Πολιτική Απόφαση Ώρας Αποφάσεων – Τρίτη 30 Ιανουαρίου 2018

Πολιτική Απόφαση Ώρας Αποφάσεων – Τρίτη 30 Ιανουαρίου 2018

Α. Στην πολιτική εισήγηση της Πολιτικής Γραμματείας,  τον Δεκέμβριο 2017, με σημείο αναφοράς τις εκλογικές εξελίξεις της «Νέας Προοδευτικής Παράταξης», αλλά και τις βασικές αδυναμίες Κυβέρνησης και Αντιπολίτευσης ν΄ απαντήσουν και να οργανώσουν το μεγάλο παραγωγικό ζητούμενο της χώρας, καταλήγαμε στο συμπέρασμα ότι βρισκόμαστε, δυστυχώς, σε πορεία αναπαλαίωσης και όχι μεταβολής του σημερινού,  αμετανόητου, πολιτικού συστήματος.

Ενδεικτικά σημειώναμε ότι : «Το πολιτικό σύστημα, συμπολιτευτικό και αντιπολιτευτικό, παραμένει αμετανόητο και συνεχίζει την παραπλανητική ψευδοπόλωση,  απέναντι σε μια κοινωνία κουρασμένη, απογοητευμένη, χαμηλών προσδοκιών και αναζητούσα πλέον, δυστυχώς, το μικρότερο κακό». Επίσης, υπογραμμίζαμε ότι  «Μιλάμε, λοιπόν, για ένα αναπαλαιωμένο πολιτικό σκηνικό που δεν αντιστοιχείται στις κοσμογονικές αλλαγές που έχουν συμβεί στην Ελλάδα της κρίσης. Φαίνεται ότι έχουμε πολύ δρόμο για την εμφάνιση ενός Νέου Πολιτικού Συστήματος, που θα ανταποκριθεί πολιτικά στις μεγάλες αυτές κοινωνικοοικονομικές αλλαγές».

Σήμερα, συνοψίζοντας στην ίδια ρότα,  μπορούμε να μιλήσουμε για την σταθεροποίηση ενός βασικού πολιτικού σκηνικού, που χαρακτηρίζεται από το κυρίαρχο δίπολο ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ και ένα ενδιάμεσο κόμμα-μπαλαντέρ, το Κίνημα Αλλαγής, για κάθε πολιτική χρήση.  Δυστυχώς, με αυτό το αναπαλαιωμένο πολιτικό  σκηνικό, βαδίζουμε για την επόμενη εθνική εκλογική αναμέτρηση.

Στην πορεία αυτή είναι ευθύνη έναντι των επομένων γενιών να ηττηθούν ο εθνολαικισμός, οι πελατειακές σχέσεις και ο αχαλίνωτος κρατισμός- φαινόμενα στα οποία πρωταγωνιστεί η υπάρχουσα κυβερνητική πλειοψηφία.

Β. Ιδιαίτερα για το Προοδευτικό Κίνημα, μέρος του οποίου αποτελεί και  η Ώρα Αποφάσεων, έχει σημασία ένας σοβαρός απολογισμός πορείας, αλλά και η ανάλυση της κατάστασής του,     ως απαραίτητος όρος για την συνέχεια  και της δικής μας πολιτικής δράσης.

Την περίοδο της εθνικής κατάρρευσης και της μνημονιακής εποπτείας, η Κεντροαριστερά, όπως αυτή ορίστηκε στη μεταπολίτευση, άλλαξε, με ραγδαίο τρόπο, πολιτική έκφραση. Από το ΠΑΣΟΚ μετατοπίστηκε στον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η αλλαγή πρέπει να αξιολογείται μονοδιάστατα . Ήταν από τη μια μεριά δικαιολογημένη, διότι απέδιδε πολιτική τιμωρία ευθύνης στο ΠΑΣΟΚ, απ’ την άλλη, όμως, η πρόσδεσή του στον ΣΥΡΙΖΑ κουβαλούσε όλες τις καταστροφικές «κεντροαριστερές»  παθογένειες, χωρίς τις αρετές του. Το αποτέλεσμα ήταν η αναπαραγωγή  της προηγούμενης τάξης πραγμάτων, του γνωστού χρεοκοπημένου παρασιτικού υποδείγματος της κρατικής και καταναλωτικής ψευδοευημερίας.

Είχαμε να κάνουμε, λοιπόν, από τη μια μ’ ένα δικαίως οργισμένο  κίνημα απέναντι στον μέχρι τότε πολιτικό του εκφραστή, το ΠΑΣΟΚ, απ’ την άλλη, όμως, είχαμε να κάνουμε με την απαράδεκτη συνέχιση του κινήματος στον λαϊκισμό της δανειακής επιδότησης, στον εθνοπαρασιτισμό των ευρωπαϊκών πακέτων , στον πελατειασμό, στον κρατισμό, στον κομματισμό, στον συντεχνιασμό, στην μετριοκρατία και άλλες μεταπολιτευτικές «κεντροαριστερές» παθογένειες, που ήρθε να καθαγιάσει, να εξωθήσει και να εκμεταλλευτεί πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ, σε συνθήκες εθνικής οργής και θλίψης.

Έτσι, λοιπόν, κατά την διάρκεια της κρίσης (2010 – 2017), οι πολιτικές δυνάμεις που πίστεψαν σε μια ριζική επανατοποθέτηση, ιδεολογική, πολιτική και κομματική του προοδευτικού κινήματος, είχαν να επιτελέσουν έργο διπλό και δύσκολο . Να ανανεώσουν την χρεοκοπημένη πολιτικο-κομματική του έκφραση  και, ταυτόχρονα, να προχωρήσουν σε μια βαθιά αναθεώρηση των ιδεολογικών και στρατηγικών προσεγγίσεών του για την κοινωνία και τη χώρα. Έργο πολυεπίπεδο, που είχε να αντιμετωπίσει  δύο  αξεπέραστα, όπως αποδείχτηκε,  εμπόδια: την οπισθοδρομική αντίληψη του εναπομείναντος ΠΑΣΟΚ, αλλά και την τυχοδιωκτική –λαϊκιστική πολιτική  ΣΥΡΙΖΑ, που χειραγωγούσε το προοδευτικό κίνημα «μέσα από την κολακεία των παθών του». Ταυτόχρονα, ένα μέρος της πολιτικής του ατζέντας, υιοθετήθηκε από τον Κ. Μητσοτάκη, που όμως δεν μπόρεσε να το μετασχηματίσει σε ατζέντα του κόμματός του.

