Νέο κόμμα που θα εκφράζει τον λαϊκό μεταρρυθμισμό – Άρθρο της Λίας Γκουντρουμπή στη LARISSANET, Σάββατο 9 Σεπτεμβρίου 2017

Νέο κόμμα που θα εκφράζει τον λαϊκό μεταρρυθμισμό – Άρθρο της Λίας Γκουντρουμπή στη LARISSANET, Σάββατο 9 Σεπτεμβρίου 2017

Από το 2012, αμέσως μετά τις εθνικές εκλογές, έγιναν οι πρώτες δηλώσεις και γράφτηκαν τα πρώτα άρθρα για την ανάγκη ίδρυσης ενός νέου, ενιαίου, προοδευτικού και μεταρρυθμιστικού κόμματος.
2017, μετά την απόφαση της προέδρου του ΠΑΣΟΚ να αρχίσει τη διαδικασία ίδρυσης νέου κόμματος, με έναν λίγο ανορθόδοξο τρόπο εκλογής αρχηγού αρχικά και στη συνέχεια ιδρυτικού συνεδρίου κόμματος, υπάρχει – έστω και έτσι – μια ευκαιρία.

Η ανάγκη για δημιουργία ενός νέου κόμματος που θα εκφράζει τον «λαϊκό μεταρρυθμισμό», είναι ζωτικής σημασίας κυρίως για τη χώρα και δεν αφορά μόνο την κεντροαριστερά. Δύσκολο εγχείρημα που θα πρέπει να καταλήξει σε ένα τέλος για τα υπάρχοντα κόμματα του χώρου και σύσταση του Νέου Ενιαίου Πολιτικού Φορέα.

Η «νέα αλλαγή» που αναφέρεται στο ερώτημα δεν μπορεί παρά να αφορά κάτι μεγάλο και να εκφράζει εκείνο το τμήμα της κοινωνίας που θέλει την ενεργή συμμετοχή της Ελλάδας στο σύγχρονο κόσμο, την κοινωνική δικαιοσύνη υπό συνθήκες οικονομικής σταθερότητας και ανάπτυξης, ανήκει στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο και έχει αποστασιοποιηθεί καθώς δεν βρίσκει έκφραση στο υπάρχον πολιτικό σύστημα.

Στην πραγματικότητα η «νέα αλλαγή» και η ενεργοποίηση αυτών των πολιτών μπορεί να προκύψει μόνο μέσα από τον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Μακριά από το λαϊκισμό που χαρακτηρίζει την κυβερνητική πλειοψηφία αλλά και το συντηρητισμό της αξιωματικής αντιπολίτευσης ενώ η διαδικασία που μπορεί να το εξασφαλίσει δεν μπορεί να είναι άλλη παρά αυτή της ηλεκτρονικής ψήφου, συμφωνημένη και κατοχυρωμένη αλλά ανοιχτή για όλους.

Χρειάζεται γενναιότητα από όλους και θετική συμβολή για την ίδρυση και συγκρότηση Πολιτικού Φορέα των Προοδευτικών – Μεταρρυθμιστικών Δυνάμεων.

Μεταρρυθμιστική διακυβέρνηση και μεταρρυθμιστικός προοδευτικός πόλος – Άρθρο του Γιώργου Φλωρίδη στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, Δευτέρα 7 Αυγούστου 2017

Μεταρρυθμιστική διακυβέρνηση και μεταρρυθμιστικός προοδευτικός πόλος – Άρθρο του Γιώργου Φλωρίδη στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, Δευτέρα 7 Αυγούστου 2017

Μετά τη δεύτερη αξιολόγηση κλείνει ένας σημαντικός κύκλος της ελληνικής κρίσης που ορίζεται από την επίτευξη μιας σχετικής δημοσιονομικής ισορροπίας. Η χώρα χρειάστηκε επτά χρόνια για να συμμαζέψει τα δημόσια οικονομικά της -κι αυτό έγινε με μεγάλη καθυστέρηση, πολλές παλινωδίες που κόστισαν πολύ, αλλά και τεράστιες θυσίες από τον ελληνικό λαό.

Τη βασική ευθύνη φέρουν οι διαδοχικές κυβερνήσεις της κρίσης. Οι προηγούμενες βαρύνονται για την ατολμία τους να προχωρήσουν γρήγορα και μεθοδικά στα απαιτούμενα. Η σημερινή μονίμως «αυταπατάται», εξαπατά τον λαό, ισχυρίζεται ότι την κρίση μπορούν να την πληρώνουν διαρκώς κάποιοι «άλλοι», ανακαλεί τα λόγια της και πράττει αντίθετα από τις πανηγυρικές διακηρύξεις της.

Με την τυπική λήξη του τρίτου μνημονίου σε ένα χρόνο από τώρα -κι ανεξαρτήτως αν στη συνέχεια θα χρειαστούμε νέα προληπτική γραμμή στήριξης- η χώρα θα αντιμετωπίσει τη δεύτερη, κρίσιμη πρόκληση για την ανάταξή της: εκείνη της παραγωγικής αναδιάρθρωσης και της ανάπτυξης.

