ΤΡΑΙΝΟΣΕ: Μια πώληση που δεν είναι πώληση και μια αγορά που δεν είναι αγορά – Πέμπτη 14 Σεπτεμβρίου 2017

ΤΡΑΙΝΟΣΕ: Μια πώληση που δεν είναι πώληση και μια αγορά που δεν είναι αγορά – Πέμπτη 14 Σεπτεμβρίου 2017

Η αποκρατικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, η οποία έπρεπε να γίνει εδώ και πολλά χρόνια για να μη συσσωρεύονται χρέη σε βάρος του ελληνικού λαού και για να υπάρξει, επιτέλους, σύγχρονος σιδηρόδρομος στη χώρα μας, ολοκληρώνεται σήμερα με τον χειρότερο, από οικονομικής άποψης, τρόπο για τα ελληνικά συμφέροντα. Για να αποδειχθεί για μία ακόμη φορά ότι οι ιδεοληψίες, οι καθυστερήσεις και οι άγονες κομματικές αντιπαραθέσεις καταλήγουν στην πλάτη του ελληνικού λαού.

Το συνολικό τίμημα της πώλησης στην ιταλική εταιρία Ferrovie, που ανακοινώθηκε τον Ιούλιο του 2016, ήταν 45 εκατομμύρια ευρώ. Ταυτόχρονα ανακοινώθηκε ότι η ΤΡΑΙΝΟΣΕ είχε αποθεματικό 40 εκ. ευρώ. Κατά πάσα πιθανότητα, από το αποθεματικό αυτό θα μείνει στους αγοραστές το ποσό των 25 εκ. ευρώ.Επομένως, το πραγματικό τίμημα της αγοραπωλησίας θα ανέλθει στο ποσό των 20 εκ. ευρώ.

Μόλις προχθές, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ανακοίνωσε ότι το Υπουργείο Μεταφορών αποφάσισε να επιχορηγήσει την ΤΡΑΙΝΟΣΕ, δηλαδή τους Ιταλούς αγοραστές, με το ποσό των 12 εκ. ευρώ από ζημίες που έπαθε η Εταιρία την περίοδο που έκλεισε, λόγω του προσφυγικού, η σιδηροδρομική γραμμή της Ειδομένης (Δεκέμβριος 2015-Φεβρουάριος 2016), δηλαδή πριν την πώληση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ.

Έτσι, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που κατηγορούσε τους προηγούμενους ότι το τίμημα των 340 εκ ευρώ στο οποίο ήθελαν να πουλήσουν την ΤΡΑΙΝΟΣΕ ήταν εξευτελιστικό, την πουλάει σήμερα με το συνολικό ποσό των 8 (οκτώ) εκατομμυρίων ευρώ (!) και μάλιστα σε πανηγυρική τελετή στην Κέρκυρα, με τν παρουσία του κ. Τσίπρα και του Ιταλού Πρωθυπουργού.

Ελπίζουμε η κυβέρνηση, με υπεύθυνους, αξιόπιστους και με διεθνή εμπειρία συμβούλους, να μπορέσει να παρακολουθήσει την εκτέλεση, έστω, αυτής της προκλητικά χαριστικής σύμβασης, ώστε η χώρα να αποκτήσει τουλάχιστον σύγχρονο σιδηρόδρομο.

Eldorado Gold – Fraport – Ελληνικό. Πώς οι ευκαιρίες γίνονται απειλές – Τετάρτη 13 Σεπτεμβρίου 2017

Eldorado Gold – Fraport – Ελληνικό. Πώς οι ευκαιρίες γίνονται απειλές – Τετάρτη 13 Σεπτεμβρίου 2017

Η αντιπαράθεση μεταξύ της Κυβέρνησης και της Καναδικής Εταιρίας Eldorado Gold για τους λόγους της καθυστέρησης στην έκδοση των αδειών, που συνοδεύεται από απειλές αποχώρησης των επενδυτών από τη χώρα, είναι απολύτως βλαπτική για τη διεθνή εικόνα της Ελλάδας όσον αφορά στον τομέα των επενδύσεων και την επιχειρηματικότητα εν γένει.

Η Eldorado Gold έχει δεσμευτεί να χρησιμοποιήσει στις Σκουριές μια άλλη μέθοδο επεξεργασίας του χρυσού, πιο φιλική στο περιβάλλον και χωρίς κυάνιο.

Αντιλαμβανόμαστε ότι εκτός από την πανθομολογούμενη εχθρότητα της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ προς την επιχειρηματικότητα και τις επενδύσεις, ένα μεγάλο μέρος των προβλημάτων οφείλεται στο  γεγονός ότι το Δημόσιο δεν διαθέτει την απαιτούμενη τεχνογνωσία και εμπειρία να παρακολουθήσει και να ελέγξει το κατά πόσο η Eldorado Gold συμμορφώνεται με τους όρους της σύμβασης. Και η έλλειψη αυτή οδηγεί σε αυθαίρετες συμπεριφορές.