Αυτό το διπλό έργο, προσπάθησαν να υπηρετήσουν, κατ’ αρχάς μεμονωμένα και στη συνέχεια συνεργαζόμενα, κάποια εκσυγχρονιστικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ με τους γνωστούς στόχους: «Νέος Φορέας» και «Νέο Προοδευτικό Κίνημα» (μεταρρυθμισμός, εθνική αυτογνωσία, εθνικό σχέδιο, αντιπαρασιτισμός, αντικρατισμός, αντιπελατειασμός κοκ), με σοβαρές ιδεολογικές τομές, αλλά περιορισμένα πολιτικοργανωτικά αποτελέσματα. Αυτό το διπλό έργο, επωμίστηκε εξαρχής και ως ιδρυτικό, ιδεολογικό και πολιτικό φορτίο η Ώρα Αποφάσεων, θέτοντας σε πιο εξειδικευμένη βάση τους παραπάνω στόχους. Δηλαδή, την ενοποίηση του χώρου μέσα από την δημιουργία ενός Νέου Ενιαίου Προοδευτικού Κόμματος  με ταυτόχρονη, όμως, επικράτηση μιας νέας προοδευτικής φυσιογνωμίας, απαλλαγμένης από τις ξεπερασμένες ιδεολογικές και στρατηγικές αντιλήψεις, που μας οδήγησαν στην χρεοκοπία. Αυτό, που εν συντομία ορίστηκε από την Ώρα Αποφάσεων, ως το επόμενο Κύμα Προόδου ή, κατ’ άλλους, εκσυγχρονιστική ηγεμονία στον Προοδευτικό Χώρο.

Απέναντι σ’ αυτούς τους δίδυμους δύσκολους στόχους, η Ώρα Αποφάσεων, παρά τις μικρές, υποκειμενικά, δυνατότητες και τις υπολειπόμενες  πολιτικά και οργανωτικά δυνάμεις, δημιούργησε μια δυναμική κινητοποίησης και ενοποίησης του χώρου, όλο το πρώτο εξάμηνο του 2017. Η εκτίμησή μας είναι, ότι η βασική μετατόπιση της ΔΗΣΥ και, κυρίως, του ηγετικού ΠΑΣΟΚ, να προχωρήσει σε εκλογές για τον λεγόμενο Νέο Φορέα, προήλθε από την δυναμική ενοποίησης για το πολιτικά καινούργιο, που προκάλεσε η Ώρα Αποφάσεων.

Στον δεύτερο, όμως, στόχο της νέας προοδευτικής αντίληψης και πολιτικής ηγεμονίας στο χώρο, καθοριστικό ρόλο -κλειδί  έπαιξε η αποτυχία συνεννόησης του εκσυγχρονιστικού δυναμικού του χώρου. Κατ’ αντιδιαστολή  με την πάγια  τέτοια δυνατότητα που η έχει λαϊκιστική πλευρά και ειδικά αυτή του βαθέως ΠΑΣΟΚ.  Οι εκσυγχρονιστικές δυνάμεις κινήθηκαν, για άλλη μια φορά,  στο παραταξιακό ζήτημα, πολιτικά και οργανωτικά διαφοροποιημένες και διασπασμένες, ανακυκλώνοντας  το διχαστικό έλλειμμά  τους.

Κατ’ εξακολούθηση επικράτησαν,  η προσωπική και η παραγοντική επιλογή,  καθώς και η πολιτική αμφιθυμία,  με αποτέλεσμα  την ακύρωση κάθε προσπάθειας για  αυτόνομη εκσυγχρονιστική συγκρότηση του χώρου, παρά τις προσπάθειες της Ώρας Αποφάσεων ή, έστω, μιας απόπειρας  ενιαίας επιλογής για την κυριάρχηση της εκσυγχρονιστικής αντίληψης στο εκλογικό εγχείρημα του Νοεμβρίου.

Σήμερα, δύο μήνες μετά την εκλογή αρχηγού του Κινήματος Αλλαγής, διαπιστώνουμε ότι οι μεταρρυθμιστικές δυνάμεις ηττήθηκαν, ενώ επικράτησαν οι δυνάμεις της αναπαλαίωσης και της συντήρησης των αβελτηριών, που οδήγησαν τη χώρα στην κρίση. Ο στόχος της ίδρυσης ενός νέου και ενιαίου προοδευτικού και μεταρρυθμιστικού κόμματος αναβλήθηκε για άγνωστο, αυτή τη στιγμή, διάστημα.

Γ. Με βάση την παραπάνω οπτική και ανάλυση, οι δυνατότητες   σήμερα για άμεσες αυτόνομες πολιτικές παρεμβάσεις ανατροπής και μετασχηματισμού του υπάρχοντος σκηνικού παραμένουν ιδιαίτερα περιορισμένες, αν δεν υπάρξουν καταλυτικές εξελίξεις. Αντίθετα, το μετεκλογικό σκηνικό προβλέπεται ενδιαφέρον και από την άποψη της κυβερνητικής σταθερότητας, αλλά και από τις εξελίξεις που θα προκύψουν στον ενδιάμεσο προοδευτικό χώρο.

Δεν πρέπει, όμως, να αποκλείσουμε πιθανές συνεργασίες στη βάση πολιτικών και προγραμματικών συγκλίσεων, ανάλογα με τις συνθήκες που θα διαμορφωθούν από τις πολιτικές εξελίξεις.

Γι’ αυτό και στην Ώρα Αποφάσεων τίθεται κατά την γνώμη μας το υπαρξιακό δίλημμα : Κατάλυση του εγχειρήματός μας ή διατήρησή του,  έστω και σε διαφορετική βάση λειτουργίας ;

Εμείς επιμένουμε και πιστεύουμε  ότι ένας πολιτικός  τόπος, όπως η Ώρα Αποφάσεων, ακόμα και μέσα σε συνθήκες πολιτικής στασιμότητας, παραμένει αναγκαίος και χρήσιμος . Μπορούμε να συνυπάρξουμε, έστω και με προσωπικές πολιτικές στάσεις διαφοροποιημένες, γιατί μας ενώνει κάτι ευρύτερο: Η κοινή ιδεολογική προσέγγιση και η στρατηγική σύγκλιση για την πορεία της χώρας στον 21ο αιώνα με πρώτο στόχο την εθνική ανόρθωση , έξω και πέρα από τις οργανωτικές και πολιτικές αλυσίδες του παρελθόντος.

Μας ενώνει η βούληση να επεξεργαστούμε κοινές θέσεις για ένα νέο πλαίσιο λειτουργίας και συναινέσεων των κοινωνικών και παραγωγικών δυνάμεων στο νέο πεδίο της παγκοσμιοποίησης και της Τέταρτης Βιομηχανικής Επανάστασης, μέσα από τις διαφορετικές μας προσεγγίσεις. Η ανάγκη να διατυπώσουμε το εθνικό σχέδιο για την τοποθέτηση της χώρας μέσα σ αυτές τις ιστορικές εξελίξεις. Και, ταυτόχρονα, να παρασχεθεί η δυνατότητα στα μέλη μας να εκφράζονται με την υπογραφή τους χωρίς να δεσμεύουν την ταυτότητα της Ώρας Αποφάσεων, εάν κάτι δεν συγκεντρώνει συντριπτικές συναινέσεις.