Read More

Μεγάλη Ελλάδα – Άρθρο της Άννας Διαμαντοπούλου στα ΝΕΑ, Σάββατο 5 Αυγούστου 2017

Μεγάλη Ελλάδα – Άρθρο της Άννας Διαμαντοπούλου στα ΝΕΑ, Σάββατο 5 Αυγούστου 2017

Μια Ιδέα, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης και αποπροσανατολισμού, μπορεί να εξελιχθεί σε Μεγάλη όταν συσπειρώνει εθνικές δυνάμεις γύρω από στόχους μεγαλόπνοους και συνάμα εφικτούς.

Η Μεγάλη Ιδέα για την Ελλάδα του 2017 δεν σχετίζεται με γεωγραφικούς όρους, αλλά με μια πατρίδα σημαντική με όρους καινοτομίας και παραγωγής.

Η «Ελλάδα που παράγει» δεν πρέπει ασφαλώς να απεμπολήσει τον καλώς νοούμενο ελληνοκεντρισμό της ή την πολυδιάστατη σύνδεσή της με τη Δύση. Οφείλει, όμως, να συνθέσει τα δυο και να μετεξελιχθεί, αξιοποιώντας ή επαναπατρίζοντας τους Ελληνες της Διασποράς, καθιστώντας τους συμμέτοχους στο εγχείρημα. Ταυτόχρονα, θα συναρτήσει την παραγωγή με τους δημοκρατικούς θεσμούς, την ευημερία με τη δικαιοσύνη και τον σεβασμό στα ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα.

Μια Ελλάδα που σχεδιάζει, δουλεύει, βλέπει θυσίες να αποδίδουν, παράγει εξάγει και ανταγωνίζεται, μπορεί να πετύχει στον 21ο αιώνα.

Πίστευα ανέκαθεν ότι ένα τέτοιο όραμα ξεκινά από τα πανεπιστήμιά μας: ΑΕΙ στην αιχμή των πραγμάτων, φάροι πολιτισμού, γνώσης, αριστείας, έρευνας και, παράλληλα, πρότυπα αξιοκρατίας και εξωστρέφειας.

Ας οραματιστούμε την Ελλάδα, προικισμένη με την πολιτιστική της κληρονομιά, το θαυμάσιο κλίμα και το μοναδικό της φως, ως χώρα πνευματικών ιδρυμάτων που προσελκύουν με τη φήμη και τα κίνητρά τους τα φωτεινότερα μυαλά, τους πιο φιλόδοξους φοιτητές, τις πιο δυναμικές και καινοτόμους εταιρείες στον κόσμο.

Ας οραματιστούμε μια Ελλάδα ανάμεσα στους δέκα σημαντικότερους προορισμούς «γνώσης» στον πλανήτη, όπου η Διασπορά της θα χρηματοδοτεί ελληνικά αντί αμερικανικά εργαστήρια, όπου ο εφοπλισμός της θα επενδύει όχι σε βρετανικές, αλλά σε ελληνικές έδρες και μυαλά, όπου οι σπουδαίοι Ελληνες από τα πλέον διακεκριμένα πανεπιστήμια θα επιστρέφουν.
Αυτοδιοίκητα πανεπιστήμια, δημόσια και μη, που θα λειτουργούν με ένα εθνικό πλαίσιο κανόνων, με ελευθερία, με αποτελεσματική αξιολόγηση, ανοιχτά στην κοινωνία και στην οικονομία, με αγγλόφωνα τμήματα και μεταπτυχιακά, με πολιτικές υποστήριξης των φοιτητών, που θα συνεργάζονται με τον ιδιωτικό και τον κοινωνικό τομέα για το κοινό καλό.

Πόσο θα άλλαζαν τα δεδομένα αν η Ελλάδα προσείλκυε 50.000 φοιτητές από το εξωτερικό με ανάλογο αριθμό καθηγητών, αν πολλαπλασίαζε τις πατέντες και τις μετέτρεπε σε προϊόντα;
Τι θα σήμαιναν όλα αυτά για το ΑΕΠ, για δουλειά νέων επιστημόνων, για το brain gain, για την εθνική μας αυτοπεποίθηση;

Ας οραματιστούμε τη Μεγάλη Ιδέα εφαρμοσμένη στον αγροτικό τομέα, όπου η εξέλιξη στις επιστήμες συνδέει πλέον παραγωγή και τεχνολογία, αλλάζοντας τα δεδομένα σε ελάχιστο χρόνο.

Ας οραματιστούμε τη Μεγάλη Ιδέα στον χώρο της υγείας, με αξιοποίηση των τεράστιων υπαρκτών υποδομών, του εξαιρετικού ιατρικού και παραϊατρικού προσωπικού, που πέρα από την προσφορά στους έλληνες πολίτες θα προσελκύσει χιλιάδες ειδικούς ασθενείς στον κλιματικό παράδεισο της Ελλάδας.