Read More

Με αυξημένη πλειοψηφία  της Βουλής να λαμβάνονται  οι αποφάσεις για την Παιδεία – Συνέντευξη της Ελένης Μπούντα στην ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Με αυξημένη πλειοψηφία της Βουλής να λαμβάνονται οι αποφάσεις για την Παιδεία – Συνέντευξη της Ελένης Μπούντα στην ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Τι σας ώθησε στη δημιουργία της ΠΡΩ.ΠΑΙΔΕΙ.Α;
Η ΠΡΩ.ΠΑΙΔΕΙ.Α. ιδρύθηκε από ομάδα εκπαιδευτικών από όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης το 2015. Ο βασικός λόγος ήταν η αγωνία μας για την παιδεία, και κατ’ επέκταση για τη χώρα. Όλοι στην εκπαίδευση γνωρίζουμε το βιβλίο του αείμνηστου ιστορικού της εκπαίδευσης Αλέξη Δημαρά “Η μεταρρύθμιση που δεν έγινε”, το οποίο αναφέρεται στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1964 με τον Ευάγγελο Παπανούτσο. Ωστόσο, σε κάθε συζήτηση για την παιδεία ο τίτλος χρησιμοποιείται είτε ειρωνικά είτε κυριολεκτικά, αναδεικνύοντας έτσι το διαχρονικό πρόβλημα στην εκπαίδευση: η μόνη μας συμφωνία για την παιδεία είναι η διαφωνία.
Το σοκ όμως που πάθαμε από το «η αριστεία είναι ρετσινιά» του Αρ. Μπαλτά,που αναδείκνυε όλη τη φιλοσοφία της εκπαιδευτικής πολιτικής της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αλλά και η κρίση της χώρας μας, τα αποτελέσματα της οποίας στην παιδεία θα έχουν συνέπειες και στο μέλλον των σημερινών μαθητών και φοιτητών, μας κινητοποίησε άμεσα. Ο χαρακτήρας και η ποιότητα της παιδείας στη χώρα θα προσδιορίσει σε τελική ανάλυση το τι μπορούμε να επιτύχουμε ως κοινωνία και ως οικονομία, μέσα σε ένα απαιτητικό παγκόσμιο περιβάλλον. Η εξίσωση είναι απλή. Καλύτερα σχολεία και πανεπιστήμια, καλύτεροι μαθητές και φοιτητές, καλύτεροι εκπαιδευτικοί σε όλες τις βαθμίδες οδηγούν σε μια καλύτερη Ελλάδα.
Από ποιους αποτελείται η ΠΡΩ.ΠΑΙΔΕΙ.Α;
Σημαντική προϋπόθεση για την εδραίωση σοβαρών μεταρρυθμίσεων στην εκπαίδευση αποτελεί η δημιουργία μετώπου ευρέων κοινωνικών συμμαχιών μέσα από ειλικρινή προβληματισμό και ενημέρωση. Ενός μετώπου που θα περιλαμβάνει το δημιουργικό κομμάτι των λειτουργών της εκπαίδευσης όλων των βαθμίδων, τη μεγάλη πλειοψηφία των δυναμικών και εργατικών νέων, τη δεινοπαθούσα σήμερα ελληνική οικογένεια, τον εργαζόμενο, τον άνθρωπο της αγοράς, που γνωρίζουν ότι η ποιότητα στην παιδεία είναι ο κυριότερος παράγοντας για μια σοβαρή, υψηλών αποδόσεων ανάπτυξη, τον άνθρωπο της επιστήμης, την ελληνική διασπορά, ειδικά αυτή που πρωτοπορεί και αριστεύει. Τελευταίο, αλλά όχι έλασσον, μια ευρύτατη στέρεη με βάθος χρόνου συμμαχία των πολιτικών φορέων, που ενστερνίζονται τις ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις.
Η κυβέρνηση παρουσίασε ένα νομοσχέδιο για τη λειτουργία των πανεπιστημίων και ΤΕΙ, ζητώντας συναίνεση από τα υπόλοιπα κόμματα. Πώς το αξιολογείτε;
Το σ/ν κηρύσσει την επιστροφή σε εσωστρεφή (και φοβικά) πρότυπα του παρελθόντος που έχουν δοκιμασθεί και αποτύχει. Προκρίνει ένα ιδιαίτερα γραφειοκρατικό και συγκεντρωτικό μοντέλο διοίκησης των πανεπιστημίων και οργάνωσης των σπουδών, που σε σημαντικό βαθμό μας πηγαίνει πίσω στο μακρινό 1982 και τον τότε νόμο-πλαίσιο. Οι βασικές προτεραιότητες που θέτει το σ/ν είναι η δημοκρατική νομιμοποίηση, η
αντιπροσωπευτικότητα, η κοινωνική συναίνεση στη διοίκηση και στη διακυβέρνηση, αντί για την ευθύνη, την ικανότητα, την αριστεία, την αποδοτικότητα, τη διοίκηση που βασίζεται σε στόχους, τη χρηστή διαχείριση, την εξωστρέφεια, τη λογοδοσία. Παράλληλα, ο υπουργός ορίζεται τελικός κριτής σωρείας επιχειρησιακών επιλογών των πανεπιστημίων, καταφέρνοντας σοβαρά πλήγματα στο ήδη μειωμένο –σε σχέση με τα διεθνή πρότυ-
πα– επίπεδο αυτοδιοίκησης του πανεπιστημίου. Επιπλέον, γίνεται το πρώτο βήμα ουσιαστικής κατάργησης της ΑΔΙΠ, δια της θεσμοθέτησης διαδικασιών αξιολόγησης των μεταπτυχιακών σπουδών ερήμην της ΑΔΙΠ. Αν αυτό το μοντέλο πανεπιστημίου επικρατήσει, τα ελληνικά πανεπιστήμια θα βρεθούν να σέρνονται δεκαετίες πίσω από το ευρωπαϊκό κεκτημένο.
Το 2011 ο νόμος 4009, επί υπουργίας Άννας Διαμαντοπούλου, για τα ΑΕΙ ψηφίστηκε από 255 βουλευτές, αλλά άρχισε να ψαλιδίζεται αμέσως από τον επόμενο υπουργό Παιδείας Κωνσταντίνο Αρβανιτόπουλο, το κόμμα του οποίου μάλιστα τον είχε ψηφίσει. Τι συνέβη;
