Μία ακόμη αναχρονιστική παρέμβαση στην Υγεία – Άρθρο του Γιώργου Βογιατζή στη “Μεταρρύθμιση”, Κυριακή 30 Ιουλίου 2017

Μία ακόμη αναχρονιστική παρέμβαση στην Υγεία – Άρθρο του Γιώργου Βογιατζή στη “Μεταρρύθμιση”, Κυριακή 30 Ιουλίου 2017

Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι, τελικά, αδύνατο να έρθει σε επαφή με τα σύγχρονα ρεύματα σε οποιονδήποτε τομέα. Εξ αυτού του λόγου, όλες οι νομοθετικές παρεμβάσεις που επιχειρεί σε όλους, κυριολεκτικά, τους τομείς της οργάνωσης της κράτους, εκτός από το φορτίο των ιδεοληπτικών εμμονών που φέρουν, είναι παρωχημένες και αναποτελεσματικές από τη γέννησή τους.

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα, αποτελεί το συζητούμενο στη Βουλή νομοσχέδιο για την οργάνωση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας.

Με το νομοσχέδιο αυτό, προωθείται ένα αποτυχημένο και αναχρονιστικό μοντέλο πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, το οποίο όσες χώρες το εφάρμοσαν στο παρελθόν, φρόντισαν να το αλλάξουν και σε όσες υπάρχει ακόμη προωθούνται ήδη ριζικές αλλαγές του.

Οι συντάκτες του δεν  αντιλαμβάνονται ότι οι ανάγκες υγείας της σημερινής κοινωνίας, είναι τελείως διαφορετικές από ότι ήταν 30 χρόνια πριν. Και ότι  για να ικανοποιηθούν αποδοτικά οι νέες ανάγκες, απαιτείται ένα νέο μοντέλο παροχής υπηρεσιών που περιλαμβάνει νέες δομές οργάνωσης και διοίκησης, αλλά και νέα μέθοδο αποζημίωσης των παρεχομένων υπηρεσιών.

Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία, το 52% του ελληνικού πληθυσμού πάσχει από κάποια χρόνια πάθηση και για την αντιμετώπιση  παθήσεων αυτών, η χώρα δαπανά το 85% των συνολικών πόρων της υγείας. Η αντιμετώπισή τους, απαιτεί νέες δομές, κυρίαρχο χαρακτηριστικό των οποίων είναι η παροχή συντονισμένης φροντίδας από ομάδα ειδικών γιατρών με διαφορετικές ειδικότητες και τη λειτουργική σύνδεσή της με το νοσοκομείο. Η Ελλάδα έχει το προνόμιο να διαθέτει πολλούς ειδικούς γιατρούς που είναι, κυριολεκτικά, εθνικός πλούτος που το νομοσχέδιο του Υπουργείου Υγείας δεν λαμβάνει υπόψη και προτιμά τη μετανάστευσή τους.

Η κυβέρνηση επιχειρεί να φορτώσει, κυριολεκτικά, τα μεγάλα ζητήματα της πρόληψης και της προαγωγής υγείας των πολιτών καθώς και όλα τα άλλα προβλήματα υγείας του πληθυσμού, στον οικογενειακό γιατρό με ειδικότητα γενικής ιατρικής, τον οποίο, όμως μισθοδοτεί με ιδιαίτερα χαμηλές αμοιβές. Ταυτόχρονα, αναθέτει στον γιατρό αυτό την φροντίδα 2.000 ενηλίκων, γεγονός που συνεπάγεται δραματική μείωση της ποιότητας στις παρεχόμενες υπηρεσίες, αν αναλογιστούμε ότι κάθε γιατρός πρέπει να εξετάζει περίπου 50 ασθενείς κάθε μέρα, να διαθέτει δηλαδή 7 λεπτά για κάθε ασθενή! Ο ίδιος γιατρός πρέπει να δίνει, επίσης, τηλεφωνικές συμβουλές ή συμβουλές με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, χώρια οι άλλες γραφειοκρατικές απασχολήσεις του.

Είναι προφανές ότι η πρόσβαση των ασθενών, με τις συνθήκες αυτές, στο νέο σύστημα, καθίσταται εξαιρετικά προβληματική.