Η Μεγάλη Ιδέα που θα συνέπαιρνε πολίτες και θα συνένωνε δυνάμεις απαιτεί αναστοχασμό και απολογισμό. Αλλά κυρίως απαιτεί γνώση των δεδομένων του 21ου αιώνα και τόλμη να υπερβούμε δόγματα και παθογένειες που μας καθήλωσαν δεκαετίες, με κατάληξη την κρίση και την άνοδο στην εξουσία ενός εθνικολαϊκιστικού μορφώματος. Γνώση και τόλμη για θεμελιώδεις μεταρρυθμίσεις, που θα αλλάξουν βασικές λειτουργίες στη χώρα:
-Με τη δημιουργία ενός επιτελικού και αποτελεσματικού κράτους, με απόλυτη αρχή την αξιοκρατία, με ηλεκτρονική διακυβέρνηση παντού, το οποίο θέτει και εφαρμόζει καθαρούς κανόνες, εποπτεύει και προάγει τους θεσμούς, οργανώνει και συντονίζει την επίτευξη του μακροπρόθεσμου εθνικού και δημόσιου συμφέροντος.
-Με τη δημιουργία μιας νέας παραγωγικής δομής, απόλυτα εξωστρεφούς αλλά και εσωτερικά επαρκούς, της μόνης που μπορεί να καταστήσει την Ελλάδα και τους Έλληνες αξιοπρεπείς και αυτόνομους, η οποία προάγοντας την επιχειρηματικότητα και την εργασία θα μπορεί να αναπτύξει συνολικά, ισόρροπα και δίκαια την ελληνική κοινωνία.
Πράγματα ούτε νέα ούτε πρωτότυπα, αλλά πλέον αναγκαία και εφικτά για μια αποφασισμένη ηγεσία.

Απέναντι στη Μεγάλη Ιδέα για μια νέα παραγωγική Ελλάδα με παγκόσμια εμβέλεια, οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ καταθέτουν τη «μικρή ιδέα» του κομματικού κράτους που σχεδιάζει, ελέγχει και υπηρετεί μόνο την αναπαραγωγή της εξουσίας. Αναπαράγουν τις βασικές κακοδαιμονίες του παρελθόντος, σαν να μη συνέβη τίποτε. Ένα νέο καταστροφικό «οίκαδε».**

Απέναντι στις ανάγκες της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης, η οποία δημιουργεί συνθήκες αντίστοιχες με εκείνες της πρώτης, ο πολιτικός λόγος στο μεγαλύτερο μέρος του αφορά την εύκολη αντιπολίτευση χωρίς όραμα για την επόμενη μέρα.

Η Μεγάλη Ιδέα θέλει συμμάχους, συναινέσεις, αποφασισμένους πολιτικούς – και είναι εμφανές ότι απαιτείται ένας πολιορκητικός κριός εκσυγχρονισμού και μεταρρύθμισης: μια πολιτική δύναμη προόδου.

Το πολιτικό μας σύστημα έχει υπερεπάρκεια αντιπολιτευτικού οίστρου – ακόμη και όταν κυβερνά! Εργάζεται επί χρόνια στη λογική των εσωκομματικών ισορροπιών, στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο, ώστε όλοι να είναι ευχαριστημένοι και κυρίως να εξασφαλίζονται προσωπικά.

Στον αντίποδα, ένα νέο προοδευτικό μεταρρυθμιστικό κόμμα χρειάζεται τολμηρές ιδέες, καθαρό λόγο, νεωτερικές προσεγγίσεις και νέα πρόσωπα. Έτσι, απαλλαγμένο από παθογένειες, εξαρτήσεις και δογματικές αιχμαλωσίες, θα προσελκύσει την κρίσιμη μάζα πολιτών για να βάλει σε τροχιά προόδου τη χώρα.

Το «δεν υπάρχουν αφτιά» για έναν τέτοιο πολιτικό λόγο είναι η εύκολη απάντηση όσων δεν μπορούν ή δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα, που αρκούνται να αναμασούν το «αριστερά – δεξιά» αγνοώντας συνειδητά την ασφυκτική οικονομική εποπτεία που έχει επιβληθεί στη χώρα και τις συγκλονιστικές αλλαγές στον πλανήτη.

Ας μη φοβόμαστε τον εκσυγχρονισμό και τη μεταρρύθμιση. Δεν υπάρχουν «κακές» έννοιες, υπάρχουν άνθρωποι και κόμματα που τις κακοποίησαν ή τις διαστρέβλωσαν. Η μεταρρύθμιση προς όφελος των πολλών ήταν πάντα το λίπασμα της προοδευτικής πολιτικής και ο εκσυγχρονισμός δεν θα πάψει ποτέ να είναι το ελιξίριο του προοδευτικού χώρου.