Ακριβώς έτσι έγινε, όπως το λέτε. Ο νόμος 4009 ήταν ένας εκσυγχρονιστικός νόμος που προσέκρουσε σε συνδικαλιστικά, συντεχνιακά και πολιτικά κατεστημένα. Δυστυχώς, και ο νόμος αυτός υπέστη το «ράβε-ξήλωνε». Χαρακτηριστικό όλης της κατάστασης είναι ότι όταν ψηφίστηκε ο νόμος 4009/11 με ευρεία πλειοψηφία στη Βουλή υπήρξαν δύο πρυτάνεις οι οποίοι είπαν δημοσίως ότι «ανεξαρτήτως του πώς ψηφίστηκε ο νόμος, εμείς δεν θα τον εφαρμόσουμε». Οι δύο αυτοί πρυτάνεις έγιναν υπουργοί. Η πρόταση λοιπόν είναι: για οποιαδήποτε νομοθετική αλλαγή που αφορά την παιδεία πρέπει να απαιτείται αυξημένη πλειοψηφία 2/3 στη Βουλή, προκειμένου να αποφεύγονται οι παλινωδίες και τα ξηλώματα ανάλογα με τις κομματικές ή προσωπικές πεποιθήσεις του κάθε υπουργού.
Τι πιστεύετε ότι χρειάζονται τα πανεπιστήμια;
Τα πανεπιστήμια χρειάζονται έναν νόμο 4009/2011 plus, που θα εφαρμοστεί για μία δεκαετία (με προσαρμογές), ώστε να αποδώσει και να αξιολογηθεί, και θα υποστηριχθεί από την Πολιτεία και την
κοινωνία.
Μπορούν να καταργηθούν οι πανελλαδικές εξετάσεις για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση;
Οι προτάσεις του Υπουργείου Παιδείας για το σοβαρό αυτό θέμα, οι οποίες αλλάζουν συνεχώς, δείχνουν τουλάχιστον προχειρότητα. Το χειρότερο όμως είναι ότι προτάσεις κατάργησης εξετάσεων γενικώς
και αορίστως που αφορούν δεκαεφτάχρονους νέους δίνουν μήνυμα για ελάχιστη προσπάθεια. Οφείλουμε να πούμε στα παιδιά μας ότι θα κοπιάσουν, θα κουραστούν για να πετύχουν, για να σπουδάσουν, για να είναι ανταγωνιστικοί στο εθνικό, ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον. Η διαδικασία εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση πρέπει να ακολουθεί την απόκτηση του εθνικού απολυτηρίου, κατά τα διεθνή πρότυπα. Ακόμα, είναι ιδιαίτερα σημαντικό σήμερα, σε έναν κόσμο που αλλάζει και απαιτεί ολοένα και περισσότερη γνώση, να εξετάσουμε εναλλακτικά συστήματα πρόσβασης στα προγράμματα σπουδών της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Δεν μπορεί για έναν τριαντάρη ή σαραντάρη ο οποίος θέλει να σπουδάσει η μόνη λύση να είναι οι πανελλαδικές εξετάσεις ή το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Είναι ώριμη πλέον η εξέταση των δυνατοτήτων μιας πιο ανοικτής πρόσβασης στα προγράμματα σπουδών της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σε ανθρώπους όλων των ηλικιών, που διαπιστώνουν ότι ή αυτό που σπούδασαν δεν τους ικανοποιεί πλέον ή ότι θέλουν να σπουδάσουν και κάτι άλλο. Σε αυτό το πλαίσιο, θα μπορούσε να συζητηθεί η εισαγωγή τεστ καταλληλότητας υποψηφίων για ορισμένες ειδικότητες (π.χ. ιατρική), στα πρότυπα της Ελβετίας. Το αποτέλεσμα ενός τέτοιου τεστ, που θα μπορούσε να προετοιμαστεί σε συνεργασία με τον κατάλληλο επαγγελματικό φορέα, θα μπορούσε να συνεκτιμάται μαζί με τα άλλα κριτήρια εισόδου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Σε εκδήλωση της ΠΡΩ.ΠΑΙΔΕΙ.Α στα μέσα Ιουλίου παραβρέθηκαν ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Σταύρος Θεοδωράκης, η Άννα Διαμαντοπούλου, εκπρόσωποι του ΠΑΣΟΚ. Θεωρείτε ότι υπάρχει πεδίο συναίνεσης στον χώρο της παιδείας από αυτούς τους κομματικούς σχηματισμούς; Και πάνω σε ποιους άξονες;
Στα δύο χρόνια δραστηριοποίησης της ΠΡΩ.ΠΑΙΔΕΙ.Α συνομιλήσαμε και συνεργαστήκαμε με αυτούς τους κομματικούς φορείς, και σε γενικό πλαίσιο αλλά και σε συγκεκριμένες προτάσεις. Διοργανώσαμε εκδηλώσεις με τη συμμετοχή εκπροσώπων αυτών των κομμάτων, σε δύο μάλιστα συμμετείχαν και εκπρόσωποι του Υπουργείου Παιδείας. Πράγματι, φαίνεται (μέχρι τώρα τουλάχιστον) ότι μπορεί να υπάρχει ένα πεδίο συναίνεσης στον χώρο της παιδείας από αυτούς τους κομματικούς σχηματισμούς για ένα εθνικό, μακρόπνοο σχέδιο που θα ξεκινά από την προσχολική εκπαίδευση, θα έχει ως βάση το Νέο Σχολείο (2011) για την υποχρεωτική εκπαίδευση, θα δίνει πολιτική προτεραιότητα στην τεχνική εκπαίδευση και τη σύνδεσή της με την παραγωγή και την ανάπτυξη, θα καταξιώνει το Λύκειο ως ξεχωριστή βαθμίδα της εκπαίδευσης με το ισχυρό εθνικό απολυτήριο και την Τράπεζα Θεμάτων, θα φέρει έναν νέο νόμο 4009 plus για τα ΑΕΙ, θα επενδύει στην έρευνα και την καινοτομία, θα ενσωματώσει οργανικά την αξιολόγηση σε όλα τα επίπεδα με στόχο τη βελτίωση της ποιότητας, θα ενσωματώνει τις έννοιες της εξωστρέφειας, θα ενισχύει τους άριστους.
Νέο κόμμα που θα εκφράζει τον λαϊκό μεταρρυθμισμό – Άρθρο της Λίας Γκουντρουμπή στη LARISSANET, Σάββατο 9 Σεπτεμβρίου 2017

