του εργατικού δυναμικού )
    2)Οι περισσότεροι έχουν μεταναστεύσει σε χώρες της Δυτ.Ευρώπης με το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό στο Ηνωμένο Βασίλειο και ακολουθεί η Γερμανία, ενώ τελευταία παρατηρείται αύξηση σε Ολλανδία και Ελβετία.
    3)Οι 65 στους 100 είναι κάτοχοι μεταπτυχιακού ή διδακτορικού διπλώματος (άτομα υψηλής εξειδίκευσης ) ενώ 42 στους 100 δηλώνουν ότι δεν βλέπουν πιθανή την επιστροφή τους στην Ελλάδα.Το μεγαλύτερο ποσοστό από αυτά τα άτομα έχουν πτυχίο μηχανικής ή πληροφορικής με αρνητικές επιπτώσεις στην προσδοκώμενη ” έξυπνη ανάπτυξη “(γνώση και καινοτομία)
    4)Οι κυριότεροι λόγοι που αναφέρουν στο γιατί έφυγαν αλλά και γιατί δυσκολεύονται να επιστρέψουν είναι η αναξιοκρατία ( σ.σ αυτό που στην Ελλάδα συνηθίζουμε να λέμε “μπάρμπα στη Κορώνη”),η διαφθορά (που εκφράζεται με τη γραφειοκρατία και τη διαφθορά σε πολλαπλά επίπεδα ),η οικονομική κρίση και η αβεβαιότητα στην Ελλάδα και τέλος ,οι καλύτερες προοπτικές επαγγελματικής εξέλιξης στις άλλες χώρες.
    Με μία απλή παρατήρηση φαίνεται να είναι λίγο-πολύ οι ίδιοι λόγοι που προβάλλουν οι υποψήφιοι επενδυτές όταν ” συνωστίζονται “στα ελληνικά σύνορα αλλά ποτέ δεν τα περνάνε.Τυχαίο;Δεν νομίζω.Άλλωστε και το φαινόμενο του “brain drain” είναι το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αποεπένδυσης πολύτιμου ανθρώπινου κεφαλαίου για μια χώρα και αποτροπής επενδύσεων σε καινοτόμες δράσεις.
    5) Απώλεια πάνω από 50 δις. € για την περίοδο 2008-2017 που φυσικά πιστώθηκαν στα ΑΕΠ των χωρών στις οποίες εργάζονται.Εχοντας υπόψη αυτό το δεδομένο, η συζήτηση που ” κατακλύζει ” την επικαιρότητα όσον αφορά τη ρύθμιση του χρέους παίρνει τη μορφή ιλαροτραγωδίας και φαντάζει από μόνη της γελοία.
    Τι καταλαβαίνω από όλα αυτά; Ότι η ενσωμάτωση των ” brain drainers”στο παραγωγικό δυναμικό είναι ικανή και απαραίτητη προϋπόθεση για το ασφαλιστικό, το δημογραφικό, την “περιβόητη” ανάπτυξη και εν τέλει την ύπαρξη του έθνους. Ας έχουμε υπόψιν ότι προβολές του δημογραφικού αναφέρουν ότι σε βάθος 50 ετών, ο ένας στους Έλληνες θα ειναι 60-65 ετών.
    Αξιόλογες προσπάθειες γίνονται. Αρκεί να αναφέρουμε το πρόγραμμα Re-generation της κοινότητας νεολαίας του World Economic Forum (Global Shapers ) που δίνει την δυνατότητα αμειβόμενης πρακτικής άσκησης σε ελληνικές και πολυεθνικές εταιρείες και βέβαια σε συναφές με τις σπουδές και τις δέξιοτητές τους αντικείμενο. Το αποτέλεσμα είναι ο εμπλουτισμός του βιογραφικού τους και η απόκτηση εργασιακής εμπειρίας ενώ για πολλούς από αυτούς ακολουθεί το στάδιο της πρόσληψης. Πρόσφατα επίσης, έχει ιδρυθεί το δίκτυο ” Brain Gain ” από Έλληνες του εξωτερικού που στοχεύει στην ενίσχυση της σύνδεσής τους με την Ελλάδα και στην δημιουργική αξιοποίησή τους στην υπηρεσία της χώρας με προτάσεις και δράσεις.
    Είναι προφανές ότι η επιστροφή των νέων αυτών ανθρώπων μπορεί να φέρει μακροπρόθεσμα τεχνογνωσία και καινοτόμες ιδέες και να βοηθήσει στην εξέλιξη της εγχώριας άγοράς.Είναι επίσης προφανές, ότι καλό είναι να προηγηθεί μία σειρά από δράσεις σε τομείς όπου η Ελλάδα έχει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα όπως στην πράσινη και στη γαλάζια οικονομία (υδάτινοι πόροι), στον πρωτογενή τομέα και στις μεταφορές ενώ είναι επίσης απαραίτητο να δοθεί βάρος στη σύνδεση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων με την οικονομία, στην απλοποίηση και στελέχωση κρατικών δομών και στη νεανική επιχειρηματικότητα και καινοτομία ( venture capital, start-up εταιρείες ) με αξιοποίηση των διαθέσιμων κονδυλίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΣΠΑ).
    Η ερώτηση του 1.000.000 $ είναι η εξής: είναι ορατή η επιστροφή αυτών των ατόμων σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα παρά το γεγονός ότι κάτι τέτοιο έχει τον εθνικό χαρακτήρα του κατεπείγοντος ; τα δεδομένα που έχουμε στη διάθεσή μας , μας λένε δυστυχώς όχι!
    Σύμφωνα με προτάσεις που δημοσιεύθηκαν από εξειδικευμένο στέλεχος του δημόσιου τομέα (Μάρτιος 2016) και τελούσαν υπό την αιγίδα του ΕΛΙΑΜΕΠ ,πρέπει να προηγηθεί η διασύνδεση του επιστημονικού δυναμικού καθώς και των επαγγελματιών υψηλής εξειδίκευσης με το ελληνικό οικοσύστημα έρευνας και καινοτομίας.Αυτό υλοποιείται με δίκτυα που θα επιτρέπουν την κινητικότητα αυτών των ατόμων που ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό προκειμένου να μεταφέρουν τις γνώσεις και τις εμπειρίες τους στη χώρα μας χωρίς να είναι υποχρεωτικά αναγκαία η άμεση επιστροφή στην Ελλάδα (brain circulation ).Αυτή η δράση μπορεί να λειτουργήσει ευνοϊκά στην ανανέωση των ελληνικών δομών Έρευνας, Τεχνολογικής Ανάπτυξης και Καινοτομίας (ΕΤΑΚ), στήν βελτίωση της παραγωγικής διαδικασίας, σαν πρόδρομο στάδιο εμπλοκής στο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι και τελικά στον επαναπατρισμό τους (brain gain ).Συντονιστικό ρόλο σε αυτό, μπορούν να έχουν συναρμόδια Υπουργεία όπως το Εξωτερικών, της Οικονομίας, της Παιδείας κ.α. σε συνεργασία με την Ελληνική Ομογένεια (Δίκτυο Γνώσης της Διασποράς ), συμβάλλοντας παράλληλα στην βελτίωση της εικόνας και της θέσης της χώρας στον υπόλοιπο αναπτυγμένο κόσμο.
    Κλείνοντας, τα σημάδια που παρατηρούνται σ’ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας είναι πολύ ανησυχητικά σχετικά με τις προθέσεις αλλά και τον τρόπο σκέψης με τον οποίο αντιλαμβάνονται κάποιοι την κρισιμότητα της κατάστασης. Η πρόσφατη κατάθεση του νομοσχεδίου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, ο αποκλεισμός των Ελλήνων του εξωτερικού από το να συμμετάσχουν στην επόμενη εκλογική διαδικασία, οι δηλώσεις και θέσεις εκπροσώπων της ” πνευματικής ελίτ” της χώρας (Καζάκος,Μάνου) αλλά και οργανωμένων ομάδων όπως η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ σχετικά με την κλιματική αλλαγή ,είναι ενδεικτικά.
    Είναι κάτι παραπάνω από αναγκαίο ,το κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που σκέφτεται ευτυχώς διαφορετικά αλλά ταυτόχρονα είναι εξουθενωμένο ψυχικά και οικονομικά να “συναντηθεί” με την “Ελλάδα του Κόσμου ” ώστε να δημιουργηθεί μία μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που θα γυρίσει τα πράγματα.
    Ευχαριστώ πολύ