Η Ώρα Αποφάσεων συγκεντρώνει πολύτιμο στελεχιακό δυναμικό και αποτελεί ένα πολιτικό κεφάλαιο μέσα σε συνθήκες πολιτικής υστέρησης της χώρας. Γι’ αυτό και προτείνουμε την συνέχιση της λειτουργίας της ως  οργανωμένης πολιτικής κίνησης με, επεξεργασία και ανταλλαγή απόψεων και θέσεων, και  ταυτόχρονα, την διατήρησή της ως πολιτικού εργαλείου προώθησης μεταρρυθμιστικών θέσεων. Η Ώρα αναλύει και παρακολουθεί τις ευρύτερες διεργασίες και  εξελίξεις, οι οποίες μπορούν να οδηγήσουν είτε σε οριοθετημένες συνεργασίες είτε σε αυτόνομη κάθοδο, με βασικό κριτήριο το εθνικό όφελος -δηλαδή τι χρειάζεται η χώρα και ο λαός μας, οι επόμενες γενιές του τόπου.

Είναι, πάντως, σαφές ότι το πολιτικό κενό στο χώρο των μεταρρυθμιστικών δυνάμεων είναι σοβαρό και αποκτά διαστάσεις εθνικού ελλείμματος. Γι’ αυτό, η Ώρα Αποφάσεων αποσκοπεί στην κάλυψη του κενού, είτε με συνέργειες με άλλες δυνάμεις είτε με τη δική μας αυτόνομη πρωτοβουλία.

 

 

ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ

ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ

Η κυβέρνηση Τσίπρα συνάντησε στο δρόμο της την «ευκαιρία» επίλυσης του «Μακεδονικού» ζητήματος. Ευκαιρία για λόγους που αφορούν στην επαναφορά των Δυτικών Βαλκανίων ως προτεραιότητα της Δύσης (ΝΑΤΟ-ΕΕ) και άρα πίεση για την επίλυση του «Μακεδονικού», καθώς και επειδή τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ είχαν διατυπώσει από το Βουκουρέστι τη συμφωνία τους στους βασικούς όρους που αφορούν συνολικά στο ζήτημα, κι όχι μόνο στην ονοματοδοσία.

Η επίλυση του ζητήματος είναι πρωταρχικής σημασίας για την ΠΓΔΜ και σημαντική για την Ελλάδα, ώστε να ισχυροποιηθεί ο ρόλος της χώρας μας στα Βαλκάνια και να σταματήσει μια για πάντα την σημερινή καταχρηστική χρήση του ονόματος «Μακεδονία» από πολλές χώρες-μέλη του ΟΗΕ. Η συμφωνημένη με τους γείτονες πολιτική αποτροπής του αλυτρωτισμού τους με πολιτειακά θεσμικό τρόπο και η σύνθετη ονομασία είναι προφανώς η βάση μιας αμοιβαία επωφελούς συμφωνίας.

Η συγκρότηση εθνικής στρατηγικής που βάζει την Πατρίδα πάνω από το κόμμα είναι προφανώς η βάση της πολιτικής συνεννόησης και της λαϊκής αποδοχής.

Η κυβέρνηση είναι αυτή που θα έπρεπε να έχει την πρωτοβουλία για να εξελιχθούν όλα αυτά.

Όμως η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα αντί να φερθεί υπεύθυνα, ενημερώνοντας τα κόμματα για τη δική της θέση και αναγνωρίζοντας με γενναιότητα τις προσπάθειες των προηγουμένων κυβερνήσεων (αντί να τις απαξιώνει), ώστε να δημιουργηθεί κλίμα εθνικής ενότητας, ενέταξε το εθνικό ζήτημα στον πολιτικό της σχεδιασμό για την εκλογική της ισχυροποίηση, ενόψει της επερχόμενης εκλογικής αναμέτρησης.

Ο στόχος του σχεδιασμού της ήταν πολλαπλός:

  • Να δημιουργήσει διάσπαση στη Ν.Δ επιδιώκοντας την ίδρυση εθνικιστικού-μακεδονικού κόμματος
  • Να δημιουργήσει σύγχυση και, τελικά, να πιέσει το Κίνημα Αλλαγής να συνεργαστεί μαζί του, ενόψει της επιδίωξης της μεγάλης κεντροαριστεράς, ως μεσοπρόθεσμο σχέδιο επόμενης διακυβέρνησης
  • Να αποστασιοποιηθεί σταδιακά από τους ΑΝΕΛ
  • Να ενισχυθεί το ηγετικό προφίλ του κ. Τσίπρα ως του πολιτικού που λύνει δύσκολα εθνικά προβλήματα, εκεί που απέτυχαν όλοι οι άλλοι και
  • Να «κρύψει» επιτυχώς τις δυσμενείς επιδράσεις από τα δύσκολα μέτρα των αξιολογήσεων και κυρίως των πλειστηριασμών.

Ενώ η πολιτική αυτή άρχισε να έχει αποτελέσματα, δημιουργώντας κατ’ αρχάς σοβαρά προβλήματα στη ΝΔ και στο Κίνημα Αλλαγής, προέκυψε το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, το οποίο πέραν του ονοματολογικού, ανέδειξε το καίριο ζήτημα της αντίδρασης του κόσμου απέναντι στο πολιτικό σύστημα και ιδιαίτερα απέναντι στην κυβέρνηση Τσίπρα.

Το μήνυμα του συλλαλητηρίου ήταν ότι αυτός ο κόσμος, ο οποίος έχει την αίσθηση μιας διαρκούς ήττας σε όλα τα επίπεδα και φτωχοποιείται συνεχώς, αντιδρά απέναντι σε πολιτικές συμπεριφορές που μετατρέπουν, με κύρια ευθύνη της κυβέρνησης Τσίπρα, το εθνικό ζήτημα σε εργαλείο αναδιάταξης του πολιτικού συστήματος μέσα από τον κομματικό ανταγωνισμό και δηλώνει ότι δεν τους εμπιστεύεται. Φοβάται ότι επέρχονται νέες εθνικές ήττες. Βίωσε στο εθνικό υποσυνείδητο την σκαιά συμπεριφορά του Ερντογάν και ενοχλείται από τους αλβανικούς λεονταρισμούς.

Η πλειοψηφία των συμμετεχόντων στο συλλαλητήριο δεν έχει καμία σχέση με τα διάφορα περιθωριακά και γραφικά άκρα που βρέθηκαν εκεί, ανάμεσα σ’ ένα μεγάλο πλήθος κανονικού κόσμου όλων των κοινωνικών και ηλικιακών κατηγοριών. Ενός κόσμου που υπερέβη, για πρώτη φορά, τη διχαστική κατάσταση του ΝΑΙ και του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος του 2015.