Νέο κόμμα που θα εκφράζει τον λαϊκό μεταρρυθμισμό – Άρθρο της Λίας Γκουντρουμπή στη LARISSANET, Σάββατο 9 Σεπτεμβρίου 2017

Από το 2012, αμέσως μετά τις εθνικές εκλογές, έγιναν οι πρώτες δηλώσεις και γράφτηκαν τα πρώτα άρθρα για την ανάγκη ίδρυσης ενός νέου, ενιαίου, προοδευτικού και μεταρρυθμιστικού κόμματος.
2017, μετά την απόφαση της προέδρου του ΠΑΣΟΚ να αρχίσει τη διαδικασία ίδρυσης νέου κόμματος, με έναν λίγο ανορθόδοξο τρόπο εκλογής αρχηγού αρχικά και στη συνέχεια ιδρυτικού συνεδρίου κόμματος, υπάρχει – έστω και έτσι – μια ευκαιρία.

Η ανάγκη για δημιουργία ενός νέου κόμματος που θα εκφράζει τον «λαϊκό μεταρρυθμισμό», είναι ζωτικής σημασίας κυρίως για τη χώρα και δεν αφορά μόνο την κεντροαριστερά. Δύσκολο εγχείρημα που θα πρέπει να καταλήξει σε ένα τέλος για τα υπάρχοντα κόμματα του χώρου και σύσταση του Νέου Ενιαίου Πολιτικού Φορέα.

Η «νέα αλλαγή» που αναφέρεται στο ερώτημα δεν μπορεί παρά να αφορά κάτι μεγάλο και να εκφράζει εκείνο το τμήμα της κοινωνίας που θέλει την ενεργή συμμετοχή της Ελλάδας στο σύγχρονο κόσμο, την κοινωνική δικαιοσύνη υπό συνθήκες οικονομικής σταθερότητας και ανάπτυξης, ανήκει στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο και έχει αποστασιοποιηθεί καθώς δεν βρίσκει έκφραση στο υπάρχον πολιτικό σύστημα.

Στην πραγματικότητα η «νέα αλλαγή» και η ενεργοποίηση αυτών των πολιτών μπορεί να προκύψει μόνο μέσα από τον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Μακριά από το λαϊκισμό που χαρακτηρίζει την κυβερνητική πλειοψηφία αλλά και το συντηρητισμό της αξιωματικής αντιπολίτευσης ενώ η διαδικασία που μπορεί να το εξασφαλίσει δεν μπορεί να είναι άλλη παρά αυτή της ηλεκτρονικής ψήφου, συμφωνημένη και κατοχυρωμένη αλλά ανοιχτή για όλους.

Χρειάζεται γενναιότητα από όλους και θετική συμβολή για την ίδρυση και συγκρότηση Πολιτικού Φορέα των Προοδευτικών – Μεταρρυθμιστικών Δυνάμεων.

Απόφαση της ΑΕΣΕ για τις πολιτικές εξελίξεις στον προοδετυτικό χώρο- Σάββατο 2 Σεπτεμβρίου 2017

Απόφαση της ΑΕΣΕ για τις πολιτικές εξελίξεις στον προοδετυτικό χώρο- Σάββατο 2 Σεπτεμβρίου 2017

Συνεδρίασε σήμερα στην Αθήνα η Αρχική Εθνική Συντονιστική Επιτροπή (ΑΕΣΕ) της Ώρας Αποφάσεων και κατέληξε στην εξής απόφαση:

«Η Ώρα Αποφάσεων υποστηρίζει σθεναρά από τη δημιουργία της το θεμελιώδες αίτημα και τις προσδοκίες του προοδευτικού κόσμου να βρεθεί μία διαφορετική πολιτική διέξοδος για τη χώρα, απέναντι στην χρεοκοπημένη πολιτική του λαϊκιστικού ΣΥΡΙΖΑ και στην ανεπαρκή εναλλακτική πρόταση της συντηρητικής ΝΔ.