** «Οίκαδε» ήταν ο τίτλος άρθρου του Γεωργίου Βλάχου που έγινε το σύνθημα των βασιλικών εναντίον του Βενιζέλου και σηματοδότησε το τέλος της Μεγάλης Ιδέας και τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Τα αφηγήματα του κυρίου Τσίπρα – Άρθρο του Μιχάλη Καλφίδη, Δευτέρα 31 Ιουλίου 2017

Τα αφηγήματα του κυρίου Τσίπρα – Άρθρο του Μιχάλη Καλφίδη, Δευτέρα 31 Ιουλίου 2017

Ο πρωθυπουργός, στην πρόσφατη τηλεοπτική του συνέντευξη, μίλησε για την πορεία της κυβέρνησής του και τα μελλοντικά του σχέδια. Ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι μας είπε, συγκρίνοντας όσα ζήσαμε στα 2,5 χρόνια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και τις υποσχέσεις που είχε δώσει προεκλογικά.
Την πρώτη περίοδο της διακυβέρνησης, με στενότερο συνεργάτη τον ΥΠΟΙΚ Γιάνη, διαπραγματεύτηκε “σκληρά επί 17ωρο”, αλλά δεν μπόρεσε να καταργήσει το μνημόνιο “με έναν νόμο και ένα άρθρο”.
Έφταιγαν οι δανειστές με τα ντόπια “φερέφωνά τους” που ήθελαν να ρίξουν την αριστερή κυβέρνηση του. Σήμερα, όμως, θέλει να ξεχάσουμε τις επαφές του με τον Μαδούρο και, αντ΄αυτών, αγκαλιάζεται με τους “κακούς” δανειστές!
Δικαιολογήθηκε, επίσης, γιατί κι οι άλλοι πρωθυπουργοί, όπως ο Γ. Παπανδρέου με το “λεφτά υπάρχουν” και ο Α. Σαμαράς με τα δικά του “Ζάππεια”, είχαν παραπλανήσει τον λαό και δεν τήρησαν τις προεκλογικές εξαγγελίες τους.
Μία ακόμη αναχρονιστική παρέμβαση στην Υγεία – Άρθρο του Γιώργου Βογιατζή στη “Μεταρρύθμιση”, Κυριακή 30 Ιουλίου 2017

Μία ακόμη αναχρονιστική παρέμβαση στην Υγεία – Άρθρο του Γιώργου Βογιατζή στη “Μεταρρύθμιση”, Κυριακή 30 Ιουλίου 2017

Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι, τελικά, αδύνατο να έρθει σε επαφή με τα σύγχρονα ρεύματα σε οποιονδήποτε τομέα. Εξ αυτού του λόγου, όλες οι νομοθετικές παρεμβάσεις που επιχειρεί σε όλους, κυριολεκτικά, τους τομείς της οργάνωσης της κράτους, εκτός από το φορτίο των ιδεοληπτικών εμμονών που φέρουν, είναι παρωχημένες και αναποτελεσματικές από τη γέννησή τους.

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα, αποτελεί το συζητούμενο στη Βουλή νομοσχέδιο για την οργάνωση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας.

Με το νομοσχέδιο αυτό, προωθείται ένα αποτυχημένο και αναχρονιστικό μοντέλο πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, το οποίο όσες χώρες το εφάρμοσαν στο παρελθόν, φρόντισαν να το αλλάξουν και σε όσες υπάρχει ακόμη προωθούνται ήδη ριζικές αλλαγές του.

Οι συντάκτες του δεν  αντιλαμβάνονται ότι οι ανάγκες υγείας της σημερινής κοινωνίας, είναι τελείως διαφορετικές από ότι ήταν 30 χρόνια πριν. Και ότι  για να ικανοποιηθούν αποδοτικά οι νέες ανάγκες, απαιτείται ένα νέο μοντέλο παροχής υπηρεσιών που περιλαμβάνει νέες δομές οργάνωσης και διοίκησης, αλλά και νέα μέθοδο αποζημίωσης των παρεχομένων υπηρεσιών.

Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία, το 52% του ελληνικού πληθυσμού πάσχει από κάποια χρόνια πάθηση και για την αντιμετώπιση  παθήσεων αυτών, η χώρα δαπανά το 85% των συνολικών πόρων της υγείας. Η αντιμετώπισή τους, απαιτεί νέες δομές, κυρίαρχο χαρακτηριστικό των οποίων είναι η παροχή συντονισμένης φροντίδας από ομάδα ειδικών γιατρών με διαφορετικές ειδικότητες και τη λειτουργική σύνδεσή της με το νοσοκομείο. Η Ελλάδα έχει το προνόμιο να διαθέτει πολλούς ειδικούς γιατρούς που είναι, κυριολεκτικά, εθνικός πλούτος που το νομοσχέδιο του Υπουργείου Υγείας δεν λαμβάνει υπόψη και προτιμά τη μετανάστευσή τους.