Η υποβάθμιση των υπηρεσιών που προβλέπει το νομοσχέδιο στον τομέα των γυναικολογικών/μαιευτικών αναγκών, είναι σημαντική. Ορίζει ότι την μαιευτική φροντίδα κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης και της λοχείας αναλαμβάνουν μαίες, ενώ απουσιάζουν παντελώς οι γυναικολόγοι γιατροί. Αυτό συνεπάγεται ότι την ιατρική φροντίδα των εγκύων θα την αναλάβουν οι μαίες και οι γενικοί γιατροί. Σε χώρες όπως η Αγγλία, που ισχύουν ανάλογες ρυθμίσεις, διαπιστώθηκε (βλ. έκθεση του Βρετανικού Κοινοβουλίου 2017) ότι το 40% των γυναικών που τελικά διαγνώσθηκαν με ενδομητρίωση (η δεύτερη πιο συχνή γυναικολογική πάθηση), χρειάσθηκαν 10 ή και περισσότερες επισκέψεις στον γενικό γιατρό προτού παραπεμφθούν σε γυναικολόγο για να διαγνωσθούν, και ότι στο 12% των γυναικών με ινομυώματα η θεραπεία άργησε 1-2 χρόνια. Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι γυναικολόγοι, θα έπρεπε να αποτελούν μέρος της ομάδας της πρωτοβάθμιας φροντίδας, κάτι που όμως η κυβέρνηση δεν λαμβάνει υπόψη της.

Το σύστημα που προωθεί η κυβέρνηση, διατηρεί τον παρωχημένο διαχωρισμό μεταξύ της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας φροντίδας υγείας, που τόσο δεινά επιφέρει στο σύστημα: κατακερματισμό των υπηρεσιών, αδυναμία συντονισμού, ταλαιπωρία των ασθενών, υψηλό κόστος, αύξηση της σπατάλης και της γραφειοκρατίας και, τέλος, χαμηλή ποιότητα των υπηρεσιών. Εισάγει μη αποδοτικά συστήματα διοίκησης  της πρωτοβάθμιας φροντίδας- που δεν έχουν καμία σχέση με την επιστήμη του σύγχρονου management. Ο περιφερειακός συντονιστής είναι εργαζόμενος στις υπάρχουσες δομές της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας με καθεστώς part-time, δεν λαμβάνει καμία επιπλέον αμοιβή,  ενώ ο πρόεδρος της επιτροπής της Το.Π.Φ.Υ. είναι άμισθος.

Το μοντέλο της κυβέρνησης διατηρεί, επίσης, τα αναχρονιστικά μη αποδοτικά συστήματα αποζημίωσης, την κατά κεφαλή αμοιβή για τον οικογενειακό γιατρό (ή τον μισθό) και την κατά πράξη για τον ειδικό ή πάγια αντιμισθία. Δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη να συνδεθεί η αποζημίωση με την έκβαση των υπηρεσιών (την αξία), ούτε υπάρχουν κίνητρα.

Αυτό συμβαίνει διότι λείπουν από το νομοσχέδιο, σύμφωνα με την πάγια αντίληψη της κυβέρνησης, δύο βασικά γνωρίσματα που χαρακτηρίζουν όλα τα σύγχρονα και αποδοτικά συστήματα υγείας: η αξιολόγηση και η απόδοση της ευθύνης.

Δεν υπάρχει καμία απολύτως πρόβλεψη με τι κριτήρια θα αξιολογούνται οι παρεχόμενες υπηρεσίες και οι λειτουργοί υγείας. Όσο αφορά την απόδοση ευθύνης δεν αναφέρεται πουθενά. Αν ένας χρόνιος ασθενής χειροτερεύει, ποιος είναι υπεύθυνος; Ο οικογενειακός γιατρός, οι διάφοροι ειδικοί γιατροί στους οποίους παραπέμπεται, ή το νοσοκομείο που τον νοσήλευσε; Από ποιον το σύστημα και ο ασθενής θα ζητήσουν ευθύνες;

Όλα τα παραπάνω, καθιστούν πιθανότατα, το προτεινόμενο από την κυβέρνηση σύστημα Π.Φ.Υ, ανεφάρμοστο και ως τέτοιο πολύ γρήγορα θα εγκαταλειφθεί.

Συνεχίζονται οι επιθέσεις στη δικαιοσύνη – Παρασκευή 28 Ιουλίου 2017

Συνεχίζονται οι επιθέσεις στη δικαιοσύνη – Παρασκευή 28 Ιουλίου 2017

Συνεχίζεται η επίθεση που δέχεται από την Κυβέρνηση ο θεσμός της Δικαιοσύνης, με τον ίδιο τον Πρωθυπουργό να δηλώνει ότι «Η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη, αλλά δεν είναι ανεξέλεγκτη».