Σαφώς πιστεύουμε ότι η εξωτερική πολιτική δεν ασκείται με συλλαλητήρια, αλλά από την άλλη πλευρά δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε ότι, δυστυχώς, η πολιτική ζωή της χώρας, συνεχίζει να ανακυκλώνεται αενάως γύρω από χρόνιες παθογένειες στον κρίσιμο τομέα των εθνικών θεμάτων. Πρόκειται για αμετανόητο πολιτικό σύστημα.

Οι παθογένειες μια λειψής, αν όχι ανύπαρκτης, στρατηγικής, έχουν τρία, κυρίως, χαρακτηριστικά:

  • Υποτάσσουν το εθνικό στις κομματικές στρατηγικές.
  • Ιδεολογικοποιούν την εθνική στρατηγική η οποία γίνεται δεξιά ή αριστερή, εθνικιστική ή ενδοτική, ενώ η ιστορία διδάσκει πως για τα ενήλικα κράτη στο πεδίο των διεθνών ανταγωνισμών και σχέσεων δεν υπάρχει δεξιά ή αριστερή, εθνικιστική ή ειρηνιστική εθνική στρατηγική. Υπάρχει Εθνικό Συμφέρον. Αυτό είναι κάτι που αρνούνται να κατανοήσουν ο ψευδοεθνικισμός που μέσα από πολλές μορφές σπέρνει το διχασμό, ο ρηχός εκσυγχρονισμός που προστρέχει και βιάζεται να καταθέσει άποψη αποκομμένη από το εθνικό συναίσθημα και χωρίς να καταλαβαίνει τις ευρύτερες πολιτικές επιδιώξεις κάποιων, η εθνομηδενιστική ριζοσπαστική αριστερά, αλλά και κάθε ανόητος λεβεντόμαγκας που καταγγέλλει κάθε τόσο εθνικές προδοσίες.
  • Υπάρχουν προχειρότητες, αποσπασματικές προσεγγίσεις και ερασιτεχνισμοί. Οι ηγεσίες δεν διαλέγονται με τα εθνικά λαϊκά αισθήματα, δεν προετοιμάζουν και δεν προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο για τις κρίσιμες εθνικές προτεραιότητες, τους επωφελείς συμβιβασμούς και την ανάγκη διαμόρφωσης συμμαχιών. Λειτουργούν με τη λογική της εκμετάλλευσης και της χειραγώγησης.

Πιστεύουμε ότι είναι η ώρα να συγκροτήσουμε την εθνική μας στρατηγική. Κάποιοι, ελάχιστοι, πριν μερικά χρόνια προφήτευσαν την «παρασιτική κατάρρευση» της χώρας. Σχεδόν κανείς δεν ήθελε να τους πιστέψει. Όμως η κατάρρευση επήλθε. Οι ίδιοι εξέφρασαν τις έντονες ανησυχίες τους και για εθνική κατάρρευση μέσω ενός νέου εθνικού ακρωτηριασμού. Σήμερα, αρκετοί το ψιθυρίζουν ως ενδεχόμενο να συμβεί, αλλά το απωθούν στη σκέψη τους.

Ο σχεδιασμός της εθνικής μας στρατηγικής μπορεί να βασιστεί σε τρεις πυλώνες:

  • Την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας με το βλέμμα στο μέλλον
  • Την ασφάλεια, με κοινωνική δικαιοσύνη και αλληλεγγύη
  • Τη συγκρότηση Εθνικού Σχεδίου που κρατά τη χώρα στον πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ορίζει το νέο ρόλο της στην περιοχή, όπου νέα δεδομένα γεωπολιτικών ανακατατάξεων, ενεργειακής πολιτικής, προσφυγικών ροών και οικονομικού ανταγωνισμού έχουν αλλάξει το προηγούμενο τοπίο του 20ού αιώνα.

Αυτοί οι τρεις πυλώνες διασφαλίζουν την εθνική αξιοπρέπεια των Ελλήνων και διαμορφώνουν κοινή αντίληψη του εθνικού συμφέροντος.

Όμως, τα κλειδιά για την κατάστρωση αυτού του σχεδίου είναι μια σοβαρή πολιτική ηγεσία και ένα ώριμο πολιτικό σύστημα. Δυστυχώς αυτά δεν υπάρχουν σήμερα. Και όσο λείπουν, ο μεγάλος κίνδυνος μια δεύτερης κατάρρευσης, πιο επώδυνης και τραυματικής, είναι μπροστά μας.

 

Η παιδεία στο κρεβάτι του Προκρούστη – Τετάρτη 1 Νοεμβρίου 2017

Η παιδεία στο κρεβάτι του Προκρούστη – Τετάρτη 1 Νοεμβρίου 2017

Η επίθεση αποδόμησης που δέχεται η εκπαίδευση εκ μέρους της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι συνεχής. Αντί να αρχίσει η αξιοποίηση της εξωτερικής αξιολόγησης όλων των ΑΕΙ, προκειμένου να εξορθολογισθεί η Ανωτάτη Εκπαίδευση, αρχίζουν οι ιδρύσεις νέων σχολών και οι προαγωγές ΤΕΙ σε Πανεπιστήμια. Ανώτατα ιδρύματα μεταβάλλουν δομή και μέγεθος με βάση μόνο την ψηφοθηρία.

Η κυβέρνηση προανήγγειλε τη μετατροπή των ΤΕΙ Αθηνών και Πειραιώς σε ένα ενιαίο Πανεπιστήμιο, την ένταξη του ΤΕΙ Ιονίων Νήσων στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο και τώρα την ίδρυση Γεωπονικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων στον τόπο καταγωγής του πρωθυπουργού, την Άρτα, όπου ήδη λειτουργεί το Τμήμα Τεχνολόγων Γεωπόνων του ΤΕΙ Ηπείρου. Όλες δε αυτές οι «ανωτατοποιήσεις» γίνονται χωρίς να υπάρχει μία μελέτη, η οποία θα καταγράφει τις ανάγκες της χώρας, χωρίς πλήρη καταγραφή των υποδομών και του προσωπικού των εν λόγω τμημάτων, χωρίς προϋπολογισμό, χωρίς να ληφθούν υπόψη οι διεθνείς έρευνες και πρακτικές ενοποίησης των ΑΕΙ. Οι τελευταίες δείχνουν ότι η Ελλάδα διατηρεί περίπου διπλάσια Πανεπιστήμια και ΤΕΙ από άλλες χώρες με τον ίδιο πληθυσμό, ενώ, βάσει των ετησίων εκθέσεων του ΟΟΣΑ, είναι πρώτη στη Γενική και προτελευταία (36η θέση) στην Επαγγελματική Εκπαίδευση (με αναλογία περίπου 1 πανεπιστήμιο και 1,2 ΤΕΙ ανά 1 εκατομμύριο κατοίκους). Την ίδια στιγμή, η χώρα δαπανά τεράστια ποσά για την εκπαίδευση νέων πολιτών σε γνωστικά αντικείμενα είτε υπερκορεσμένα είτε καινοφανή -γεγονός που αποτελεί μία από τις αιτίες της μεγάλης ανεργίας των νέων επιστημόνων, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη φυγή 450.000 νέων τα τελευταία χρόνια της κρίσης. Οι παθογένειες στην εκπαίδευση συνεχίζουν και μεγεθύνονται. Οι κυβερνώντες είναι συνεχιστές πολιτικών που μας οδήγησαν στην χρεοκοπία, γεγονός που αποδεικνύει πως δεν είναι καθόλου άμοιροι των ευθυνών για το πώς οδηγήθηκε η χώρα στην κρίση.