Η κυβέρνηση επιχειρεί να φορτώσει, κυριολεκτικά, τα μεγάλα ζητήματα της πρόληψης και της προαγωγής υγείας των πολιτών καθώς και όλα τα άλλα προβλήματα υγείας του πληθυσμού, στον οικογενειακό γιατρό με ειδικότητα γενικής ιατρικής, τον οποίο, όμως μισθοδοτεί με ιδιαίτερα χαμηλές αμοιβές. Ταυτόχρονα, αναθέτει στον γιατρό αυτό την φροντίδα 2.000 ενηλίκων, γεγονός που συνεπάγεται δραματική μείωση της ποιότητας στις παρεχόμενες υπηρεσίες, αν αναλογιστούμε ότι κάθε γιατρός πρέπει να εξετάζει περίπου 50 ασθενείς κάθε μέρα, να διαθέτει δηλαδή 7 λεπτά για κάθε ασθενή! Ο ίδιος γιατρός πρέπει να δίνει, επίσης, τηλεφωνικές συμβουλές ή συμβουλές με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, χώρια οι άλλες γραφειοκρατικές απασχολήσεις του.

Είναι προφανές ότι η πρόσβαση των ασθενών, με τις συνθήκες αυτές, στο νέο σύστημα, καθίσταται εξαιρετικά προβληματική.

Η υποβάθμιση των υπηρεσιών που προβλέπει το νομοσχέδιο στον τομέα των γυναικολογικών/μαιευτικών αναγκών, είναι σημαντική. Ορίζει ότι την μαιευτική φροντίδα κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης και της λοχείας αναλαμβάνουν μαίες, ενώ απουσιάζουν παντελώς οι γυναικολόγοι γιατροί. Αυτό συνεπάγεται ότι την ιατρική φροντίδα των εγκύων θα την αναλάβουν οι μαίες και οι γενικοί γιατροί. Σε χώρες όπως η Αγγλία, που ισχύουν ανάλογες ρυθμίσεις, διαπιστώθηκε (βλ. έκθεση του Βρετανικού Κοινοβουλίου 2017) ότι το 40% των γυναικών που τελικά διαγνώσθηκαν με ενδομητρίωση (η δεύτερη πιο συχνή γυναικολογική πάθηση), χρειάσθηκαν 10 ή και περισσότερες επισκέψεις στον γενικό γιατρό προτού παραπεμφθούν σε γυναικολόγο για να διαγνωσθούν, και ότι στο 12% των γυναικών με ινομυώματα η θεραπεία άργησε 1-2 χρόνια. Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι γυναικολόγοι, θα έπρεπε να αποτελούν μέρος της ομάδας της πρωτοβάθμιας φροντίδας, κάτι που όμως η κυβέρνηση δεν λαμβάνει υπόψη της.

Το σύστημα που προωθεί η κυβέρνηση, διατηρεί τον παρωχημένο διαχωρισμό μεταξύ της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας φροντίδας υγείας, που τόσο δεινά επιφέρει στο σύστημα: κατακερματισμό των υπηρεσιών, αδυναμία συντονισμού, ταλαιπωρία των ασθενών, υψηλό κόστος, αύξηση της σπατάλης και της γραφειοκρατίας και, τέλος, χαμηλή ποιότητα των υπηρεσιών. Εισάγει μη αποδοτικά συστήματα διοίκησης  της πρωτοβάθμιας φροντίδας- που δεν έχουν καμία σχέση με την επιστήμη του σύγχρονου management. Ο περιφερειακός συντονιστής είναι εργαζόμενος στις υπάρχουσες δομές της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας με καθεστώς part-time, δεν λαμβάνει καμία επιπλέον αμοιβή,  ενώ ο πρόεδρος της επιτροπής της Το.Π.Φ.Υ. είναι άμισθος.

Το μοντέλο της κυβέρνησης διατηρεί, επίσης, τα αναχρονιστικά μη αποδοτικά συστήματα αποζημίωσης, την κατά κεφαλή αμοιβή για τον οικογενειακό γιατρό (ή τον μισθό) και την κατά πράξη για τον ειδικό ή πάγια αντιμισθία. Δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη να συνδεθεί η αποζημίωση με την έκβαση των υπηρεσιών (την αξία), ούτε υπάρχουν κίνητρα.

Αυτό συμβαίνει διότι λείπουν από το νομοσχέδιο, σύμφωνα με την πάγια αντίληψη της κυβέρνησης, δύο βασικά γνωρίσματα που χαρακτηρίζουν όλα τα σύγχρονα και αποδοτικά συστήματα υγείας: η αξιολόγηση και η απόδοση της ευθύνης.

Δεν υπάρχει καμία απολύτως πρόβλεψη με τι κριτήρια θα αξιολογούνται οι παρεχόμενες υπηρεσίες και οι λειτουργοί υγείας. Όσο αφορά την απόδοση ευθύνης δεν αναφέρεται πουθενά. Αν ένας χρόνιος ασθενής χειροτερεύει, ποιος είναι υπεύθυνος; Ο οικογενειακός γιατρός, οι διάφοροι ειδικοί γιατροί στους οποίους παραπέμπεται, ή το νοσοκομείο που τον νοσήλευσε; Από ποιον το σύστημα και ο ασθενής θα ζητήσουν ευθύνες;

Όλα τα παραπάνω, καθιστούν πιθανότατα, το προτεινόμενο από την κυβέρνηση σύστημα Π.Φ.Υ, ανεφάρμοστο και ως τέτοιο πολύ γρήγορα θα εγκαταλειφθεί.