Με αίσθημα ευθύνης και παρά τους σοβαρούς προβληματισμούς της, δηλώνει ότι σέβεται την αγωνία, τις ελπίδες και τις προσδοκίες του κόσμου της Προοδευτικής Παράταξης στο εγχείρημα εκλογής αρχηγού του νέου κόμματος, μη αντιπαρατιθέμενη πολιτικά.

Η Ώρα Αποφάσεων έχει διατυπώσει κατ’ επανάληψη και με σαφήνεια το πολιτικό και οργανωτικό πλαίσιο με το οποίο πρέπει να ολοκληρωθεί η διαδικασία ενός νέου και ενιαίου προοδευτικού πολιτικού κόμματος.

Η Ώρα Αποφάσεων αντιμετωπίζει θετικά ό,τι δυναμώνει την Προοδευτική Παράταξη και συμβάλλει στην ανάταξη της χώρας μέσα από μια ισχυρή μεταρρυθμιστική διακυβέρνηση.

Με αυτά τα κριτήρια θα εκφραστεί, θα παρέμβει και θα πορευτεί πολιτικά κατά την διάρκεια των διαδικασιών καθώς και μετά την ολοκλήρωσή τους.»

Επίσης, η ΑΕΣΕ αποφάσισε, στοχεύοντας στην αποτελεσματικότερη λειτουργία της, τη σύσταση Εκτελεστικής Γραμματείας, αποτελούμενης από τους εξής:

Απόστολος Αγελαράκης, Δικηγόρος (Καβάλα)
Γιώργος Βογιατζής, Γιατρός – Στέλεχος Φαρμακευτικής Εταιρείας (Αθήνα)
Λία Γκουντρουμπή, Ιστορικός, Project Manager Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων (Λάρισα)
Ιωακείμ Γρυσπολάκης, πρ. Πρύτανης Πολυτεχνείου Κρήτης (Χανιά)
Αθανάσιος Ζηλιασκόπουλος, Πανεπιστημιακός (Αθήνα)
Μιχάλης Καλφίδης, Επιχειρηματίας (Θεσσαλονίκη)
Αγγελική Κοσμοπούλου, Σύμβουλος Επικοινωνίας (Αθήνα)
Αντώνης Λιανός, Οικονομολόγος (Αθήνα)
Ευγενία Λόκανα, Χημικός (Αθήνα)
Μαρίλη Μέξη, Πανεπιστημιακός (Γενεύη)
Μιχάλης Μπλέτσας, Διευθυντής Ερευνητικού Κέντρου (Βοστώνη)
Κώστας Νικόλης, Δικηγόρος (Αθήνα)
Χαρίκλεια Ντερμανάκη, Καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής (Χανιά)
Ανδρέας Παπακωνσταντίνου, Δικηγόρος (Αθήνα)
Σωτήρης Σοφόπουλος, Στέλεχος Ασφαλιστικής Εταιρείας (Αθήνα)
Χαράλαμπος Συμεωνίδης, Δικηγόρος (Αθήνα)
Μάκης Χατζούλας, Επιχειρηματίας (Αθήνα)

Ελληνική εξαίρεση – Τρίτη 22 Αυγούστου 2017

Ελληνική εξαίρεση – Τρίτη 22 Αυγούστου 2017

Οι υποστηρικτές της Ανοιχτής Κοινωνίας και της διαρκούς δημοκρατικής εξέλιξης των κοινωνιών δεν μπορούν παρά να έχουν μια συνολική και κατηγορηματική καταδίκη των ολοκληρωτισμών, χωρίς «ισολογισμούς» των ανθρώπινων ζωών που χάθηκαν εξαιτίας τους και χωρίς «νεολογισμούς» για το ποιο κακό ήταν καλύτερων προθέσεων, όπως με τραγικό τρόπο το επιχείρησε η Κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, τασσόμενη με την πλευρά του ενός ολοκληρωτισμού. Η ιστορική ανάλυση έχει εμφανίσει τις διαφορές τους, αλλά έχει επισημάνει και το ουσιώδες: την απάνθρωπη συνέπεια της απόλυτης εξουσίας.

Οι ολοκληρωτισμοί στη ρίζα τους έχουν την άρνηση πως οι κοινωνίες  πρέπει να αυτοθεσμίζονται δημοκρατικά, συμμετοχικά και με διαρκή ενίσχυση της ιδιότητας του πολίτη. Τα αποκρουστικά αποτελέσματα της διακυβέρνησης από ολοκληρωτικά καθεστώτα έχουν γίνει μάθημα στην Ευρώπη (τη γενέθλια γη τους) και γι’ αυτό σήμερα κανένα ευρωπαϊκό έθνος δεν μαγεύεται από τις βλακώδεις και καταστροφικές ιδέες της «φυλετικής ανωτερότητας»  ή από τη βάρβαρη επιβολή της ιστορικής νομοτέλειας του «έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη». Το ζητούμενο παντού είναι η εξέλιξη και εμβάθυνση των δημοκρατικών θεσμών και όχι η αναζήτηση του «Φύρερ» ή του «πατερούλη των λαών». Ο Χίτλερ και ο Στάλιν είναι ιστορικά παραδείγματα προς αποφυγή, και αυτό μπορεί να θεωρηθεί πια ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Όμως, με αφορμή το γνωστό συνέδριο της εσθονικής προεδρίας, η Κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, για λόγους μικροπολιτικής και ιδεοληπτικού αντιπερισπασμού ξανάκανε τη χώρα μας μια ευρωπαϊκή εξαίρεση. Για πόσο ακόμα ο τόπος θα μπορεί αυτό να το αντέχει;