Στον έλεγχο ποιων, άραγε, και με ποιες διαδικασίες, υπάγεται η Δικαιοσύνη; Στον λεγχο των Πολάκηδων; Στον έλεγχο της κυρίας Θάνου, του κ. Καρανίκα ή στον έλεγχο των δήθεν αντιεξουσιαστών του Ρουβίκωνα, που αποκαλύπτονται, πλέον, ως το μακρύ χέρι της εκτελεστικής αντίληψης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που αναλαμβάνει να «σωφρονίσει» τους απείθαρχους;

Υπάρχει κάποιο κενό στο Σύνταγμα ή, μήπως, πλησιάζει η ώρα που το Σύνταγμα θα αναγορευθεί από την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ως το μεγαλύτερο «θεσμικό εμπόδιο»;

Την ίδια ώρα συνεχίζεται ο ευτελισμός της λειτουργίας της Βουλής και η υποβάθμιση του κοινοβουλευτικού έργου. Στα διάφορα νομοσχέδια, γίνονται από τον Πρόεδρο της Βουλής αποδεκτές, σωρεία εκπρόθεσμων και παντελώς άσχετων μα τα συζητούμενα νομοσχέδια τροπολογιών. Σε αυτή την, ρητά αντίθετη με τον κανονισμό της Βουλής, λειτουργία, πρέπει να προστεθεί και η ψήφιση, του συνόλου σχεδόν των νομοσχεδίων, με διαδικασίες επείγοντος ή κατεπείγοντος.

Όλα αυτά, ο κ. πρόεδρος της Βουλής τα απέδιδε μέχρι πρόσφατα, στο κατεπείγον λόγω των μνημονιακών υποχρεώσεων που ανέλαβε η κυβέρνηση Τσίπρα. Σήμερα αποκαλύπτεται και στον πλέον αδαή ότι απλά πρόκειται για έλλειμμα δημοκρατικής ευαισθησίας και κυριαρχία μιας ετσιθελικής –φασίζουσας αντίληψης για τη λειτουργία των θεσμών.

Είναι προφανές, ότι η κυβέρνηση Τσίπρα, δεν νιώθει ικανοποιημένη μόνο με την κατάληψη του κράτους και την πελατειακή χρήση του, στα πλαίσια της εκτελεστικής της εξουσίας. Επιθυμεί την καθυπόταξη και των άλλων δύο ανεξάρτητων εξουσιών, που είναι πυλώνες του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Της νομοθετικής και της δικαστικής.

Είναι παρήγορο που η Δικαστική Εξουσία υπερασπίζεται την ανεξαρτησία της, την ώρα που η νομοθετική, μέσω της κυβερνητικής πλειοψηφίας, έχει υποταγεί.

Πολλοί αναρωτιούνται αν, με τέτοια βροχή ρουσφετολογικών τροπολογιών, έχουμε εισέλθει σε προεκλογική περίοδο. Η διακυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ απέδειξε ότι γι’ αυτήν, προεκλογική περίοδος είναι κάθε μέρα της θητείας της. Έστω και αν αυτό σημαίνει κατάλυση της θεσμικής συγκρότησης του κράτους.

Απαρχαιωμένο και ανεπαρκές από τη γέννησή του το νομοσχέδιο του Υπουργείου Υγείας για την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας  – Πέμπτη 27 Ιουλίου 2017

Απαρχαιωμένο και ανεπαρκές από τη γέννησή του το νομοσχέδιο του Υπουργείου Υγείας για την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας – Πέμπτη 27 Ιουλίου 2017

Tο νομοσχέδιο του Υπουργείου Υγείας που συζητείται αυτές τις μέρες στη Βουλή εισηγείται ένα αναχρονιστικό μοντέλο Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, την ώρα που οι περισσότερες χώρες στις οποίες εφαρμοζόταν προχώρησαν στην αλλαγή του ενώ άλλες, όπου εφαρμόζεται ακόμη, προσπαθούν να το αλλάξουν λόγω της ανεπάρκειάς του.

Καταρχάς, το προτεινόμενο σύστημα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις ανάγκες υγείας της σημερινής κοινωνίας, αρχής γενομένης από τη σημαντική αύξηση των χρόνιων παθήσεων και την πρόληψή τους. Τα πρόσφατα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι το 52% του πληθυσμού πάσχει από κάποια χρόνια πάθηση ενώ η δαπάνη για την αντιμετώπισή τους αντιστοιχεί στο 85% των συνολικών πόρων για την υγεία.