Δύο κάλπες, μία λύση – Άρθρο του Δημήτρη Κατσαντώνη στη “Μεταρρύθμιση”, Τρίτη 25 Ιουλίου 2017

Δύο κάλπες, μία λύση – Άρθρο του Δημήτρη Κατσαντώνη στη “Μεταρρύθμιση”, Τρίτη 25 Ιουλίου 2017

Προτάθηκε πρόσφατα , προκειμένου ο προοδευτικός χώρος να βρει μία κοινά αποδεκτή διαδικαστική λύση «περί του νέου φορέα», να στηθούν δύο κάλπες: μία για την εκλογή του κεντρικού ηγετικού προσώπου και μία για να αποφασιστεί το «είδος» του νέου φορέα – ομοσπονδιακός ή ενιαίος;

Δύο παρατηρήσεις, ελπίζω εποικοδομητικές. Αν υποθέσουμε πως οι δύο κάλπες «είναι μία κάποια λύσις», γιατί να είναι ταυτόχρονες;

1.Η λογική επιτάσσει πρώτα να λυθεί το θέμα του τι είδους φορέα θέλουμε και κατόπιν να κληθεί ο κόσμος να επιλέξει την ηγεσία που θα ανταποκρίνεται καλύτερα σε αυτή την επιλογή. Αν , για παράδειγμα, προκριθεί η επιλογή του ομοσπονδιακού φορέα, πως και γιατί να διεκδικήσει την ηγεσία, ένα πολιτικό πρόσωπο που πιστεύει πως η επιλογή αυτή είναι καταστροφική ; Φυσικά, κάτι παρόμοιο ισχύει και στην άλλη περίπτωση : πολιτικοί που έχουν ταχθεί υπέρ του ομοσπονδιακού φορέα πως θα ζητήσουν να ηγηθούν ενός νέου, ενιαίου φορέα που καταλύει την πολιτική και οργανωτική αυτονομία των επιμέρους κομμάτων; (μία αυτονομία που είχε διαφημιστεί στα μέλη κάποιων κομμάτων ως  βασικός όρος για τη σύμπραξη με « νεκρά κόμματα», όπως οι ίδιοι παλαιότερα έλεγαν..).

Το να προηγηθεί η ψηφοφορία για το είδος του φορέα, συμβάλλει  επίσης και στη μαζικότητα της εκλογικής διαδικασίας (άρα και στην αυθεντικότερη έκφραση της βάσης)  αφού μπορούν να προσέλθουν και όσοι προοδευτικοί πολίτες θέλουν να εκφράσουν τη γνώμη τους για το θέμα, χωρίς να προσμετρηθούν υποχρεωτικά στο Μητρώο Μελών ενός υπό διαμόρφωση φορέα με τον οποίο πιθανώς στο εγγύς μέλλον αποδειχθεί πως δεν έχουν πολλά κοινά σημεία

2. Κατά την  πορεία προς την κάλπη είναι προφανές πως θα πρέπει τα κόμματα,    οι κινήσεις  και οι διάφορες πρωτοβουλίες να διατυπώσουν ανοιχτά και καθαρά την άποψη τους για το τι είδους φορέα θέλουν και να προσπαθήσουν να πείσουν για την άποψη τους (ή, σε ορισμένες περιπτώσεις,  για την αλλαγή της άποψης τους…). Μέχρι στιγμής έχουν μιλήσει ανοιχτά σχεδόν όλοι (ΔΗΜΑΡ, ΚΙΔΗΣΟ, Κινήσεις Πολιτών, Ώρα Αποφάσεων) – πλην Λακεδαιμονίων: το ΠΑΣΟΚ δεν έχει πάρει θέση. Στη συνδιάσκεψη έβαλε ως ανοιχτές προοπτικές και τις δύο εκδοχές , και ομοσπονδιακό κόμμα και ενιαίος φορέας. Η ηγεσία του δεν έχει άποψη; Έχει άποψη αλλά δεν τη διατυπώνει; Θα τη διατυπώσει αργότερα αφού πρώτα εγκλωβίσει όσους είναι πρόθυμοι να εγκλωβιστούν; Την επεξεργάζεται με βραδύτητα ως οπαδός του «αργότερα βλέπουμε»; Ακολουθεί την πεπατημένη της χρεωκοπίας «κάνε πάνω από όλα επικοινωνία και άσε την πολιτική»;

Είναι βέβαιο πως μέχρι το τέλος του έτους οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες στο πολιτικό σκηνικό. Ένα ισχυρό προοδευτικό κόμμα είναι η λύση στο πολιτικό αδιέξοδο. Αλλά πρέπει να είναι πραγματικά ένα, δηλαδή ενιαίο- αλλιώς θα δυσκολευθεί να διαδραματίσει κάποιο προοδευτικό ρόλο…

Αυτοδιοίκηση: Big Bang ή ρουσφέτια – Άρθρο της Λίας Γκουντρουμπή στη “ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ”, Σάββατο 22 Ιουλίου 2017