Η Ώρα Αποφάσεων προτείνει την εφαρμογή των διεθνών πρακτικών, όπως απορρέουν από τις εκθέσεις του ΟΟΣΑ (Education at a Glance of OECD), αλλά και τις εκθέσεις της Ανεξάρτητης Αρχής ΑΔΙΠ, προκειμένου να εφαρμοσθεί άμεσα η κατάργηση και συγχώνευση ιδρυμάτων, σχολών και τμημάτων, ώστε να σχηματισθούν ιδρύματα συμπαγή και λειτουργικά. Η Πολιτεία οφείλει να δώσει έμφαση στην ίδρυση Μεταλυκειακών Επαγγελματικών Κέντρων και να δοθεί απόλυτη προτεραιότητα στην  επαγγελματική εκπαίδευση.

 

Ξανθός και Πολάκης βλάπτουν σοβαρά την Υγεία. Ένα καταστροφικό χτύπημα στο κοινωνικό κράτος. – Δελτίο Τύπου, Κυριακή 29 Οκτωβρίου 2017

Ξανθός και Πολάκης βλάπτουν σοβαρά την Υγεία. Ένα καταστροφικό χτύπημα στο κοινωνικό κράτος. – Δελτίο Τύπου, Κυριακή 29 Οκτωβρίου 2017

Οι προτεινόμενες διοικητικές δομές και διαδικασίες για τη σχέση της κεντρικής διοίκησης του Υπουργείου Υγείας με τον ΕΟΠΥΥ, όπως διατυπώνονται στο υπό κατάρτιση Προεδρικό Διάταγμα για τον οργανισμό του Υπουργείου, δεν αποδεικνύουν μόνον ότι ο παλαιοκομματισμός και το πελατειακό κράτος «καλά κρατούν», αλλά επιβεβαιώνουν επίσης ότι οι ορθολογικές και δίκαιες πολιτικές χρηματοδότησης και ελέγχου των δαπανών στο κοινωνικό κράτος δέχονται ένα καταστροφικό χτύπημα.

Είναι προφανές ότι επαναλαμβάνεται η διένεξη για διανομή της εξουσίας μεταξύ του Υπουργού και του Αναπληρωτή του. Διένεξη για μια αρμοδιότητα την οποία σε ένα κανονικό ευρωπαϊκό κράτος δεν έπρεπε καν να ασκούν. Διότι ο ΕΟΠΥΥ, ως αγοραστής υπηρεσιών υγείας, ένας καθολικός ασφαλιστικός φορέας δηλαδή,  έπρεπε να είναι ανεξάρτητος  ή να εποπτεύεται από το Υπουργείο Κοινωνικής Ασφάλισης. Δεν είναι δυνατόν να συνεχίζεται η διοικητική στρέβλωση του τύπου «Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει». Οι Φορείς  Υγείας  του Δημοσίου (ΕΣΥ) και οι ιδιώτες  ως «παραγωγοί» δεν πρέπει, μέσω «του υπουργείου τους», να ελέγχουν και να καθορίζουν την αγορά υπηρεσιών που προσφέρουν.

Κάθε μεταφορά αρμοδιοτήτων, αύξηση του διοικητικού ελέγχου και μεταφορά πόρων στην κεντρική διοίκηση, δημιουργεί ανυπέρβλητα γραφειοκρατικά εμπόδια, νέες στρεβλώσεις και οπισθοδρόμηση στην πελατειακή και σπάταλη λογική της λειτουργίας του ΙΚΑ.

Read More

Πολιτική Απόφαση – Σάββατο 30 Σεπτεμβρίου 2017

Πολιτική Απόφαση – Σάββατο 30 Σεπτεμβρίου 2017

Η Εκτελεστική Γραμματεία της Ώρας Αποφάσεων συνεδρίασε στην Αθήνα στις 30 Σεπτεμβρίου 2017 και εξέδωσε την ακόλουθη Πολιτική Απόφαση.

 

Α. ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

1.Το αποτέλεσμα των γερμανικών εκλογών απέδειξε  ότι  η ψήφος των πολιτών δεν καθορίζεται μόνον από την οικονομία, αλλά και από το αίσθημα προσωπικής και εθνικής ασφάλειας. Η χώρα με την ισχυρότερη οικονομία στην Ευρώπη, με πολύ χαμηλά ποσοστά ανεργίας και σεβαστούς από τους πολίτες θεσμούς, ανέδειξε ισχυρή ακροδεξιά και κατέδειξε ότι και εκεί τα πρόσωπα παίζουν καθοριστικό ρόλο, ενώ η σημασία των κομμάτων υποχωρεί. Ο διαφαινόμενος συνασπισμός προϋποθέτει μεγάλους συμβιβασμούς, μεταξύ κομμάτων με σημαντικές διάφορες σε θέματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής. Πιο εσωστρεφής γερμανική πολιτική θα σημάνει πισωγύρισμα στην ευρωπαϊκή ενοποίηση.

2.Οι προτάσεις του Γάλλου Προέδρου Εμμ. Μακρόν για το μέλλον της Ευρώπης είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες και πρέπει να τύχουν ευρείας επεξεργασίας, μέσα από την ανάπτυξη υπεύθυνου διαλόγου σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Η Ώρα Αποφάσεων πιστεύει ότι, ανεξάρτητα από τις γερμανικές εκλογές, η Ελλάδα πρέπει να παρουσιάσει τη δική της πρόταση για την «Νέα Ευρώπη», λαμβάνοντας υπόψη τη σύμπτωση εθνικών και ευρωπαϊκών συμφερόντων και την ανάγκη συγκεκριμένων συμμαχιών.

 

Β. ΕΘΝΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

1.Στον έβδομο χρόνο μετά την ελληνική χρεοκοπία, το πολιτικό σύστημα παραμένει αμετανόητο και στάσιμο, αναπαράγοντας τις ιδεολογικές παθογένειες και τα πολιτικά ελλείμματα που το κατέστησαν στην συνείδηση της κοινωνίας ως τον κύριο υπαίτιο της κρίσης.