    • Μαρίλη Μέξη

      By Μαρίλη Μέξη

      Reply

      Ευχαριστώ για το σχόλιο σας και την επικοδομητική τοποθετήση. Συμφωνούμε απολύτως. Να σημειώσω ότι η απώλεια ανθρώπινου δυναμικού και δημιουργικού ταλέντου προϋπήρχε της οικονομικής κρίσης. Έχει να κάνει με εντεινόμενες δυσλειτουργίες της αγοράς εργασίας. Η απασχόληση σε θέσεις εργασίας κατώτερες των προσόντων και η υποαπασχόληση, οι χαμηλές απολαβές, η αναξιοκρατία και η διαφθορά είναι φαινόμενα με τα οποία το επιστημονικό δυναμικό της χώρας ερχόταν αντιμέτωπο και συνεχίζει να έρχεται αντιμέτωπο (θα έλεγε κανείς… «τόσα πάθαμε, και μυαλό δεν βάλαμε»!) . Πρόκειται για ένα βαθύτερο φαινόμενο απομάκρυνσης από ένα αντιπαραγωγικό σύστημα, το οποίο όλο και δυσκολότερα αποδέχεται την ευφυΐα και την καινοτομία ενώ βάζει φραγμούς στην αριστεία και στα δημιουργικά μυαλά, περιορίζοντας την αναπτυξιακή δυναμική της οικονομίας. Είναι εμφανής η αδυναμία της χώρας να προσελκύσει, να αναδείξει και να συντηρήσει νέα ταλέντα. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Δείκτη Ανταγωνιστικότητας Ταλέντων 2015-16 (World Economic Forum), η χώρα μας καταλαμβάνονει τη 81η σε σύνολο 140 χωρών με βάση τις εκτιμήσεις των δεικτών ανταγωνιστικότητας που λαμβάνουν υπόψη, εκτός από τη μακροοικονομική συγκυρία, την ποιότητα της εκπαίδευσης, την καινοτομία και την επιχειρηματική κουλτούρα.
      Συμφωνώ μαζί σας: Η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να αλλάξει. Η Ελλάδα χρειάζεται μια δημιουργική έκρηξη ταλέντου και ανθρώπινου δυναμικού. Η Ελλάδα μπορεί να ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις της με ένα τολμηρό Εθνικό Σχέδιο Δράσης που θα ενθαρρύνει την επαναφορά (για όσους το επιθυμούν) και την κινητικότητα των επαγγελματιών υψηλών προσόντων που έχουν μεταναστεύσει.