Επιπλέον, δεν μπορεί να βελτιώσει την ποιότητα των παρεχόμενων  υπηρεσιών και την πρόσβαση των ασθενών στις κατάλληλες υπηρεσίες, ούτε αξιοποιεί τον μεγάλο αριθμό των ειδικών γιατρών, που αποτελούν στοιχείο του εθνικού μας πλούτου. Αντίθετα, θα προκαλέσει αύξηση των δαπανών, της σπατάλης και της γραφειοκρατίας. Οι πολίτες –ειδικότερα οι γυναίκες, για τις οποίες δεν προβλέπονται γυναικολόγοι, αλλά μόνο μαίες– καταδικάζονται να δέχονται υποβαθμισμένες, μη ολιστικές υπηρεσίες, να ταλαιπωρούνται και να περιμένουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα να συναντήσουν τον γιατρό τους, με οδυνηρές συνέπειες για την υγεία τους.

Read More

Δύο κάλπες, μία λύση – Άρθρο του Δημήτρη Κατσαντώνη στη “Μεταρρύθμιση”, Τρίτη 25 Ιουλίου 2017

Δύο κάλπες, μία λύση – Άρθρο του Δημήτρη Κατσαντώνη στη “Μεταρρύθμιση”, Τρίτη 25 Ιουλίου 2017

Προτάθηκε πρόσφατα , προκειμένου ο προοδευτικός χώρος να βρει μία κοινά αποδεκτή διαδικαστική λύση «περί του νέου φορέα», να στηθούν δύο κάλπες: μία για την εκλογή του κεντρικού ηγετικού προσώπου και μία για να αποφασιστεί το «είδος» του νέου φορέα – ομοσπονδιακός ή ενιαίος;

Δύο παρατηρήσεις, ελπίζω εποικοδομητικές. Αν υποθέσουμε πως οι δύο κάλπες «είναι μία κάποια λύσις», γιατί να είναι ταυτόχρονες;

1.Η λογική επιτάσσει πρώτα να λυθεί το θέμα του τι είδους φορέα θέλουμε και κατόπιν να κληθεί ο κόσμος να επιλέξει την ηγεσία που θα ανταποκρίνεται καλύτερα σε αυτή την επιλογή. Αν , για παράδειγμα, προκριθεί η επιλογή του ομοσπονδιακού φορέα, πως και γιατί να διεκδικήσει την ηγεσία, ένα πολιτικό πρόσωπο που πιστεύει πως η επιλογή αυτή είναι καταστροφική ; Φυσικά, κάτι παρόμοιο ισχύει και στην άλλη περίπτωση : πολιτικοί που έχουν ταχθεί υπέρ του ομοσπονδιακού φορέα πως θα ζητήσουν να ηγηθούν ενός νέου, ενιαίου φορέα που καταλύει την πολιτική και οργανωτική αυτονομία των επιμέρους κομμάτων; (μία αυτονομία που είχε διαφημιστεί στα μέλη κάποιων κομμάτων ως  βασικός όρος για τη σύμπραξη με « νεκρά κόμματα», όπως οι ίδιοι παλαιότερα έλεγαν..).

Το να προηγηθεί η ψηφοφορία για το είδος του φορέα, συμβάλλει  επίσης και στη μαζικότητα της εκλογικής διαδικασίας (άρα και στην αυθεντικότερη έκφραση της βάσης)  αφού μπορούν να προσέλθουν και όσοι προοδευτικοί πολίτες θέλουν να εκφράσουν τη γνώμη τους για το θέμα, χωρίς να προσμετρηθούν υποχρεωτικά στο Μητρώο Μελών ενός υπό διαμόρφωση φορέα με τον οποίο πιθανώς στο εγγύς μέλλον αποδειχθεί πως δεν έχουν πολλά κοινά σημεία

2. Κατά την  πορεία προς την κάλπη είναι προφανές πως θα πρέπει τα κόμματα,    οι κινήσεις  και οι διάφορες πρωτοβουλίες να διατυπώσουν ανοιχτά και καθαρά την άποψη τους για το τι είδους φορέα θέλουν και να προσπαθήσουν να πείσουν για την άποψη τους (ή, σε ορισμένες περιπτώσεις,  για την αλλαγή της άποψης τους…). Μέχρι στιγμής έχουν μιλήσει ανοιχτά σχεδόν όλοι (ΔΗΜΑΡ, ΚΙΔΗΣΟ, Κινήσεις Πολιτών, Ώρα Αποφάσεων) – πλην Λακεδαιμονίων: το ΠΑΣΟΚ δεν έχει πάρει θέση. Στη συνδιάσκεψη έβαλε ως ανοιχτές προοπτικές και τις δύο εκδοχές , και ομοσπονδιακό κόμμα και ενιαίος φορέας. Η ηγεσία του δεν έχει άποψη; Έχει άποψη αλλά δεν τη διατυπώνει; Θα τη διατυπώσει αργότερα αφού πρώτα εγκλωβίσει όσους είναι πρόθυμοι να εγκλωβιστούν; Την επεξεργάζεται με βραδύτητα ως οπαδός του «αργότερα βλέπουμε»; Ακολουθεί την πεπατημένη της χρεωκοπίας «κάνε πάνω από όλα επικοινωνία και άσε την πολιτική»;