2.Η εθνικολαϊκιστική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πετυχαίνει με συνεχείς πολιτικές μεταμορφώσεις, να «ροκανίσει» τον πολιτικό χρόνο και να παρατείνει την παραμονή της στην εξουσία, παρότι οι αλλεπάλληλες προσπάθειες του κ. Τσίπρα για συγκρότηση νέων αφηγημάτων καταρρέουν εν τη γενέσει τους, ενώ η διαχειριστική ανεπάρκεια της σημερινής διακυβέρνησης  βρίσκεται στην κορύφωσή της.

3.Το επενδυτικό και επιχειρηματικό περιβάλλον χειροτερεύει συνεχώς, κι αυτό οδηγεί σοβαρές επιχειρήσεις είτε να φεύγουν από την Ελλάδα (βλ. τις τελευταίες μέρες τις εταιρείες Nestle, Unilever Hellas και Coca Cola), είτε να μην μπορούν να υλοποιήσουν σημαντικές επενδύσεις (όπως εκείνες στο Ελληνικό, στα Μεταλλεία Χαλκιδικής, στη Ζάκυνθο από το Κατάρ κλπ). Ενδεικτικό παράδειγμα της βαθιά αντιεπιχειρηματικής νοοτροπίας των κυβερνώντων είναι η προσπάθεια κατεδάφισης της πρωτοπόρας και καινοτόμου διεθνώς επιχείρησης του TAXIBEAT – προσπάθειας που βάλλει ευθέως κατά των καταναλωτών, των σωστών επιχειρηματιών και της τεχνολογικής προόδου.

4.Το τραπεζικό σύστημα σκιάζεται από τις καταγγελλόμενες αδιαφανείς διαδικασίες σε κάποιες λειτουργίες του ενώ, ταυτόχρονα, οδηγείται σε μεγάλους κινδύνους λόγω της μη αντιμετώπισης των «κόκκινων» δανείων, θέμα για το οποίο η κυβέρνηση έχει βασικές ευθύνες.

5.Η διαφαινόμενη φορολογική εξάντληση των Ελλήνων και η νομοθετημένη ανάγκη επίτευξης πρωτογενούς πλεονάσματος ύψους 3,5% για το 2018 οδηγούν το ΔΝΤ να εκφράζει την απαίτηση να μεταφερθούν προς υλοποίηση από το 2019 στο 2018, τα ψηφισμένα από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ μέτρα για την περικοπή των συντάξεων κατά 2,3 δισεκατομμύρια ευρώ καθώς και να μειωθεί το αφορολόγητο στις 5.600 ευρώ.

6.Η διαφαινόμενη καθυστέρηση της τρίτης αξιολόγησης εντείνει το αρνητικό κλίμα, ενώ βαθύ σκοτάδι καλύπτει τις βασικές πτυχές της. Η κυβέρνηση δεν ανακοινώνει τα βασικά προαπαιτούμενα της αξιολόγησης και τις δικές της θέσεις, ενώ η αντιπολίτευση αποφεύγει να τα θέσει καθαρά ώστε να πληροφορηθεί ο ελληνικός λαός ποιες είναι οι απαιτήσεις και ποιοι οι σχετικοί κίνδυνοι.

7.Εάν η κυβέρνηση επιδιώκει να ολοκληρωθεί σύντομα η τρίτη αξιολόγηση, θα πρέπει άμεσα να αναλάβει να ενημερώσει τη Βουλή και τον ελληνικό λαό σχετικά με αναγκαία στοιχεία που αφορούν τη διαδικασία που ακολουθείται, τις υποχρεώσεις της ελληνικής πλευράς, το χρονοδιάγραμμα  υλοποίησης των αναγκαίων δράσεων και ενεργειών καθώς και τους λόγους των εκάστοτε καθυστερήσεων. Για το ζήτημα αυτό, η Ώρα Αποφάσεων έχει καταθέσει αναλυτική πρόταση σε πρόσφατο Δελτίο Τύπου. Εάν η κυβέρνηση εξακολουθήσει την τακτική μιας αργόσυρτης δήθεν διαπραγμάτευσης, τότε τα αποτελέσματα θα είναι καταστροφικά για την οικονομία και την κοινωνία.

8.Με δεδομένο το υπάρχον πολιτικό τοπίο, μοναδικό εφόδιο της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι η αδυναμία της αντιπολίτευσης συνολικά να συγκροτήσει πειστική εναλλακτική λύση. Αυτό, εξάλλου, αξιοποιείται με κάθε ευκαιρία από τον Πρωθυπουργό, ως συγκριτικό του πλεονέκτημα. Οι προσπάθειες του αρχηγού της ΝΔ να επιβάλλει νέα ατζέντα με νέες λύσεις και νέα πρόσωπα αναστέλλονται από το δυσκίνητο και αναχρονιστικό περιβάλλον και αναιρούνται από το πολιτικό προσωπικό της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

9.Στον προοδευτικό χώρο θα περίμενε κανείς ότι, εξαιτίας της στασιμότητας του δικομματισμού των ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ, η προσπάθεια εκλογής νέας ηγεσίας, έστω σε μη υπαρκτό για την ώρα κόμμα, θα αποτελούσε εφαλτήριο για τη δημιουργία πολιτικής δυναμικής για τον χώρο, αλλά και έναυσμα για την αναδιάταξη του πολιτικού συστήματος γενικότερα. Δυστυχώς, ο αρχικός ενθουσιασμός υποχώρησε μπροστά στη φανερή αδυναμία του εγχειρήματος και των συντελεστών του να υπερβούν συζητήσεις περί διαδικασιών, να ξεφύγουν από προσωπικούς εκλογικούς υπολογισμούς, και, κυρίως, να αρθρώσουν ενδιαφέρουσες προτάσεις που απαντούν στα προβλήματα της χώρας, αλλά και να συμφωνήσουν μεταξύ τους επί μίας έστω ελάχιστης πολιτικής πλατφόρμας. Αυτή η εξέλιξη μειώνει σταδιακά την πολιτική εμβέλεια και τη δυναμική του εγχειρήματος προς τέρψιν των ηγεσιών ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ. Την ίδια στιγμή, εντείνει την απογοήτευση στους προοδευτικούς πολίτες.