Μεταρρυθμιστική διακυβέρνηση και μεταρρυθμιστικός προοδευτικός πόλος – Άρθρο του Γιώργου Φλωρίδη στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, Δευτέρα 7 Αυγούστου 2017

Μεταρρυθμιστική διακυβέρνηση και μεταρρυθμιστικός προοδευτικός πόλος – Άρθρο του Γιώργου Φλωρίδη στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, Δευτέρα 7 Αυγούστου 2017

Μετά τη δεύτερη αξιολόγηση κλείνει ένας σημαντικός κύκλος της ελληνικής κρίσης που ορίζεται από την επίτευξη μιας σχετικής δημοσιονομικής ισορροπίας. Η χώρα χρειάστηκε επτά χρόνια για να συμμαζέψει τα δημόσια οικονομικά της -κι αυτό έγινε με μεγάλη καθυστέρηση, πολλές παλινωδίες που κόστισαν πολύ, αλλά και τεράστιες θυσίες από τον ελληνικό λαό.

Τη βασική ευθύνη φέρουν οι διαδοχικές κυβερνήσεις της κρίσης. Οι προηγούμενες βαρύνονται για την ατολμία τους να προχωρήσουν γρήγορα και μεθοδικά στα απαιτούμενα. Η σημερινή μονίμως «αυταπατάται», εξαπατά τον λαό, ισχυρίζεται ότι την κρίση μπορούν να την πληρώνουν διαρκώς κάποιοι «άλλοι», ανακαλεί τα λόγια της και πράττει αντίθετα από τις πανηγυρικές διακηρύξεις της.

Με την τυπική λήξη του τρίτου μνημονίου σε ένα χρόνο από τώρα -κι ανεξαρτήτως αν στη συνέχεια θα χρειαστούμε νέα προληπτική γραμμή στήριξης- η χώρα θα αντιμετωπίσει τη δεύτερη, κρίσιμη πρόκληση για την ανάταξή της: εκείνη της παραγωγικής αναδιάρθρωσης και της ανάπτυξης.

Read More

Μεγάλη Ελλάδα – Άρθρο της Άννας Διαμαντοπούλου στα ΝΕΑ, Σάββατο 5 Αυγούστου 2017

Μεγάλη Ελλάδα – Άρθρο της Άννας Διαμαντοπούλου στα ΝΕΑ, Σάββατο 5 Αυγούστου 2017

Μια Ιδέα, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης και αποπροσανατολισμού, μπορεί να εξελιχθεί σε Μεγάλη όταν συσπειρώνει εθνικές δυνάμεις γύρω από στόχους μεγαλόπνοους και συνάμα εφικτούς.

Η Μεγάλη Ιδέα για την Ελλάδα του 2017 δεν σχετίζεται με γεωγραφικούς όρους, αλλά με μια πατρίδα σημαντική με όρους καινοτομίας και παραγωγής.

Η «Ελλάδα που παράγει» δεν πρέπει ασφαλώς να απεμπολήσει τον καλώς νοούμενο ελληνοκεντρισμό της ή την πολυδιάστατη σύνδεσή της με τη Δύση. Οφείλει, όμως, να συνθέσει τα δυο και να μετεξελιχθεί, αξιοποιώντας ή επαναπατρίζοντας τους Ελληνες της Διασποράς, καθιστώντας τους συμμέτοχους στο εγχείρημα. Ταυτόχρονα, θα συναρτήσει την παραγωγή με τους δημοκρατικούς θεσμούς, την ευημερία με τη δικαιοσύνη και τον σεβασμό στα ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα.

Μια Ελλάδα που σχεδιάζει, δουλεύει, βλέπει θυσίες να αποδίδουν, παράγει εξάγει και ανταγωνίζεται, μπορεί να πετύχει στον 21ο αιώνα.

Πίστευα ανέκαθεν ότι ένα τέτοιο όραμα ξεκινά από τα πανεπιστήμιά μας: ΑΕΙ στην αιχμή των πραγμάτων, φάροι πολιτισμού, γνώσης, αριστείας, έρευνας και, παράλληλα, πρότυπα αξιοκρατίας και εξωστρέφειας.

Ας οραματιστούμε την Ελλάδα, προικισμένη με την πολιτιστική της κληρονομιά, το θαυμάσιο κλίμα και το μοναδικό της φως, ως χώρα πνευματικών ιδρυμάτων που προσελκύουν με τη φήμη και τα κίνητρά τους τα φωτεινότερα μυαλά, τους πιο φιλόδοξους φοιτητές, τις πιο δυναμικές και καινοτόμους εταιρείες στον κόσμο.