Είναι βέβαιο πως μέχρι το τέλος του έτους οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες στο πολιτικό σκηνικό. Ένα ισχυρό προοδευτικό κόμμα είναι η λύση στο πολιτικό αδιέξοδο. Αλλά πρέπει να είναι πραγματικά ένα, δηλαδή ενιαίο- αλλιώς θα δυσκολευθεί να διαδραματίσει κάποιο προοδευτικό ρόλο…

Αυτοδιοίκηση: Big Bang ή ρουσφέτια – Άρθρο της Λίας Γκουντρουμπή στη “ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ”, Σάββατο 22 Ιουλίου 2017

Αυτοδιοίκηση: Big Bang ή ρουσφέτια – Άρθρο της Λίας Γκουντρουμπή στη “ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ”, Σάββατο 22 Ιουλίου 2017

Ο ρόλος που καλούνται να παίξουν οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι σήμερα πιο σημαντικός από ποτέ καθώς αποτελούν δυνητικά σημαντικό χώρο παρεμβάσεων σε πολλαπλούς τομείς (περιβάλλον, καινοτομία, πολιτισμός, κοινωνικές πολιτικές, απασχόληση, εκπαίδευση, κλπ) και καλούνται να αντιμετωπίσουν σημαντικά θέματα όπως μεταναστευτικό, φτώχια, κλιματική αλλαγή κ.α., φαινόμενα παγκόσμια και με μεγάλο αντίκτυπο στις τοπικές κοινωνίες.

Ο Καλλικράτης για την εποχή του ήταν μια πραγματική μεταρρύθμιση καθώς προέβλεπε νέα όργανα, νέες λειτουργίες, συνενώσεις Δήμων, πρωτότυπους θεσμούς όπως ο Συνήγορος του Δημότη που δυστυχώς δεν εφαρμόστηκαν με επιτυχία στην πράξη. Η διοικητική μεταρρύθμιση που επιτεύχθηκε – πολύ πριν από τους εξαναγκασμούς των μνημονίων – στιγματίστηκε όμως πολιτικά από τα τελευταία και ταλαιπωρήθηκε από την οικονομική κρίση. Οι συνενώσεις των Δήμων και η απονομή αρμοδιοτήτων – έστω και χωρίς τη μεταφορά αντίστοιχων πόρων – συνετέλεσαν αποφασιστικά στην επαρκή λειτουργία της διοικητικής μηχανής, στην οικονομία κλίμακας, στην απορρόφηση πόρων από το ΕΣΠΑ και στη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής τη δύσκολη περίοδο της κρίσης.

Read More

Η διαρκής επίθεση εναντίον της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας – Κυριακή 23 Ιουλίου 2017

Η διαρκής επίθεση εναντίον της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας – Κυριακή 23 Ιουλίου 2017

Ο επιχειρούμενος διαχωρισμός της διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην περίοδο Τσίπρα- Βαρουφάκη και στην περίοδο μετά από αυτήν σαν δύο διακριτές φάσεις, είναι ένα θεμελιώδες λάθος.

Η διαρκής υπονόμευση των θεσμών της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας είναι χαρακτηριστικό της συνολικής διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Ο διαρκής ευτελισμός της λειτουργίας του Κοινοβουλίου και η απόλυτη υποταγή του, μέσω της κυβερνητικής πλειοψηφίας, στην Κυβέρνηση, η μόνιμη απόπειρα καθολικού ελέγχου των Μέσων Ενημέρωσης, η απόλυτη έλλειψη σεβασμού προς τις Ανεξάρτητες Αρχές, η σταθερή επίθεση προς την ανεξαρτησία της Τράπεζας της Ελλάδος, η πέρα από κάθε όριο ανοχή προς τις ομάδες βίας και του καταστροφικού τους έργου, η μετατροπή των Πανεπιστημιακών χώρων σε ορμητήρια βίας και παρανομίας, η νομοθέτηση αποφυλάκισης τρομοκρατών, οι ομολογημένες επαφές Υπουργών με τον υπόκοσμο, είναι η συνειδητή επιλογή καταπάτησης των βασικών λειτουργιών της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας μας, με προφανή σκοπό τη δημιουργία συνθηκών συνταγματικής εκτροπής.