Η ΩΡΑ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ εξακολουθεί να παρακολουθεί με την δέουσα πολιτική προσοχή τα τεκταινόμενα στον προοδευτικό χώρο, επιμένοντας πως η εκ των προτέρων αποσαφήνιση της ιδεολογικής, πολιτικής και οργανωτικής διάστασης του εγχειρήματος, η οποία δεν κατέστη εφικτή, θα το προφύλασσε από διαδικαστικούς εγκλωβισμούς,  ιδεολογικοπολιτικά ετερόκλητες συγκρούσεις και αδιέξοδα. Πολιτικά, το εγχείρημα κινδυνεύει να καταγραφεί ως αδύναμο και μεταβατικό. Επομένως, ο αγώνας για ολοκλήρωση της συγκρότησης του προοδευτικού χώρου σε μεταρρυθμιστική κατεύθυνση συνεχίζεται…

 

 

Αντιμέτωποι (επιτέλους) με την αλήθεια (95 μέρες – 95 δράσεις) – Κυριακή 24 Σεπτεμβρίου 2017

Αντιμέτωποι (επιτέλους) με την αλήθεια (95 μέρες – 95 δράσεις) – Κυριακή 24 Σεπτεμβρίου 2017

Η φετινή παρουσία του Πρωθυπουργού και του Αρχηγού της ΝΔ στην ΔΕΘ, ναι μεν χαρακτηρίστηκε  από  σχετική ηπιότητα στη μεταξύ τους αντιπαράθεση,  απείχε όμως πολύ από το να θέσουν «τον δάκτυλο εις τον τύπον των ήλων».

Η προσπάθεια του κ. Τσίπρα να παρουσιάσει τη μαγική εικόνα μιας Ελλάδας στην οποία συνωθούνται οι υποψήφιοι επενδυτές κατέρρευσε μόλις την επόμενη  μέρα στις στοές των μεταλλείων της Eldorado Gold και χάθηκε μέσα στο «πυκνό δάσος» και στα «αρχαία αγάλματα» του Ελληνικού. Ταυτόχρονα, η καταστροφή του Σαρωνικού απέδειξε για μία ακόμη φορά την απίστευτη ανικανότητα της κυβέρνησής του να αντιμετωπίσει στοιχειωδώς ένα σοβαρό πρόβλημα.

Ο κ. Μητσοτάκης επέλεξε, σε πιο σοβαρούς τόνους είναι αλήθεια, να μιλήσει για το μέλλον της χώρας μας που, κατά την άποψή του, μπορεί να ανακάμψει με αλλαγές στη φορολογία, στις δαπάνες του δημοσίου, στις επενδύσεις και στην εκπαίδευση. Επανέλαβε την τακτική των υποσχέσεων, υποστηρίζοντας ότι μπορεί να διαπραγματευτεί τη μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων.

Στην πραγματικότητα,παρά τις μεταξύ τους σημαντικές διαφορέςαπέφυγαν και οι δύο να μιλήσουν για το παρόν και το πολύ κοντινό μέλλον  – για τη χρονική περίοδο που εξελίσσεται ήδη από τον περασμένο Ιούνιο, θα ολοκληρωθεί τον επόμενο Αύγουστο και, ουσιαστικά, θα κρίνει τις μελλοντικές εξελίξεις. Κι αυτή η επιλογή τους δεν είναι καθόλου τυχαία.

Read More

Η μάχη εναντίον της αξιολόγησης είναι μια μάχη του προηγούμενου αιώνα – Τρίτη 19 Σεπτεμβρίου 2019

Η μάχη εναντίον της αξιολόγησης είναι μια μάχη του προηγούμενου αιώνα – Τρίτη 19 Σεπτεμβρίου 2019

Η θέση της Ώρας Αποφάσεων για την αξιολόγηση στη Δημόσια Διοίκηση από τα υπουργεία, τους δ​ημόσιους ο​ργανισμούς, ​την Τοπική Αυτοδιοίκηση Α’ και Β΄ βαθμού, τα σχολεία και τα νοσοκομεία, είναι σαφής και απόλυτη: Αξιολόγηση Παντού!

ΘΕΣΗ 1η: Η αξιολόγηση προϋποθέτει σ​τοχοθεσία​, περιγραφή ​του αντικειμένου εργασίας (job description)​, συνδυασμός του αντικειμένου με το προφίλ του εργαζόμενου και εφαρμογή της κινητικότητας.

ΘΕΣΗ 2η:  Η αξιολόγηση έχει σαφείς συνέπειες και για τους αξιολογούμενους φορείς και για τα πρόσωπα, οι οποίες και περιγράφονται αναλυτικά.

ΘΕΣΗ 3η: Η απουσία κουλτούρας αξιολόγησης και το διαχρονικό έλλειμμα εμπιστοσύνης, οφειλόμενο στην κομματοκρατία, την αναξιοκρατία και στον στρεβλό τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας της Δημόσιας Διοίκησης, αναπαράγει τη δυσπιστία και την καχυποψία και δημιουργεί περεταίρω προβλήματα, τα οποία πρέπει να επιλυθούν άμεσα και θεσμικά. Αυτό σημαίνει την ανάγκη να επιδιωχθεί ευρύτατη συναίνεση στη Βουλή για την διαμόρφωση του νομοθετικού πλαισίου και η πρώτη φάση εφαρμογής του να πραγματοποιηθεί σε συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς.

ΤΡΑΙΝΟΣΕ: Μια πώληση που δεν είναι πώληση και μια αγορά που δεν είναι αγορά – Πέμπτη 14 Σεπτεμβρίου 2017

ΤΡΑΙΝΟΣΕ: Μια πώληση που δεν είναι πώληση και μια αγορά που δεν είναι αγορά – Πέμπτη 14 Σεπτεμβρίου 2017

Η αποκρατικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, η οποία έπρεπε να γίνει εδώ και πολλά χρόνια για να μη συσσωρεύονται χρέη σε βάρος του ελληνικού λαού και για να υπάρξει, επιτέλους, σύγχρονος σιδηρόδρομος στη χώρα μας, ολοκληρώνεται σήμερα με τον χειρότερο, από οικονομικής άποψης, τρόπο για τα ελληνικά συμφέροντα. Για να αποδειχθεί για μία ακόμη φορά ότι οι ιδεοληψίες, οι καθυστερήσεις και οι άγονες κομματικές αντιπαραθέσεις καταλήγουν στην πλάτη του ελληνικού λαού.

Το συνολικό τίμημα της πώλησης στην ιταλική εταιρία Ferrovie, που ανακοινώθηκε τον Ιούλιο του 2016, ήταν 45 εκατομμύρια ευρώ. Ταυτόχρονα ανακοινώθηκε ότι η ΤΡΑΙΝΟΣΕ είχε αποθεματικό 40 εκ. ευρώ. Κατά πάσα πιθανότητα, από το αποθεματικό αυτό θα μείνει στους αγοραστές το ποσό των 25 εκ. ευρώ.Επομένως, το πραγματικό τίμημα της αγοραπωλησίας θα ανέλθει στο ποσό των 20 εκ. ευρώ.

Μόλις προχθές, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ανακοίνωσε ότι το Υπουργείο Μεταφορών αποφάσισε να επιχορηγήσει την ΤΡΑΙΝΟΣΕ, δηλαδή τους Ιταλούς αγοραστές, με το ποσό των 12 εκ. ευρώ από ζημίες που έπαθε η Εταιρία την περίοδο που έκλεισε, λόγω του προσφυγικού, η σιδηροδρομική γραμμή της Ειδομένης (Δεκέμβριος 2015-Φεβρουάριος 2016), δηλαδή πριν την πώληση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ.