Αυτοδιοίκηση: Big Bang ή ρουσφέτια – Άρθρο της Λίας Γκουντρουμπή στη “ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ”, Σάββατο 22 Ιουλίου 2017

Ο ρόλος που καλούνται να παίξουν οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι σήμερα πιο σημαντικός από ποτέ καθώς αποτελούν δυνητικά σημαντικό χώρο παρεμβάσεων σε πολλαπλούς τομείς (περιβάλλον, καινοτομία, πολιτισμός, κοινωνικές πολιτικές, απασχόληση, εκπαίδευση, κλπ) και καλούνται να αντιμετωπίσουν σημαντικά θέματα όπως μεταναστευτικό, φτώχια, κλιματική αλλαγή κ.α., φαινόμενα παγκόσμια και με μεγάλο αντίκτυπο στις τοπικές κοινωνίες.

Ο Καλλικράτης για την εποχή του ήταν μια πραγματική μεταρρύθμιση καθώς προέβλεπε νέα όργανα, νέες λειτουργίες, συνενώσεις Δήμων, πρωτότυπους θεσμούς όπως ο Συνήγορος του Δημότη που δυστυχώς δεν εφαρμόστηκαν με επιτυχία στην πράξη. Η διοικητική μεταρρύθμιση που επιτεύχθηκε – πολύ πριν από τους εξαναγκασμούς των μνημονίων – στιγματίστηκε όμως πολιτικά από τα τελευταία και ταλαιπωρήθηκε από την οικονομική κρίση. Οι συνενώσεις των Δήμων και η απονομή αρμοδιοτήτων – έστω και χωρίς τη μεταφορά αντίστοιχων πόρων – συνετέλεσαν αποφασιστικά στην επαρκή λειτουργία της διοικητικής μηχανής, στην οικονομία κλίμακας, στην απορρόφηση πόρων από το ΕΣΠΑ και στη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής τη δύσκολη περίοδο της κρίσης.

Read More

Η ενότητα στην κεντροαριστερά και η Επιτροπή Αλιβιζάτου – Άρθρο του Ιωακείμ Γρυσπολάκη στη ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, Παρασκευή 14 Ιουλίου 2017

Η ενότητα στην κεντροαριστερά και η Επιτροπή Αλιβιζάτου – Άρθρο του Ιωακείμ Γρυσπολάκη στη ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, Παρασκευή 14 Ιουλίου 2017

Ολοκληρώθηκε, λοιπόν, και η συνδιάσκεψη της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. Ας δούμε τώρα τα αποτελέσματα. Θέσεις και προτάσεις δεν παρουσιάστηκαν. Απόφαση για τον νέο φορέα δεν πάρθηκε. Πώς άλλωστε θα μπορούσε να γίνει αυτό, όταν η πρόταση της οργανωτικής επιτροπής ήταν να αποφασίσουν τα κόμματα και οι κινήσεις εάν προκρίνουν νέο και ενιαίο κόμμα, εντός του οποίου φυσικά θα αυτοδιαλυθούν τα υπάρχοντα, ή προκρίνουν ομοσπονδία κομμάτων και κινήσεων. Ποιο είναι το αποτέλεσμα της συνδιάσκεψης όταν όλα τα οργανωτικά παραπέμφθηκαν στην Επιτροπή Αλεβιζατου;

Ποιο, επίσης, είναι  το πολιτικό πρόταγμα, τοπ ιδεολογικό στίγμα της ΔΗΣΥ ή του νέου κόμματος ή της νέας ομοσπονδίας κομμάτων; Θυμάται κάποιος τί έμεινε πολιτικά; Εντυπώθηκε έστω μία πρόταση, μία ιδέα, κάτι που συζητήθηκε έστω και στον εσωτερικό κύκλο;. Τα μόνα που ακούστηκαν και χειροκροτήθηκαν, ενώ ουδείς τόλμησε να τα αντικρούσει ή αμφισβητήσει, είναι «Εμπρός Αριστερά», «Εμείς είμαστε η Αριστερά», «Ιδεολογικός αντίπαλός μας είναι η Νέα Δημοκρατία». Για τον ΣΥΡΙΖΑ το μόνο που ειπώθηκε είναι ότι «η σημερινή κυβέρνηση έχει πλήρως αποτύχει» και «εμείς δεν θα γίνουμε δεκανίκι του ΣΥΡΙΖΑ ή της ΝΔ». Ουδείς, τέλος, αμφισβήτησε εκείνο, που έχει κατ’ επανάληψη τονίσει η κα Γεννηματά «Στην μετά ΣΥΡΙΖΑ εποχή, θα πρέπει να συμμαχήσουν σε κυβέρνηση ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ και μόνον τότε εμείς (ΔΗΣΥ ή ΠΑΣΟΚ) θα συμμετάσχουμε». Ουδείς βέβαια απαντά στο θεμελιώδες ερώτημα: «πώς θα συγκυβερνήσουν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ όταν οι προτάσεις και θέσεις ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ στα θέματα Παιδείας είναι διαμετρικά αντίθετες; Η πρόταση για την κυβερνησιμότητα της χώρας δεν αποφασίσθηκε, αφού στο εσωτερικό της ΔΗΣΥ υπάρχουν διαμετρικά αντίθετες απόψεις (Φ. Γεννηματά, Β. Βενιζέλος, Γ. Α. Παπανδρέου).