Οι διαρκείς επιθέσεις προς τη Δικαιοσύνη και οι απόπειρες της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να καταλυθεί η ανεξαρτησία της με την αναγόρευσή της από τον Τσίπρα ως «θεσμικό εμπόδιο», συνιστούν μια κορυφαία επιλογή τους. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι η αντιμετώπιση των ανομημάτων τους μπορεί να προέλθει κυρίως από την Δικαστική λειτουργία και γι’ αυτό ενεργούν προληπτικά και υπονομευτικά εναντίον της.

Οι αναφορές  Βαρουφάκη για την εφιαλτική πολιτική  της κυβέρνησης Τσίπρα που θα οδηγούσε σε έξοδο της χώρας μας  από την Ευρώπη και την απερίγραπτη φτωχοποίηση του ελληνικού λαού, μπορεί να μετατραπεί απλώς σε θερινό λαϊκό ανάγνωσμα αν δεν κατανοηθεί στο συνολικότερο πλαίσιο της βαθιάς αντιδημοκρατικής αντίληψης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Η Ώρα Αποφάσεων πιστεύει ότι επιβάλλεται, επιτέλους,  η αφύπνιση και η κινητοποίηση των δημοκρατικών δυνάμεων της χώρας ώστε να μην χρειαστεί καταφύγουμε στην εφαρμογή του ακροτελεύτιου άρθρου του Συντάγματος που εναποθέτει στον πατριωτισμό των Ελλήνων την, με κάθε τρόπο και μέσο, υπεράσπισή του.

 

Οι εργαζόμενοι ενός κατώτερου θεού – Παρασκευή 14 Ιουλίου 2017

Οι εργαζόμενοι ενός κατώτερου θεού – Παρασκευή 14 Ιουλίου 2017

Στις πρόσφατες δηλώσεις του, ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, με αφορμή το πρόβλημα των συμβασιούχων στους Δήμους και την αποκομιδή των απορριμμάτων, είχε πει ότι «στον ιδιωτικό τομέα επικρατούν συνθήκες γαλέρας».

Με τον τρόπο αυτό, η αριστερή κυβέρνηση του κ. Τσίπρα παραδέχτηκε ότι δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για την επιβολή του νόμου και την προστασία των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, οι οποίοι, πλέον, αφήνονται οριστικά στην τύχη τους και στις «συνθήκες γαλέρας». Το ίδιο φυσικά και οι άνεργοι, οι οποίοι δεν βλέπουν καμία διάθεση του κ. Τσίπρα να σταθεροποιήσει την οικονομία και να διευκολύνει επενδύσεις που θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας.

Αντίθετα, η μόνιμη έγνοια της αριστερής κυβέρνησης φαίνεται ότι είναι οι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα που, αυτοί μόνο, αξίζουν ιδιαίτερης φροντίδας.

Read More

Η ενότητα στην κεντροαριστερά και η Επιτροπή Αλιβιζάτου – Άρθρο του Ιωακείμ Γρυσπολάκη στη ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, Παρασκευή 14 Ιουλίου 2017

Η ενότητα στην κεντροαριστερά και η Επιτροπή Αλιβιζάτου – Άρθρο του Ιωακείμ Γρυσπολάκη στη ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, Παρασκευή 14 Ιουλίου 2017

Ολοκληρώθηκε, λοιπόν, και η συνδιάσκεψη της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. Ας δούμε τώρα τα αποτελέσματα. Θέσεις και προτάσεις δεν παρουσιάστηκαν. Απόφαση για τον νέο φορέα δεν πάρθηκε. Πώς άλλωστε θα μπορούσε να γίνει αυτό, όταν η πρόταση της οργανωτικής επιτροπής ήταν να αποφασίσουν τα κόμματα και οι κινήσεις εάν προκρίνουν νέο και ενιαίο κόμμα, εντός του οποίου φυσικά θα αυτοδιαλυθούν τα υπάρχοντα, ή προκρίνουν ομοσπονδία κομμάτων και κινήσεων. Ποιο είναι το αποτέλεσμα της συνδιάσκεψης όταν όλα τα οργανωτικά παραπέμφθηκαν στην Επιτροπή Αλεβιζατου;