Έτσι, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που κατηγορούσε τους προηγούμενους ότι το τίμημα των 340 εκ ευρώ στο οποίο ήθελαν να πουλήσουν την ΤΡΑΙΝΟΣΕ ήταν εξευτελιστικό, την πουλάει σήμερα με το συνολικό ποσό των 8 (οκτώ) εκατομμυρίων ευρώ (!) και μάλιστα σε πανηγυρική τελετή στην Κέρκυρα, με τν παρουσία του κ. Τσίπρα και του Ιταλού Πρωθυπουργού.

Ελπίζουμε η κυβέρνηση, με υπεύθυνους, αξιόπιστους και με διεθνή εμπειρία συμβούλους, να μπορέσει να παρακολουθήσει την εκτέλεση, έστω, αυτής της προκλητικά χαριστικής σύμβασης, ώστε η χώρα να αποκτήσει τουλάχιστον σύγχρονο σιδηρόδρομο.

Eldorado Gold – Fraport – Ελληνικό. Πώς οι ευκαιρίες γίνονται απειλές – Τετάρτη 13 Σεπτεμβρίου 2017

Eldorado Gold – Fraport – Ελληνικό. Πώς οι ευκαιρίες γίνονται απειλές – Τετάρτη 13 Σεπτεμβρίου 2017

Η αντιπαράθεση μεταξύ της Κυβέρνησης και της Καναδικής Εταιρίας Eldorado Gold για τους λόγους της καθυστέρησης στην έκδοση των αδειών, που συνοδεύεται από απειλές αποχώρησης των επενδυτών από τη χώρα, είναι απολύτως βλαπτική για τη διεθνή εικόνα της Ελλάδας όσον αφορά στον τομέα των επενδύσεων και την επιχειρηματικότητα εν γένει.

Η Eldorado Gold έχει δεσμευτεί να χρησιμοποιήσει στις Σκουριές μια άλλη μέθοδο επεξεργασίας του χρυσού, πιο φιλική στο περιβάλλον και χωρίς κυάνιο.

Αντιλαμβανόμαστε ότι εκτός από την πανθομολογούμενη εχθρότητα της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ προς την επιχειρηματικότητα και τις επενδύσεις, ένα μεγάλο μέρος των προβλημάτων οφείλεται στο  γεγονός ότι το Δημόσιο δεν διαθέτει την απαιτούμενη τεχνογνωσία και εμπειρία να παρακολουθήσει και να ελέγξει το κατά πόσο η Eldorado Gold συμμορφώνεται με τους όρους της σύμβασης. Και η έλλειψη αυτή οδηγεί σε αυθαίρετες συμπεριφορές.

Read More

Απόφαση της ΑΕΣΕ για τις πολιτικές εξελίξεις στον προοδετυτικό χώρο- Σάββατο 2 Σεπτεμβρίου 2017

Απόφαση της ΑΕΣΕ για τις πολιτικές εξελίξεις στον προοδετυτικό χώρο- Σάββατο 2 Σεπτεμβρίου 2017

Συνεδρίασε σήμερα στην Αθήνα η Αρχική Εθνική Συντονιστική Επιτροπή (ΑΕΣΕ) της Ώρας Αποφάσεων και κατέληξε στην εξής απόφαση:

«Η Ώρα Αποφάσεων υποστηρίζει σθεναρά από τη δημιουργία της το θεμελιώδες αίτημα και τις προσδοκίες του προοδευτικού κόσμου να βρεθεί μία διαφορετική πολιτική διέξοδος για τη χώρα, απέναντι στην χρεοκοπημένη πολιτική του λαϊκιστικού ΣΥΡΙΖΑ και στην ανεπαρκή εναλλακτική πρόταση της συντηρητικής ΝΔ.

Με αίσθημα ευθύνης και παρά τους σοβαρούς προβληματισμούς της, δηλώνει ότι σέβεται την αγωνία, τις ελπίδες και τις προσδοκίες του κόσμου της Προοδευτικής Παράταξης στο εγχείρημα εκλογής αρχηγού του νέου κόμματος, μη αντιπαρατιθέμενη πολιτικά.

Η Ώρα Αποφάσεων έχει διατυπώσει κατ’ επανάληψη και με σαφήνεια το πολιτικό και οργανωτικό πλαίσιο με το οποίο πρέπει να ολοκληρωθεί η διαδικασία ενός νέου και ενιαίου προοδευτικού πολιτικού κόμματος.

Η Ώρα Αποφάσεων αντιμετωπίζει θετικά ό,τι δυναμώνει την Προοδευτική Παράταξη και συμβάλλει στην ανάταξη της χώρας μέσα από μια ισχυρή μεταρρυθμιστική διακυβέρνηση.

Με αυτά τα κριτήρια θα εκφραστεί, θα παρέμβει και θα πορευτεί πολιτικά κατά την διάρκεια των διαδικασιών καθώς και μετά την ολοκλήρωσή τους.»

Επίσης, η ΑΕΣΕ αποφάσισε, στοχεύοντας στην αποτελεσματικότερη λειτουργία της, τη σύσταση Εκτελεστικής Γραμματείας, αποτελούμενης από τους εξής:

Απόστολος Αγελαράκης, Δικηγόρος (Καβάλα)
Γιώργος Βογιατζής, Γιατρός – Στέλεχος Φαρμακευτικής Εταιρείας (Αθήνα)
Λία Γκουντρουμπή, Ιστορικός, Project Manager Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων (Λάρισα)
Ιωακείμ Γρυσπολάκης, πρ. Πρύτανης Πολυτεχνείου Κρήτης (Χανιά)
Αθανάσιος Ζηλιασκόπουλος, Πανεπιστημιακός (Αθήνα)
Μιχάλης Καλφίδης, Επιχειρηματίας (Θεσσαλονίκη)
Αγγελική Κοσμοπούλου, Σύμβουλος Επικοινωνίας (Αθήνα)
Αντώνης Λιανός, Οικονομολόγος (Αθήνα)
Ευγενία Λόκανα, Χημικός (Αθήνα)
Μαρίλη Μέξη, Πανεπιστημιακός (Γενεύη)
Μιχάλης Μπλέτσας, Διευθυντής Ερευνητικού Κέντρου (Βοστώνη)
Κώστας Νικόλης, Δικηγόρος (Αθήνα)
Χαρίκλεια Ντερμανάκη, Καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής (Χανιά)
Ανδρέας Παπακωνσταντίνου, Δικηγόρος (Αθήνα)
Σωτήρης Σοφόπουλος, Στέλεχος Ασφαλιστικής Εταιρείας (Αθήνα)
Χαράλαμπος Συμεωνίδης, Δικηγόρος (Αθήνα)
Μάκης Χατζούλας, Επιχειρηματίας (Αθήνα)