  • Σπύρος Αυγερινός

    By Σπύρος Αυγερινός

    Reply

    Στις μετρήσεις για τη δημοκρατία και τα social media, έχουν οι ερωτηθέντες την ίδια άποψη για την έννοια και το περιεχόμενο της δημοκρατίας,, για την έννοια και το περιεχόμενο της δημόσιας συζήτησης;

    Όπως για όλους μας, έτσι και για τους νέους η συμμετοχή στην πολιτική είναι μία διαδικασία με σίγουρο ατομικό κόστος και αβέβαιο κοινωνικό όφελος.

    Αυτό, με τη σειρά του, γεννάει το ερώτημα, στο αξιακό σύστημα των νέων της χώρας μας προηγείται το άτομο ή η κοινωνία; (Δεν αναφέρομαι στις προηγούμενες γενιές γιατί εκεί γνωρίζουμε εκ του τραγικού, διαγενεακά, αποτελέσματος, την κατάταξη).

    Συμφωνώ ότι οι μόνοι χώροι παραγωγής πολιτικής είναι τα δημοκρατικά οργανωμένα και λειτουργούντα κόμματα, πολύ φοβάμαι όμως, ότι όπου και να ψάξουν οι νέοι μας σήμερα δεν θα βρούνε κάτι τέτοιο.

    Το μόνο που θα μπορούσαν, αν ήθελαν, να κάνουν οι νέοι θα ήταν, αφού τους κινηθεί το ενδιαφέρον για κάποιον υπό διαμόρφωση πολιτικό χώρο (και σε όσο πιο αρχικό στάδιο γίνεται) να τον πλησιάσουν, να τον ψαύσουν, να τον οσμισθούν, και αφού διαμορφώσουν μία, κατ’ αρχή, θετική άποψη γι αυτόν, να μην τους εμποδίσει κανείς να μπούνε και να δοκιμάσουν.

    Να δοκιμάσουν να πούνε τη γνώμη τους, να ακούσουν άλλες γνώμες, να συναποφασίσουν για το ποια είναι η καλύτερη, να την βλέπουν να μετασχηματίζεται σε απόφαση και, κύρια, να την βλέπουν να περπατάει. Με διαφάνεια, με αξιοκρατία, με ανιδιοτέλεια.

    Και κάτι ακόμα, να προσέξουμε να κρατήσουμε μακριά τους τους “δάσκαλους” τους “γνωρίζοντες” τα “κομματικά ένσημα”. Αν υπάρχει κάποιο ρίσκο να κάνουν λάθη, τουλάχιστον ας αφεθούν να κάνουν τα δικά τους λάθη, πιο αθώα, πιο πρωτότυπα, πιο διαχειρίσιμα από τους ίδιους και, ποιος ξέρει, μπορεί να μην είναι και τόσο λάθη!

    • Μαρίλη Μέξη

      By Μαρίλη Μέξη

      Reply

      Σας ευχαριστώ πολύ για την τοποθέτησή σας. Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με όλα όσα γράφετε. Όπως γράφω σε ένα πρόσφατο άρθρο μου, το μεγάλο στοίχημα για τους νέους είναι να μετατραπούν σε «εισβολείς» του πολιτικού συστήματος. Να «χακάρουν» τα πολιτικά κόμματα, ώστε να εντάξουν στην πολιτική τους συγκρότηση, λειτουργία και εκπροσώπηση τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις της γενιάς τους. Να σπάσουν τους κωδικούς του παλαιού συστήματος και να «μολύνουν» την πολιτική με καινοτόμες ιδέες, περιέργεια, ευρηματικότητα και φρεσκάδα. Όπως άλλωστε κατέδειξε η μεγάλη συμμετοχή των νέων στις πρόσφατες εκλογές στο Ηνωμένο Βασίλειο, όταν οι νέοι αποφασίσουν να χακάρουν την πολιτική τότε μπορούν να γίνουν μέρος της λύσης.

Leave a Reply

Your email address will not be published.
You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>