Ποιο, επίσης, είναι  το πολιτικό πρόταγμα, τοπ ιδεολογικό στίγμα της ΔΗΣΥ ή του νέου κόμματος ή της νέας ομοσπονδίας κομμάτων; Θυμάται κάποιος τί έμεινε πολιτικά; Εντυπώθηκε έστω μία πρόταση, μία ιδέα, κάτι που συζητήθηκε έστω και στον εσωτερικό κύκλο;. Τα μόνα που ακούστηκαν και χειροκροτήθηκαν, ενώ ουδείς τόλμησε να τα αντικρούσει ή αμφισβητήσει, είναι «Εμπρός Αριστερά», «Εμείς είμαστε η Αριστερά», «Ιδεολογικός αντίπαλός μας είναι η Νέα Δημοκρατία». Για τον ΣΥΡΙΖΑ το μόνο που ειπώθηκε είναι ότι «η σημερινή κυβέρνηση έχει πλήρως αποτύχει» και «εμείς δεν θα γίνουμε δεκανίκι του ΣΥΡΙΖΑ ή της ΝΔ». Ουδείς, τέλος, αμφισβήτησε εκείνο, που έχει κατ’ επανάληψη τονίσει η κα Γεννηματά «Στην μετά ΣΥΡΙΖΑ εποχή, θα πρέπει να συμμαχήσουν σε κυβέρνηση ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ και μόνον τότε εμείς (ΔΗΣΥ ή ΠΑΣΟΚ) θα συμμετάσχουμε». Ουδείς βέβαια απαντά στο θεμελιώδες ερώτημα: «πώς θα συγκυβερνήσουν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ όταν οι προτάσεις και θέσεις ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ στα θέματα Παιδείας είναι διαμετρικά αντίθετες; Η πρόταση για την κυβερνησιμότητα της χώρας δεν αποφασίσθηκε, αφού στο εσωτερικό της ΔΗΣΥ υπάρχουν διαμετρικά αντίθετες απόψεις (Φ. Γεννηματά, Β. Βενιζέλος, Γ. Α. Παπανδρέου).

Read More

Ένα νομοσχέδιο που τιμωρεί τη δημιουργία – Πέμπτη 13 Ιουλίου 2017

Ένα νομοσχέδιο που τιμωρεί τη δημιουργία – Πέμπτη 13 Ιουλίου 2017

Η Υπουργός Πολιτισμού αποφάσισε εντελώς αιφνιδιαστικά να καταργήσει τα πνευματικά δικαιώματα των συγγραφέων και των εκδοτών, με δύο διατάξεις που προσέθεσε απροειδοποίητα και χωρίς την προηγούμενη υποχρεωτική διαβούλευση, σε νομοσχέδιο για τη συλλογική διαχείριση των πνευματικών δικαιωμάτων, το οποίο κατατέθηκε στη Βουλή την 7/7 και ψηφίζεται σήμερα με την διαδικασία του κατεπείγοντος σε μία και μόνη συνεδρίαση. Εκτός των άλλων, πέρα από το απαράδεκτο του περιεχομένου, αναρωτιέται κανείς γιατί τέτοια σπουδή μέσα στο καλοκαίρι!

Η  Υπουργός, μέσω του υπό ψήφιση νομοσχεδίου, επιτρέπει στα εκπαιδευτικά ιδρύματα να αναπαράγουν και να διανέμουν ψηφιακά μέσω του διαδικτύου αποσπάσματα έργων και άρθρα εφημερίδων και περιοδικών χωρίς την άδεια των δημιουργών τους – και κυρίως, χωρίς αμοιβή. Επίσης χωρίς την άδεια του δημιουργού και χωρίς κάποιο τίμημα, επιτρέπεται ο δημόσιος δανεισμός έργων από τις βιβλιοθήκες των δημοσίων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων καθώς και από τις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες που είναι μέλη του Συνδέσμου Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών», και μάλιστα αναδρομικά από το 1993 (γιατί από τότε άραγε;). Μεταθέτει δε στο αόριστο μέλλον την αμοιβή όλων των εν λόγω βιβλιοθηκών της χώρας για τη χρήση των αυθαιρέτως δανεισθέντων – στην πραγματικότητα  υποκλαπέντων- έργων, που κατέχονται από αυτές. Δηλαδή και στις δύο περιπτώσεις πριμοδοτεί την εκμετάλλευση της πνευματικής εργασίας και της δημιουργίας χωρίς εύλογη αμοιβή, από όποιον το επιθυμεί.

Η Υπουργός Πολιτισμού υπήρξε πιθανόν μια εξαίρετη ηθοποιός, αποδεικνύεται όμως κατ’ εξακολούθησιν πως αρνείται τη διαβούλευση και την σε βάθος ανάλυση των θεμάτων, αρκούμενη στην ικανοποίηση συντεχνιακών αιτημάτων.