Ας οραματιστούμε μια Ελλάδα ανάμεσα στους δέκα σημαντικότερους προορισμούς «γνώσης» στον πλανήτη, όπου η Διασπορά της θα χρηματοδοτεί ελληνικά αντί αμερικανικά εργαστήρια, όπου ο εφοπλισμός της θα επενδύει όχι σε βρετανικές, αλλά σε ελληνικές έδρες και μυαλά, όπου οι σπουδαίοι Ελληνες από τα πλέον διακεκριμένα πανεπιστήμια θα επιστρέφουν.
Αυτοδιοίκητα πανεπιστήμια, δημόσια και μη, που θα λειτουργούν με ένα εθνικό πλαίσιο κανόνων, με ελευθερία, με αποτελεσματική αξιολόγηση, ανοιχτά στην κοινωνία και στην οικονομία, με αγγλόφωνα τμήματα και μεταπτυχιακά, με πολιτικές υποστήριξης των φοιτητών, που θα συνεργάζονται με τον ιδιωτικό και τον κοινωνικό τομέα για το κοινό καλό.

Πόσο θα άλλαζαν τα δεδομένα αν η Ελλάδα προσείλκυε 50.000 φοιτητές από το εξωτερικό με ανάλογο αριθμό καθηγητών, αν πολλαπλασίαζε τις πατέντες και τις μετέτρεπε σε προϊόντα;
Τι θα σήμαιναν όλα αυτά για το ΑΕΠ, για δουλειά νέων επιστημόνων, για το brain gain, για την εθνική μας αυτοπεποίθηση;

Ας οραματιστούμε τη Μεγάλη Ιδέα εφαρμοσμένη στον αγροτικό τομέα, όπου η εξέλιξη στις επιστήμες συνδέει πλέον παραγωγή και τεχνολογία, αλλάζοντας τα δεδομένα σε ελάχιστο χρόνο.

Ας οραματιστούμε τη Μεγάλη Ιδέα στον χώρο της υγείας, με αξιοποίηση των τεράστιων υπαρκτών υποδομών, του εξαιρετικού ιατρικού και παραϊατρικού προσωπικού, που πέρα από την προσφορά στους έλληνες πολίτες θα προσελκύσει χιλιάδες ειδικούς ασθενείς στον κλιματικό παράδεισο της Ελλάδας.

Η Μεγάλη Ιδέα που θα συνέπαιρνε πολίτες και θα συνένωνε δυνάμεις απαιτεί αναστοχασμό και απολογισμό. Αλλά κυρίως απαιτεί γνώση των δεδομένων του 21ου αιώνα και τόλμη να υπερβούμε δόγματα και παθογένειες που μας καθήλωσαν δεκαετίες, με κατάληξη την κρίση και την άνοδο στην εξουσία ενός εθνικολαϊκιστικού μορφώματος. Γνώση και τόλμη για θεμελιώδεις μεταρρυθμίσεις, που θα αλλάξουν βασικές λειτουργίες στη χώρα:
-Με τη δημιουργία ενός επιτελικού και αποτελεσματικού κράτους, με απόλυτη αρχή την αξιοκρατία, με ηλεκτρονική διακυβέρνηση παντού, το οποίο θέτει και εφαρμόζει καθαρούς κανόνες, εποπτεύει και προάγει τους θεσμούς, οργανώνει και συντονίζει την επίτευξη του μακροπρόθεσμου εθνικού και δημόσιου συμφέροντος.
-Με τη δημιουργία μιας νέας παραγωγικής δομής, απόλυτα εξωστρεφούς αλλά και εσωτερικά επαρκούς, της μόνης που μπορεί να καταστήσει την Ελλάδα και τους Έλληνες αξιοπρεπείς και αυτόνομους, η οποία προάγοντας την επιχειρηματικότητα και την εργασία θα μπορεί να αναπτύξει συνολικά, ισόρροπα και δίκαια την ελληνική κοινωνία.
Πράγματα ούτε νέα ούτε πρωτότυπα, αλλά πλέον αναγκαία και εφικτά για μια αποφασισμένη ηγεσία.

Απέναντι στη Μεγάλη Ιδέα για μια νέα παραγωγική Ελλάδα με παγκόσμια εμβέλεια, οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ καταθέτουν τη «μικρή ιδέα» του κομματικού κράτους που σχεδιάζει, ελέγχει και υπηρετεί μόνο την αναπαραγωγή της εξουσίας. Αναπαράγουν τις βασικές κακοδαιμονίες του παρελθόντος, σαν να μη συνέβη τίποτε. Ένα νέο καταστροφικό «οίκαδε».**

Απέναντι στις ανάγκες της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης, η οποία δημιουργεί συνθήκες αντίστοιχες με εκείνες της πρώτης, ο πολιτικός λόγος στο μεγαλύτερο μέρος του αφορά την εύκολη αντιπολίτευση χωρίς όραμα για την επόμενη μέρα.

Η Μεγάλη Ιδέα θέλει συμμάχους, συναινέσεις, αποφασισμένους πολιτικούς – και είναι εμφανές ότι απαιτείται ένας πολιορκητικός κριός εκσυγχρονισμού και μεταρρύθμισης: μια πολιτική δύναμη προόδου.