Read More

Δημόσιος και ιδιωτικός τομέας στις υπηρεσίες Υγείας – Άρθρο του Γιώργου Βογιατζή και του Γιώργου Φαρμακίδη στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 9 Ιουλίου 2017

Δημόσιος και ιδιωτικός τομέας στις υπηρεσίες Υγείας – Άρθρο του Γιώργου Βογιατζή και του Γιώργου Φαρμακίδη στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 9 Ιουλίου 2017

Ενώ η ποιότητα των υπηρεσιών υγείας χειροτερεύει, ένα  μεγάλο μέρος των πολιτικών -από όλα σχεδόν τα πολιτικά κόμματα-, αλλά και των συνδικαλιστών και των εργαζομένων στο ΕΣΥ εξακολουθεί να υποστηρίζει ότι ο ιδιωτικός τομέας στις υπηρεσίες υγείας πρέπει να είναι μόνο συμπληρωματικός του δημοσίου τομέα- ακόμη και του κακού δημόσιου τομέα. Ενώ οι αρνητικές εμπειρίες των ασθενών που έρχονται σε επαφή με τον κακό δημόσιο τομέα συνεχώς αυξάνουν, η επικρατούσα κρατικίστικη αντίληψη δεν φαίνεται να υποχωρεί. Εσκεμμένα οι θιασώτες του κρατισμού συγχέουν την αποζημίωση των υπηρεσιών που σαφέστατα πρέπει να παραμένει στο δημόσιο, με την παροχή των υπηρεσιών που μπορεί να γίνεται είτε από δημόσιους φορείς είτε από ιδιώτες, χωρίς την περαιτέρω επιβάρυνση των ασθενών. Επιπλέον, δεν θέλουν να παραδεχθούν την πραγματικότητα ότι ο ιδιωτικός τομέας ναι μεν μπορεί να είναι συμπληρωματικός, μπορεί να είναι όμως και συνεργαζόμενος, και μονοπωλιακός σε κάποιες ειδικές περιπτώσεις, αλλά κυρίως πρέπει να είναι ανταγωνιστικός προς τον δημόσιο τομέα.

Δυστυχώς μετά από αρκετά χρόνια άστοχων πολιτικών, το ΕΣΥ έχει χάσει προς τον ιδιωτικό τομέα, τους καλύτερους ασθενείς του, χάνει με γοργό ρυθμό τους καλύτερους γιατρούς του, και σε μικρό χρονικό διάστημα πρόκειται να του παραχωρήσει και πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία.

Read More

Εγώ ο Λακεδαιμόνιος – Άρθρο του Γιάννη Δατσέρη στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, Τρίτη 4 Ιουλίου 2017

Εγώ ο Λακεδαιμόνιος – Άρθρο του Γιάννη Δατσέρη στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, Τρίτη 4 Ιουλίου 2017

Ας υποθέσουμε ότι το συνέδριο της ΔΗΣΥ  ήταν η συνάντηση των δυνάμεων της Δημοκρατικής Παράταξης  για να ξεκινήσει η εκστρατεία για τη δημιουργία του νέου  μεγάλου κόμματός της. Με ένα ευγενικό SMS είχα προσκληθεί στο πάρα πέντε. Αρνήθηκα γιατί η πρόσκληση ήταν ατομική και όχι προς  τον φορέα που εκπροσωπώ και επιδιώκουν να απαξιώσουν ( Ώρα Αποφάσεων). Είμαι λοιπόν,  ο Λακεδαιμόνιος του «Οι Έλληνες  πλην………»;

Ως πολίτης παρακολούθησα τις εργασίες του συνεδρίου. Άκουσα τρεις διαφορετικές αφηγήσεις για την περίοδο 2010-2015, ασύμβατες μεταξύ τους και μου έγιναν αντιληπτές τουλάχιστον πέντε παραλλαγές τους.

Διάβασα ότι ομόφωνα ενέκριναν τις εισηγήσεις για τις προγραμματικές θέσεις, αλλά δεν τις βρήκα πουθενά … -θα καθαρογράφονται. Έτσι μένω με τα ερωτήματα που έθεσαν οι ομιλίες των στελεχών. Θα υπάρχει ή όχι κρατικός οργανισμός που θα αναλάβει τα κόκκινα δάνεια; Το 2% του πλεονάσματος θα δεσμεύεται για δημόσιες επενδύσεις; Θα έχουμε αφορολόγητο ποσό εισοδήματος; Πόσους συντελεστές ΦΠΑ; Στα ΑΕΙ θα γυρίσουμε στο πνεύμα του Νόμου  Διαμαντοπούλου ή του  Νόμου Ευθυμίου; Το ΕΣΥ θα σωθεί με νέες προσλήψεις μη επιστημονικού προσωπικού;

Read More