Η Ώρα Αποφάσεων πιστεύει απόλυτα στην ανάγκη και κατοχύρωση της αμοιβής της πνευματικής εργασίας. Προτείνει ένα τόσο σύνθετο θέμα, που απασχολεί όλες τις χώρες και αφορά στα δικαιώματα των δημιουργών, τη λειτουργία των ακαδημαϊκών αλλά και άλλων βιβλιοθηκών, τα δικαιώματα των πολιτών στη γνώση και φυσικά στην αλματώδη εξέλιξη της τεχνολογίας, να αντιμετωπισθεί πρώτα και κύρια μέσα από μία οργανωμένη διαβούλευση.

Αυτό, στην πράξη, σημαίνει να παρουσιαστούν από το Υπουργείο σε όλους τους εμπλεκόμενους φορείς οι βέλτιστες θεσμικές αλλαγές άλλων χωρών, αλλά και σύγχρονες προτάσεις, όπως αυτές παρουσιάζονται από την EBLIDA (European Bureau of Library Information and Documentation Associations) ή προκύπτουν από τις κατευθύνσεις του Ευρωκοινοβουλίου.

Το θέμα είναι εξαιρετικά σύνθετο για να αντιμετωπιστεί με μια ξαφνική τροπολογία που δημιουργεί τετελεσμένα και αδιέξοδα. Εδώ, τουλάχιστον, δεν υπάρχει κανένα μνημόνιο που να τους φταίει…

 

 

Όχι άλλα πλήγματα στη δημοκρατία – Τετάρτη 12 Ιουλίου 2017

Όχι άλλα πλήγματα στη δημοκρατία – Τετάρτη 12 Ιουλίου 2017

Η δήλωση του πρώην Προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας κ. Γ.  Παναγιωτόπουλου ότι: «Αποτελεί διεθνή πρωτοτυπία το γεγονός ότι κατά το πρόσφατο χρονικό διάστημα κατά της Ελληνικής Δικαιοσύνης εκτοξεύοντο ασχημίες και ύβρεις, η δε υπηρεσιακή ηγεσία των Ελληνικών Δικαστηρίων παραμένει τελείως σιωπηλή…και  «έτσι  καταρρακώνονται πλήρως οι θεσμοί και αισθανόμαστε ότι ζούμε σε καθεστώς στυγνής δικτατορίας» έπρεπε να κινητοποιήσει πολλούς. Πρωτίστως τις πολιτικές δυνάμεις, αλλά και τις Ενώσεις των Δικαστών.

Οι θεσμοί πλήττονται βάναυσα όταν το τυπικά νόμιμο γίνεται προκλητικά ανήθικο από τις συμπεριφορές προσώπων που τιμήθηκαν με τα ανώτατα αξιώματα του θεσμού που υπηρέτησαν.

Όταν, δε, πρόκειται για τη δικαστική εξουσία, το πλήγμα είναι βαρύτερο γιατί αμφισβητείται στη συνείδηση του κόσμου η ανεξαρτησία της. Η Δικαιοσύνη παύει να είναι βασικό θεμέλιο του πολιτεύματος όταν εξαιτίας συμπεριφορών των λειτουργών της και, πολύ περισσότερο, εξαιτίας κυβερνητικών αντιθεσμικών συμπεριφορών πλήττεται η ανεξαρτησία της. Ο διορισμός της κ. Θάνου στο νομικό γραφείο του Πρωθυπουργού αμέσως μετά τη συνταξιοδότησή της συνιστά βαρύ πλήγμα για την εικόνα της Δικαιοσύνης στη συνείδηση των πολιτών.

Η ΩΡΑ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ πιστεύει ότι οι μεταπηδήσεις εν ενεργεία Ανωτάτων Δικαστικών σε βουλευτικές υποψηφιότητες, όπως και οι τοποθετήσεις τους σε πολιτικές θέσεις, αμέσως μετά τη συνταξιοδότησή τους, συνιστούν βάναυση προσβολή του -τόσο αναγκαίου για τη Δημοκρατία- λειτουργικού διαχωρισμού των εξουσιών. Για τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, αυτά είναι «ψιλά γράμματα». Και είναι προφανές πόσο μεγάλο λάθος κάνουν όσοι θεωρούν ότι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχουν το παραμικρό ενδιαφέρον για το Σύνταγμα. Στην αριστερή ανάλυση, όλα είναι «μέσα» για την διατήρηση της εξουσίας (τώρα που την αποκτήσαμε!).

Στην ΩΡΑ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ εκτιμάμε ότι ακόμα δεν έχουμε δει τα χειρότερα.

Η δημοκρατική αφύπνιση για την υπεράσπιση του Συντάγματος και της Δημοκρατίας είναι επιβεβλημένη.