Το πολιτικό μας σύστημα έχει υπερεπάρκεια αντιπολιτευτικού οίστρου – ακόμη και όταν κυβερνά! Εργάζεται επί χρόνια στη λογική των εσωκομματικών ισορροπιών, στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο, ώστε όλοι να είναι ευχαριστημένοι και κυρίως να εξασφαλίζονται προσωπικά.

Στον αντίποδα, ένα νέο προοδευτικό μεταρρυθμιστικό κόμμα χρειάζεται τολμηρές ιδέες, καθαρό λόγο, νεωτερικές προσεγγίσεις και νέα πρόσωπα. Έτσι, απαλλαγμένο από παθογένειες, εξαρτήσεις και δογματικές αιχμαλωσίες, θα προσελκύσει την κρίσιμη μάζα πολιτών για να βάλει σε τροχιά προόδου τη χώρα.

Το «δεν υπάρχουν αφτιά» για έναν τέτοιο πολιτικό λόγο είναι η εύκολη απάντηση όσων δεν μπορούν ή δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα, που αρκούνται να αναμασούν το «αριστερά – δεξιά» αγνοώντας συνειδητά την ασφυκτική οικονομική εποπτεία που έχει επιβληθεί στη χώρα και τις συγκλονιστικές αλλαγές στον πλανήτη.

Ας μη φοβόμαστε τον εκσυγχρονισμό και τη μεταρρύθμιση. Δεν υπάρχουν «κακές» έννοιες, υπάρχουν άνθρωποι και κόμματα που τις κακοποίησαν ή τις διαστρέβλωσαν. Η μεταρρύθμιση προς όφελος των πολλών ήταν πάντα το λίπασμα της προοδευτικής πολιτικής και ο εκσυγχρονισμός δεν θα πάψει ποτέ να είναι το ελιξίριο του προοδευτικού χώρου.

** «Οίκαδε» ήταν ο τίτλος άρθρου του Γεωργίου Βλάχου που έγινε το σύνθημα των βασιλικών εναντίον του Βενιζέλου και σηματοδότησε το τέλος της Μεγάλης Ιδέας και τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Ολική οπισθοδρόμηση με υπογραφή ΣΥΡΙΖΑ – Τρίτη 1 Αυγούστου 2017

Ολική οπισθοδρόμηση με υπογραφή ΣΥΡΙΖΑ – Τρίτη 1 Αυγούστου 2017

Το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Παιδείας για τα ΑΕΙ σηματοδοτεί την ολική οπισθοδρόμηση στην Παιδεία. Είναι η Αντιμεταρρύθμιση με το βλέμμα στο παρελθόν, στην κομματοκρατία, στην αναξιοκρατία, στις υπόγειες πολιτικές συναλλαγές, αλλά και στην εσωστρέφεια.

Ενδεικτικά:

  Η επαναφορά του ασύλου για την προστασία της παρανομίας και της βίας σημαίνει προστασία των εξωπανεπιστημιακών ομάδων που καταστρέφουν δημόσια περιουσία και καταλύουν τους πανεπιστημιακούς θεσμούς, εμποδίζοντας την ελεύθερη άσκηση της ακαδημαϊκής δραστηριότητας. Κλείνει ξεδιάντροπα το μάτι στους ταραχοποιούς, στους μόνιμους παραβάτες και στις φασιστικές συμπεριφορές τους.

   Η επαναφορά των κομματικών παρατάξεων σε όλα τα όργανα διοίκησης σημαίνει επιστροφή στις παθογένειες του παρελθόντος και επιβολή της καταστροφικής εξουσίας των κομμάτων στους δημόσιους θεσμούς, με αποτέλεσμα την παιδεία της ήσσονος προσπάθειας.

Read More

Τα αφηγήματα του κυρίου Τσίπρα – Άρθρο του Μιχάλη Καλφίδη, Δευτέρα 31 Ιουλίου 2017

Τα αφηγήματα του κυρίου Τσίπρα – Άρθρο του Μιχάλη Καλφίδη, Δευτέρα 31 Ιουλίου 2017

Ο πρωθυπουργός, στην πρόσφατη τηλεοπτική του συνέντευξη, μίλησε για την πορεία της κυβέρνησής του και τα μελλοντικά του σχέδια. Ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι μας είπε, συγκρίνοντας όσα ζήσαμε στα 2,5 χρόνια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και τις υποσχέσεις που είχε δώσει προεκλογικά.
Την πρώτη περίοδο της διακυβέρνησης, με στενότερο συνεργάτη τον ΥΠΟΙΚ Γιάνη, διαπραγματεύτηκε “σκληρά επί 17ωρο”, αλλά δεν μπόρεσε να καταργήσει το μνημόνιο “με έναν νόμο και ένα άρθρο”.
Έφταιγαν οι δανειστές με τα ντόπια “φερέφωνά τους” που ήθελαν να ρίξουν την αριστερή κυβέρνηση του. Σήμερα, όμως, θέλει να ξεχάσουμε τις επαφές του με τον Μαδούρο και, αντ΄αυτών, αγκαλιάζεται με τους “κακούς” δανειστές!
Δικαιολογήθηκε, επίσης, γιατί κι οι άλλοι πρωθυπουργοί, όπως ο Γ. Παπανδρέου με το “λεφτά υπάρχουν” και ο Α. Σαμαράς με τα δικά του “Ζάππεια”, είχαν παραπλανήσει τον λαό και δεν τήρησαν τις προεκλογικές εξαγγελίες τους.